บทที่ 1211 ออกตัวแทน

บอกว่าเป็นคนป่า แต่อันที่จริงแล้วไม่ใช่คนป่าของจริง!

เขาสามารถฟังภาษาคนรู้เรื่อง!

ทันทีที่สิ้นเสียง การเคลื่อนไหวของคนป่าหยุดชะงัก หันไปมองต้นทางของเสียง

หลินหยาง!

เห็นเพียงเขาก้าวออกมาข้างหน้า ดึงหนิงเซียงไปอยู่ข้างหลังของตนเอง

หนิงเซียงตกตะลึง "กิเลน? คุณ…คุณจะทำอะไร?"

"คุณหนิงเซียง ก่อนหน้านี้คุณเคยช่วยผม คราวนี้ผมต้องเป็นคนช่วยคุณบ้าง!" หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสงบ หันไปมองคนป่า "คุณฆ่าผู้หญิงคนนี้ไม่ได้!"

"แม้แต่คุณผมก็จะฆ่า ทำไมถึงฆ่าผู้หญิงคนนี้ไม่ได้?" คนป่าจ้องหลินหยาง พูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

น้ำเสียงของเขาแหลมมาก ฟังแล้วค่อนข้างรู้สึกไม่สบายหู

"ดูเหมือนไม่มีอะไรต้องคุยแล้ว!"

"ฮึ่ม!"

คนป่าก็ไม่พูดมากเช่นกัน ซัดฝ่ามือตรงไปที่หน้าอกของหลินหยางโดยตรง

ฝ่ามือนี้ไม่ธรรมดา ก่อนที่ฝ่ามือจะไปถึง กระแสลมที่น่าสะพรึงกลัวได้ไปถึงก่อนแล้ว ราวกับมีเหล็กพันชั่งกระแทกใส่หน้าอกของหลินหยาง

ถ้าหากเป็นคนธรรมดา หน้าอกคงทะลุไปเรียบร้อยแล้ว

แต่หลินหยางกลับสามารถยืนได้อย่างมั่นคง ยกแขนขึ้นต้านทานฝ่ามือลมที่กำลังพุ่งเข้ามา!

ฝ่ามือลมค่อนข้างดุดัน แต่ตอนกระแทกใส่แขนของหลินหยาง กลับไม่มีอะไรเกิดขึ้น!

หลินหยางมองข้ามการโจมตีของคนป่า

"อะไรกัน?"

หงเยี่ยวและคนอื่นมองตาค้าง

คนป่าก็รู้สึกประหลาดใจเช่นกัน

"ผมคิดว่าคุณจะร้ายกาจมากแค่ไหนซะอีก! คิดไม่ถึงว่ามีความสามารถแค่นี้ น่าผิดหวังจริงๆ!" หลินหยางส่ายหัว ท่าทางดูผิดหวัง

คนป่าไม่ได้พูดอะไร แต่ในส่วนลึกของแววตาเต็มไปด้วยความโกรธ

"ตาย!"

เขาส่งเสียงคำราม ฝ่ามือกลายเป็นหมัด หลังจากนั้นจู่โจมใส่หลินหยาง

พลังหมัดของรอบนี้ รุนแรงกว่าก่อนหน้านี้สามถึงสี่เท่า!

ดูเหมือนคนป่าโกรธแล้ว!

แต่หลินหยางก็ไม่ได้กลัว เขาพลิกมือชกออกไปเช่นกัน

ปัง!

พลังหมัดรุนแรง คลื่นพลังกระจายออก สถานที่เกิดเหตุโดยรอบทุกคลื่นพลังซัดจนยุ่งเหยิงไปหมด

บนพื้นสั่นสะเทือนเล็กน้อย

หมัดนี้ไม่ว่าใครก็รับไม่ไหว แต่คนป่ากลับอาศัยช่วงเวลานี้! พลิกมือกลายเป็นกรงเล็บพุ่งออกไปโดยตรง

ฉึก!

เลือดสีแดงสดสาดกระเซ็น

ผิวหนังบนหน้าอกหลินหยางปริออกโดยตรงทันที!

หลินหยางก้าวถอยหลังอย่างต่อเนื่อง มองบาดแผลบนหน้าอกของตนเอง กลับยิ้มเล็กน้อยไม่เก็บเอาไปใส่ใจ

"กิเลน คุณจำเป็นต้องรักษาบาดแผลด่วน เล็บของคนคนนี้อาจจะมีพิษ!" หนิงเซียงรีบตะโกนพูด

"ไม่เป็นไร!" หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่สงบ "บาดแผลแค่นี้ทำอะไรผมไม่ได้!"

หนิงเซียงมองเขาด้วยความตกตะลึง

ผ่านไปสักพักถึงพูดพึมพำ "คุณมันโง่! คุณไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา! ทำไมยังไม่รีบไปอีก?"

"ผมเคยพูดแล้ว ผมจะปกป้องคุณ! หลังจากไล่คนคนนี้ไป พวกเราค่อยกลับไปพร้อมกัน"

หลินหยางพูด แอบแทงเข็มเงินลงบนหน้าอกของตนเอง เลือดบนหน้าอกหยุดไหล่ทันที ราวกับบาดแผลใกล้สมานกันแล้ว

เห็นภาพนี้ ทุกคนตกตะลึง

นี่มันวิธีการพิเศษอะไร?

มายากลเหรอ?

แต่ไม่มีใครสามารถตอบคำถามในใจของพวกเธอ

เห็นเพียงหลินหยางย่อเข่าพุ่งเข้าไปหาคนป่า

"กิเลน!"

หนิงเซียงตะโกนเสียงดัง รู้สึกซาบซึ้งใจจนถึงขีดสุด สายตาไม่สามารถละออกจากตัวของกิเลน

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเจอคนที่ยอมทำเพื่อตนเองโดยไม่ห่วงชีวิต!

ในส่วนลึกของจิตใจเธอเกิดความรู้สึกที่แปลกประหลาดขึ้น

ความรู้สึกแบบนั้น…มันน่าอัศจรรย์มาก!

แต่มันกลับมีของบางอย่างปิดผนึกสมองของเธอ ทำให้เธอไม่สามารถสัมผัสถึงมัน…

แต่เห็นหลินหยางเข้าใกล้คนป่า คนทั้งสองสู้กันอย่างดุเดือด การเคลื่อนไหวเร็วจนน่าตกใจ ไม่มีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งยอม

หงเยี่ยวและคนอื่นมองตาค้าง

"คิดไม่ถึง…บอดี้การ์ดของหลินลั่วหนาน จะร้ายกาจมากขนาดนี้!"

"สวรรค์ เขาถึงขั้นสามารถประมือกับผู้อาวุโส…น่ากลัวเกินไปแล้วมั้ง?"

"ตกลงเขามีความสามารถมากแค่ไหนกันแน่?"

"ไม่รู้ แต่ดูจากสถานการณ์ปัจจุบัน เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกับพวกเรา"

ลูกศิษย์ทั้งกลุ่มพูดพึมพำ แต่ละคนดูตกใจจนถึงขีดสุด

"หนิงเซียง ทำไมกิเลนต้องออกตัวแทนคุณด้วย? หรือว่า…เขาชอบคุณ?" ลูกศิษย์คนหนึ่งถามด้วยความระมัดระวัง