บทที่ 1209 รนหาที่ตา

ทั่วทั้งหุบเขาหงเหยียนตกอยู่ในความโกลาหล

แต่กลุ่มของหงเยี่ยวไม่เกี่ยว

ภารกิจของพวกเธอในตอนนี้คือเดินทางไปเขตหวงห้าม หลังจากนั้นหาข้ออ้างพาหลินหยางเข้าไปในที่อยู่ของคนประหลาดคนนั้น หลังจากนั้นอาศัยคนคนนั้นฆ่าคนปิดปาก แล้วพวกเธอค่อยออกมารายงานผล

แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว

ทางเข้าของเขตหวงห้ามเป็นป่าที่มืดทึบ

ที่นี่น่าจะเป็นส่วนท้ายของหุบเขา

ต้นไม้ค่อนข้างหนา แสงจันทร์ไม่สามารถส่องผ่าน

ผู้หญิงทั้งกลุ่มมองดูป่าที่หนาทึบ รู้สึกกลัวเล็กน้อยไม่กล้าเข้าไป

"กิเลน!" หงเยี่ยวหันไปมองหลินหยางแล้วพูด "คุณเดินนำหน้า!"

"คุณผู้หญิง ผมไม่รู้จักทางสักหน่อย" หลินหยางพูด

"กลัวอะไร? พวกเราอยู่ข้างหลังคุณ จะบอกคุณเองว่าต้องไปทางไหน! รีบไปได้แล้ว"

"งั้น…ก็ได้"

หลินหยางพยักหน้า ก้าวออกไปข้างหน้า

มีหลินหยางเดินนำหน้า ทุกคนรู้สึกโล่งอกขึ้นเยอะ

ระหว่างทางเงียบสงบ

ในป่าที่หนาทึบนอกจากความมืดและเงียบก็ไม่มีอย่างอื่นอีก

"ว๊าย?"

ในตอนนั้นเอง ลูกศิษย์คนหนึ่งกรีดร้องอย่างกะทันหัน

ทุกคนสะดุ้งตกใจ

"มีอะไร?" หงเยี่ยวรีบถาม

กลับเห็นผู้หญิงคนนั้นชี้ไปทางมุมมืดแห่งหนึ่ง พูดเสียงสั่น "ศิษย์พี่ งู! งู!"

ผู้หญิงกลุ่มนี้ล้วนแต่มีวรยุทธติดตัวทุกคน ต้องการฆ่างูตัวหนึ่งเป็นเรื่องที่ง่ายเพียงหยิบมือ แต่ดูเหมือนไม่ว่าจะเป็นผู้หญิงที่เข้มแข็งมากแค่ไหน สุดท้ายก็กลัวของประเภทนี้

"ก็แค่งูตัวหนึ่ง! คุณจะกลัวอะไร?" หงเยี่ยวพูดอย่างหัวเสีย "รีบไป! แล้วก็ห้ามส่งเสียงอีก! ถ้าหากดึงดูดคนคนนั้นมาพวกเราแย่แน่!"

ลูกศิษย์คนอื่นได้ยินแล้วถึงกับหน้าซีด เหมือนนึกถึงเรื่องอะไรที่น่าสะพรึงกลัว แต่ละคนรีบหุบปาก ไม่กล้าพูดอะไรอีก

ทุกคนเดินทางต่อ

หงเยี่ยวมองซ้ายมองขวา เหมือนกำลังตามหาอะไรบางอย่าง

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน

"ทุกคน พวกเรามาเก็บสมุนไพรไม่ใช่เหรอ? ทำไมต้องเดินไปตลอดทางแบบนี้?" หลินหยางหันไปถาม

"คุณไม่ต้องถามเยอะแยะ เดินไปต่อก็พอ!" หงเยี่ยวตะคอก

หลินหยางไม่พูดอะไรอีก

คนทั้งกลุ่มมุ่งหน้าต่อไปข้างหน้า

เดินอยู่แบบนี้ประมาณห้านาที

"หยุดก่อน!" หงเยี่ยวพูดเสียงเบา

ฝีเท้าของทุกคนหยุดชะงัก

กลับเห็นหงเยี่ยวกวาดสายตามองโดยรอบอย่างจริงจัง หันไปพูดกับคนที่อยู่ด้านข้าง "ที่นี่หรือเปล่า?"

"ดูเหมือนจะใช่ที่นี่" คนด้านข้างพยักหน้า

"งั้นดี!"

หงเยี่ยวหันไปพูดกับหลินหยาง "คุณ! เดินไปตามเส้นทางซ้ายมือสิบนาที ไปเด็ดต้นหญ้าแสงจันทร์ที่อยู่ตรงนั้นมา ได้ยินหรือยัง?"

"ผมไปคนเดียว?"

หลินหยางถามด้วยความสงสัย

"ทำไม? หรือต้องให้พวกเราไปกับคุณ?" หงเยี่ยวพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่สบอารมณ์

"แต่ผมไม่รู้จักต้นหญ้าแสงจันทร์!" หลินหยางยักไหล่

หงเยี่ยวรีบหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกจากกระเป๋า ส่งให้เขา "นี่เป็นภาพของต้นหญ้าแสงจันทร์ คุณไปเอามาตามนี้ก็พอ!"

"เออ…"

"ฉันขอบอกคุณเอาไว้ก่อน ถ้าหาไม่เจอก็ไม่ต้องกลับมา!"

"ก็ได้!"

หลินหยางพยักหน้า เดินไปเพียงลำพัง

หงเยี่ยวและคนอื่นมองแผ่นหลังของหลินหยาง

"ศิษย์พี่ หมอนั่นเข้าไปแล้ว ต้องเจอคนประหลาดคนนั้นแน่นอน ถึงเวลาจะต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย! พวกเราอย่าอยู่ที่นี่นานดีกว่า รีบไปกันเถอะ" ศิษย์น้องที่อยู่ด้านข้างพูดด้วยความระมัดระวัง

"จะรีบไปไหน? พวกเรารอดูก่อน ถ้าหากทางโน้นมีการเคลื่อนไหว พวกเราค่อยไปก็ไม่สาย! ไม่อย่างนั้นถ้าหมอนั่นเกิดกลัวขึ้นมาระหว่างทางแล้วหนีกลับมา ถ้าเขาหาพวกเราไม่เจอต้องออกจากเขตหวงห้ามแน่นอน ถึงเวลาพวกเราจะอธิบายกับเบื้องบนยังไง?" หงเยี่ยวพูดอย่างไม่สบอารมณ์

"งั้น…ก็ได้ งั้นพวกเรารออยู่ที่นี่อีกสักพัก!"

ทุกคนถอนหายใจ ทำได้แต่นั่งรออยู่ด้านข้าง คอยฟังเสียงการเคลื่อนไหวโดยรอบ

ทว่าในตอนนั้นเอง มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นจากทางซ้ายมืออย่างกะทันหัน

ทุกคนตกใจ

"ศิษย์พี่!"

ลูกศิษย์ทุกคนหันไปมองทางหงเยี่ยว