ตอนที่ 121
บทที่ 121 โขกหัว? ไม่มีทาง!
October 21, 2026
เพี๊ยะ!
บนใบหน้าของลั่วเฉียนมีรอยฝ่ามือสีแดงปรากฏขึ้นทันที เธอที่ไม่ทันระวังตัวล้มลงกับพื้น มีคราบเลือดติดอยู่ที่มุมปากเล็กน้อย
"คุณตบหน้าฉัน?" ลั่วเฉียนมองซือถูจิ้งอย่างไม่เชื่อสายตา
"ตบหน้าคุณแล้วมันยังไง? คุณคิดว่าอยู่ในตระกูลลั่วแล้วผมจะไม่กล้าทำอะไรคุณเหรอ?" ซูถูจิ้งหรี่ตาลงยิ้มแล้วพูด ในส่วนลึกของแววตาเต็มไปด้วยความดุร้าย "ปู่ของคุณและฝ่ายใต้กำลังจะเซ็นสัญญาความร่วมมือเชิงยุทธศาสตร์ที่สำคัญร่วมกัน ตระกูลลั่วของพวกคุณไม่กล้ามีปัญหากับฝ่ายใต้ ขอเพียงแค่มันไม่ใช่เรื่องที่เกินไป ตระกูลลั่วของคุณไม่กล้าทำอะไรด้วยซ้ำ ดังนั้นคุณอย่าหวังว่าตระกูลลั่วจะมาช่วยคุณเลย"
"ตบหน้าคนอื่น…แบบนี้มันยังไม่ใช่เรื่องที่เกินไปอีกเหรอ?" ลั่วเฉียนเบิกตากว้างถาม
"ขอเพียงแค่ไม่ตาย ตระกูลลั่วและฝ่ายใต้ล้วนแต่สามารถรักษาได้ นับประสาอะไรกับเรื่องแค่นี้? ยิ่งไปกว่านั้นคุณกำลังจะแต่งงานกับผมแล้ว คุณกำลังจะเป็นคนของผมซือถูจิ้ง ผมตบคุณนั่นเป็นเพราะผมสั่งสอนภรรยาของผม จะมีใครกล้าพูดอะไร?"
หลังพูดจบ ซือถูจิ้งเหวี่ยงฝ่ามือลงบนใบหน้าของลั่วเฉียนอีกครั้ง
ร่างกายของลั่วเฉียนสั่นสะท้าน รีบหลบไปด้านข้าง
"กล้าหลบเหรอ?" สีหน้าของซือถูจิ้งปรากฏให้เห็นความสนุกที่น่ากลัว เขายกเท้าขึ้นถีบตรงเข้าไปหาลั่วเฉียน
ลั่วเฉียนไม่ทันระวังโดนถีบใส่ท้องอย่างแรง เธอเจ็บปวดจนทรุดตัวลงไปกองกับพื้น
วินาทีนี้ลั่วเฉียนเพิ่งจะเข้าใจ ที่แท้ซือถูจิ้งคนนี้เป็นคนมีแนวโน้มเป็นคนประเภทชอบทารุณกรรม
เขาเพลิดเพลินกับความทรมานและทุบตีคนอื่น เขารู้สึกดีเมื่อมีคนแสดงความเจ็บป่วยออกมาต่อหน้าเขา
คนคนนี้มันวิปริต!
วิปริตจนไม่สามารถวิปริตได้อีกแล้ว!
ลั่วเฉียนกัดฟันแน่นไม่รู้ไปเอาแรงมาจากไหน เธอลุกขึ้นแล้วหันหลังวิ่งตรงไปที่ห้องป้ายวิญญาณบรรพบุรุษ
"คิดจะหนี? เหอ วันนี้ถ้าไม่ได้สั่งสอนคนเเพศยายังคุณ ผมซือถูจิ้งยังมีสิทธิ์ที่จะเป็นผู้ชายอีกเหรอ?"
ซือถูจิ้งเก็บพัดด้วยสีหน้าที่เย็นชา หลังจากนั้นหยิบไม้กวาดที่อยู่ด้านข้างขึ้นมาวิ่งไล่ตามลั่วเฉียนออกไป
ที่นี่ไม่มีที่ให้หลบ มีเพียงกล่องเก็บของใบหนึ่งที่ตั้งอยู่ใจกลาง
ลั่วเฉียนรีบวิ่งเข้าไปหลบในกล่องเก็บของโดยไม่ต้องคิดทันที แต่ล็อคของกล่องใบนี้มันเสีย
เธอรีบหยิบโทรศัพท์ออกมาส่งข้อความให้หลินหยาง หลังจากนั้นใช้มือทั้งคู่ของเธอดึงฝากล่องสุดชีวิต
"เข้ามาอยู่ในตระกูลซือถูจำเป็นต้องเรียนรู้เรื่องหนึ่ง นั่นก็คือคำพูดของสามีศักดิ์สิทธิ์ที่สุด ผมสั่งให้คุณทำอะไร คุณก็ต้องทำแบบนั้น ผมสั่งให้คุณไปซ้าย คุณห้ามไปขวาเด็ดขาด!"
หลังจากพูดจบ ซือถูจิ้งใช้ด้ามไม้กวาดฟาดใส่มือของลั่วเฉียนที่กำลังจับฝากล่องอย่างแรง
ความเจ็บปวดที่รุนแรงทำให้ลั่วเฉียนสูดอากาศที่เย็นวูบ
"ช่วยด้วย!"
ลั่วเฉียนกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว
แต่ไม่มีใครตอบสนอง
"ถึงแม้คนของตระกูลลั่วได้ยินเสียงของคุณก็ไม่มีใครมาช่วยหรอก คุณตายใจเถอะ! ตอนนี้คุณรีบคลานออกมาเลียรองเท้าของผมเดี๋ยวนี้ ได้ยินหรือเปล่า?" ซือถูจิ้งยิ้มเล็กน้อยแล้วพูด
"ถึงฉันต้องตายฉันก็ไม่มีถังทำตามที่คุณพูด!"
ลั่วเฉียนตะโกนลั่นด้วยความกลัว
แต่หลังจากที่สิ้นเสียงของเธอ ด้ามไม้กวาดถูกเหวี่ยงออกไปอีกที
นิ้วมือของลั่วเฉียนที่โผล่ออกมาจากรอยแยกกลายเป็นสีแดง เธอรู้สึกเจ็บปวดจนร่างกายสั่นเทา
"ยังไม่ยอมออกมาเหรอ?" ซือถูจิ้งหรี่ตาลงถาม
"คุณไม่มีทางได้เจอกับจุดจบที่ดีแน่!" ลั่วเฉียนตะโกนอีกครั้ง
แต่วินาทีต่อมา
เพี๊ยะ!
ด้ามไม้กวาดถูกฟาดลงไปอีกครั้ง
"อ้า…"
ความเจ็บปวดที่รุนแรงทำให้ลั่วเฉียนร้องออกมาโดยไม่รู้ตัว
"จะออกมาหรือเปล่า!" ซือถูจิ้งยิ้มอย่างน่ากลัวแล้วตะโกน
ลั่วเฉียนกัดฟันของตัวเองแน่น ร่างกายสั่นเทาไม่หยุด แต่เธอก็ยังคงดึงฝากล่องเอาไว้ไม่ยอมปล่อยมือ!
"ได้! ได้! ผมก็อยากจะรู้เหมือนกันว่ามือของคุณจะทนได้นานแค่ไหน! ฮ่าฮ่าฮ่า…"
สีหน้าของซือถูจิ้งเริ่มดูบ้าคลั่งและน่ากลัวมากขึ้น ไม้กวาดที่อยู่ในมือกระหน่ำฟาดใส่มือของลั่วเฉียนอย่างต่อเนื่อง
แคระ…
ลั่วเฉียนสามารถได้ยินเสียงกระดูกนิ้วของตัวเองแตกได้อย่างชัดเจน
ตอนนี้เธอกำลังจะหมดสติแล้ว…
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน
ก๊อก ก๊อก ก๊อก!
เสียงเคาะประตูดังขึ้น
"ฮืม?"
รอยยิ้มบนใบหน้าของซือถูจิ้งแข็งทื่อ เขาขมวดคิ้วมองไปทางประตู
"ใคร?"