บทที่ 1200 ไม่มีทางเลือก

ผ่านไปแล้วประมาณสามสี่วินาที ภายในบ่อน้ำสงบลง

ผู้หญิงคนนั้นหยุดดิ้นรนไปแล้ว และหยุดตะโกนแล้วด้วย ร่างกายของเธอลอยอยู่เหนือผิวน้ำ ไม่มีท่าทีของการเคลื่อนไหว

หมดสติ?

เป็นไปได้ยังไง?

วินาทีนี้ไม่ว่าใครก็ไม่ยอมเชื่อทั้งนั้น เด็กผู้หญิงคนนั้นไม่ได้หมดสติ! เธอ…ตายแล้ว!

ซ่า!

ลูกศิษย์ของสำนักหงเหยียนเดินเข้าไปลากศพเด็กผู้หญิงขึ้นมา

จ้าวเยว่ตะโกนเสียงดังอีกครั้ง "คนต่อไป!"

คำพูดประโยคนี้ทำให้เด็กผู้หญิงทุกคนถอยหลังโดยไม่รู้ตัว

ยังมีใครกล้าเข้าไปอีก?

แต่ทันทีที่พวกเธอเพิ่งถอย ด้านหลังมีเสียงชักกระบี่ดังขึ้น หลังจากนั้นจ่อลงบนแผ่นหลังของพวกเธอ

"หา? นี่…" เด็กผู้หญิงกลุ่มนั้นรู้สึกตกใจมาก

"มาถึงที่นี่ พวกคุณไม่มีทางเลือกอื่น! จะลงไปในบ่อซุปลอกคราบเปลี่ยนกระดูกหรือให้ฉันสังหารพวกคุณตามกฎของสำนักหงเหยียน พวกคุณ…เลือกเอาเองก็แล้วกัน" จ้าวเยว่ยิ้มเล็กน้อยแล้วพูด

คำพูดของจ้าวเยว่ทำให้เด็กผู้หญิงกลุ่มนี้รู้สึกสิ้นหวังมาก

พวกเธอโดนบีบจนไม่มีทางเลือก ไม่ต่างอะไรกับการโดนบังคับไปยืนอยู่บนหน้าผา

"ศิษย์พี่จ้าว ฉันไม่รับบททดสอบแล้ว ฉันอยากกลับบ้าน ฉันไม่เข้าสำนักหงเหยียนแล้ว ตอนนี้ฉันกลับบ้านได้หรือเปล่า?" เด็กผู้หญิงคนหนึ่งร้องไห้ฟูมฟาย ตะโกนถามเสียงดัง

"แบบนั้นคงจะไม่ได้! ในเมื่อมาถึงที่นี่แล้วก็จำเป็นต้องผ่านบ่อน้ำซุปลอกคราบเปลี่ยนกระดูก อีกอย่าง สำนักหงเหยียนใช่ที่พวกคุณบอกว่าจะมาก็มาอยากไปก็ไปเหรอ? พวกคุณเห็นสำนักหงเหยียนเป็นอะไร? ฟังให้ดี รีบลงไปทีละคนเดี๋ยวนี้ ใครกล้าไม่ลง! ฉันก็จะฆ่าคนคนนั้น!"

พูดจบ

ซ่า…

ลูกศิษย์ของสำนักหงเหยียนที่อยู่ด้านข้างชักกระบี่ออกมาทุกคน

"ว๊าย?"

ทุกคนตกใจมาก

มองกระบี่ที่แหลมคมพวกนั้นด้วยอาการสั่น

หลินลั่วหนานก็ตัวสั่นเช่นกัน รู้สึกหวาดกลัวจนถึงขีดสุด

"ศิษย์พี่หลิน! ประธานหลิน! คราวนี้ควรทำยังไงดี? ฉันไม่อยากตาย ฉันยังไม่อยากตาย…" หลินลั่วหนานหันไปร้องไห้พูดกับหลินหยาง

หลินหยางสูดหายใจเข้า พูดเสียงเบา "คุณมานี่ ผมจะฝังเข็มให้คุณ!"

"ฝังเข็ม…มันช่วยฉันได้เหรอ?"

"ถ้าคุณยังมัวแต่เสียเวลาแบบนี้ ก็ช่วยไม่ได้แล้ว"

"ได้ ได้! คุณเริ่มเลย! รีบฝังเข็มเลย!"

หลินลั่วหนานรีบเดินเข้าไปใกล้หลินหยาง

หลินหยางแอบหยิบเข็มเงินออกมา เสียบลงบนจุดชีพจรตามร่างกายของหลินลั่วหนาน

ภายใต้การบีบคั้นของจ้าวเยว่ เด็กผู้หญิงทั้งกลุ่มไม่มีทางเลือก ทำได้แต่ลงบ่อน้ำไปทั้งน้ำตา

ไม่ต่างอะไรกับลานประหาร!

และจุดจบของการลงไปก็คือตายสถานเดียว!

มีคนคิดจะต่อต้าน และมีคนคิดจะวิ่งหนี

แต่ทันทีที่พวกเธอเพิ่งเคลื่อนไหว ก็ถูกคนของสำนักหงเหยียนฆ่าอย่างไร้ความปราณีทันที

ที่นี่คือสำนักหงเหยียน

ทุกที่ล้วนแต่เต็มไปด้วยยอดฝีมือของสำนักหงเหยียน ต้องการออกไปจากที่นี่ มันไม่ได้ง่ายขนาดนั้น!

ผ่านไปครู่เดียว สถานที่ไม่ต่างอะไรกับดินแดนของเซียนวิเศษ ได้อบอวลเต็มไปด้วยกลิ่นของคาวเลือด ศพถูกยกขึ้นมาร่างแล้วร่างเล่า

บ่อน้ำที่อยู่ตรงหน้า ในสายตาของเด็กผู้หญิงทั้งกลุ่มไม่ต่างอะไรกับประตูนรก กลืนกินชีวิตของพวกเธออย่างไร้ความปราณี!

แต่ก็มีข้อยกเว้นเหมือนกัน

มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งเดินลงน้ำด้วยอาการสั่น หลังจากนั้นหลับตาวิ่งไปข้างหน้าสุดชีวิต เธอสามารถวิ่งไปถึงฝั่งอีกด้านหนึ่งอย่างปลอดภัย

เรื่องนี้ทำให้ผู้คนประหลาดใจไม่น้อย

"เธอผ่านไปได้!"

"สวรรค์ น่าเหลือเชื่อมาก!"

"ยินดีด้วยศิษย์น้อง คุณผ่านบททดสอบแล้ว!" จ้าวเยว่รีบยิ้มแล้วพูด

ทว่าหลังจากที่เด็กผู้หญิงคนนั้นปีนขึ้นบก สีหน้าของเธอกลับดูมึนงง ดวงตาทั้งคู่ว่างเปล่า ไม่มีร่องรอยของความดีใจที่เพิ่งผ่านพ้นไปวิกฤตอันเลวร้าย ในทางกลับกัน…เหมือนสูญเสียความทรงจำ

ทุกคนรู้สึกประหลาดใจจนถึงขีดสุด

แต่จ้าวเยว่ไม่ได้อธิบายอะไร รีบพูด "เอาล่ะศิษย์น้อง คุณเหนื่อยแล้ว ใครก็ได้พาศิษย์น้องคนนี้ไปพักผ่อนก่อน หาชุดมาให้เธอเปลี่ยนด้วย"

"รับทราบ ศิษย์พี่!"

เด็กผู้หญิงคนนั้นถูกพาตัวออกไปอย่างรวดเร็ว

ภาพเหตุการณ์ที่แปลกประหลาดแบบนี้ทำให้ทุกคนรู้สึกประหลาดใจอีกครั้ง