บทที่ 1210 คนป่าในเขตหวงห้าม

"ศิษย์พี่ฉลาดมาก!"

"ศิษย์พี่เจ๋งไปเลย!"

"ร้ายกาจมากศิษย์พี่!"

"สมกับที่เป็นศิษย์พี่!"

ทุกคนทยอยกันพูดเอาอกเอาใจหงเยี่ยว

"เหอะ พวกคุณยังเด็กเกินไป!" หงเยี่ยวรู้สึกเพลิดเพลินมาก เธอยิ้มเล็กน้อยแล้วพูด "ด้วยความสามารถของหมอนั่น เกรงว่าคงอยู่ได้ไม่เกินครึ่งชั่วโมง พวกเรารออยู่ที่นี่สักครึ่งชั่วโมงก็แล้วกัน!"

"ได้!"

ทุกคนพยักหน้า รออย่างใจจดใจจ่อ

โฮง!

ในตอนนั้นเอง มีเสียงคำรามดังขึ้นจากทิศทางที่หลินหยางเดินไป

ถึงแม้ที่นี่ไม่มีแสง แต่ในป่าที่เงียบสงบแบบนี้ สามารถได้ยินเสียงอย่างชัดเจน

"เป็นเสียงร้องของสัตว์ป่า!"

มีลูกศิษย์คนหนึ่งพูดด้วยความตกใจ

"ศิษย์พี่ หรือว่า…"

"หมอนั่นต้องเจอสัตว์ป่าแน่นอน! ต้องใช่แน่!"

"ฮ่าฮ่า แผนการของศิษย์พี่สำเร็จแล้ว!"

"ศิษย์พี่ร้ายกาจมาก!"

ศิษย์น้องทุกคนรู้สึกดีใจ

เมื่อหลินหยางตาย พวกเธอก็สามารถออกจากสถานที่แห่งนี้ได้เร็วขึ้น

"เหอะเหอะ หมอนั่นโชคร้ายมาก ถ้าหากเจอคนประหลาดคนนั้น ไม่แน่เขาอาจจะตายสบายขึ้นก็เป็นได้ แต่โชคร้ายคือคนประหลาดคนนั้นไม่อยู่ เขาคงต้องตายด้วยคมเขี้ยวของสัตว์ป่าแทน สัตว์ป่าพวกนั้นจะไม่ฆ่าเขาโดยตรง พวกมันจะฉีกร่างของเขาเป็นชิ้นทีละนิด ก่อนตายหมอนั่นต้องรู้สึกเจ็บปวดมากแน่นอน" หงเยี่ยวหรี่ตาลง บนใบหน้าเต็มไปด้วยอารมณ์ของความมีชัย

"ไปกันเถอะ พวกเรากลับไปรายงานได้แล้ว!"

"ได้เลยศิษย์พี่!"

"ในที่สุดก็สามารถออกจากสถานที่แห่งนี้ได้สักที!"

"ฉันจะกลับไปอาบน้ำก่อนเป็นอันดับแรก!"

ทุกคนพูดพร้อมกับเดินกลับไปทางเดิม

"คุณหงเยี่ยว คุณหนิงเซียง พวกคุณจะไปไหนเหรอ?"

คำพูดประโยคนี้ทำให้ทุกคนหน้าซีดทันที

หงเยี่ยวตกตะลึงอยู่ตรงที่เดิมเหมือนโดนฟ้าผ่า

เธอหันหน้าไปอย่างเชื่องช้า ดวงตาทั้งคู่เบิกกว้าง ทำหน้าราวกับเห็นผี

"นี่…เป็นไปไม่ได้…" หงเยี่ยวพูดพึมพำ

ทางด้านของหนิงเซียงก็ตกแต่งเช่นกัน

สมองของแต่ละคนว่างเปล่าไปหมด

ราวกับเห็นสิ่งของอะไรที่น่าสะพรึงกลัวจนถึงขีดสุด

เห็นเพียงมีคนกำลังวิ่งมาจากทางนั้น

คนคนนั้นคือหลินหยาง!

เพียงแต่หลินหยางในตอนนี้ไม่เหมือนกับก่อนหน้านี้มากนัก

บนร่างกายของเขาเต็มไปด้วยเลือด

นอกจากนี้บนแผ่นหลังของเขายังมีร่างของสัตว์ป่าอีกหนึ่งตัว

ตอนที่เขาเดินเข้ามาใกล้หงเยี่ยวและคนอื่น รีบโยนร่างสัตว์ป่าลงพื้น

ทุกคนหันไปมองก็พบว่ามันคือเสือที่ตายไปแล้ว!

หงเยี่ยวและคนอื่นถอยหลังด้วยความตกใจ

"คุณหงเยี่ยว นี่คือดอกน้ำมันงาที่คุณต้องการ!" หลินหยางหยิบดอกไม้ที่ถูกเคลือบด้วยสิ่งของคล้ายกับน้ำมันออกมา

"ดอกน้ำมันงาจริงด้วย?"

สมองของหงเยี่ยวว่างเปล่าไปหมด รู้สึกเหมือนตนเองกำลังฝัน

เธอเบิกตากว้างมองหลินหยาง "มันเติบโตขึ้นเฉพาะริมหนองน้ำ คุณ…เดินไปถึงริมหนองน้ำ?"

"ไปถึงแล้ว แต่พูดไปพูดมาที่นั่นมีหมอกพิษเยอะมาก!"

"ในเมื่อมีหมอกพิษ แล้วคุณจัดการยังไง? แถม…แถมยังฆ่าเสืออีกหนึ่งตัว? คนธรรมดาทำไม่ได้แน่นอน คุณ…ตกลงคุณทำได้ยังไง?" หงเยี่ยวรีบถาม แทบจะต้องการคำตอบทันที

ทว่าหลินหยางกลับส่ายหัว พูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย "นี่คุณ ผมแค่ช่วยพวกคุณเก็บสมุนไพร ส่วนเรื่องที่เกี่ยวข้องกับผม ผมมีสิทธิ์ที่จะไม่บอกพวกคุณถูกต้องหรือเปล่า!"

"คุณ…"

หงเยี่ยวรู้สึกโมโหมาก แต่ไม่รู้ควรจะโต้แย้งอย่างไร

ลูกศิษย์ด้านข้างรีบเข้ามาดึงแขนเธอ

"ศิษย์พี่ ดูเหมือนอาศัยหมอกพิษและสัตว์ป่าคงฆ่าเขาไม่ได้ ดูเหมือนต้องพึ่งพาคนประหลาดคนนั้น!" ลูกศิษย์ผมยาวคนหนึ่งพูดเสียงเบา

"แล้วความหมายของคุณคือ?" หงเยี่ยวถามอย่างไม่สบอารมณ์

"ในเมื่อวันนี้คนคนนั้นไม่อยู่ หรือไม่พวกเรากลับไปก่อน ให้เขามีชีวิตอยู่ต่ออีกไม่กี่วัน หลังจากนี้อีกสามวัน พวกเราค่อยกลับเข้ามาเก็บสมุนไพรอีกครั้ง เป็นยังไง?" ผู้หญิงคนนั้นเสนอความคิดเห็น

หงเยี่ยวได้ยินแล้วลังเลสักพัก แต่สุดท้ายก็พยักหน้า

"ช่างเถอะ ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นทำตามที่คุณพูดก็แล้วกัน!"

หงเยี่ยวโบกมือให้หลินหยางอย่างไม่ลังเล "เอาล่ะ กิเลนคุณทำดีมาก! ไปกันเถอะ พวกเรากลับ!"

"จะกลับกันแล้ว?"

"ทำไม? คุณอยากพักอยู่ที่นี่เหรอ?"

"ไม่ใช่ ผมแค่เห็นว่าพวกคุณไม่เห็นได้สมุนไพรอะไรมาเลย"

"เลิกพูดมากได้แล้ว!"

หงเยี่ยวขี้เกียจอธิบาย พาคนหันหลังเตรียมตัวเดินจากไปทันที

แต่ทันทีที่พวกเธอหันหลัง เพิ่งพบว่าด้านหลังของพวกเธอ…มีคนยืนอยู่ตรงนั้นหนึ่งคน!

ทุกคนสะดุ้งตกใจ

โดยเฉพาะหงเยี่ยว หนิงเซียงและคนอื่น แต่ละคนกลัวจนตัวเกร็ง สีหน้าคล้ำม่วงราวกับกำลังจะเป็นบ้า

"นั่นมันคนประหลาด"

ในที่สุด ก็มีคนตะโกนร้องเสียงแหลม

"ว๊าย! ! !"

"ช่วยด้วย! !"

"ไม่!"

ทุกคนกลัวกันหมดแล้ว