บทที่ 1222 มีใครที่สามารถต้านทานอาจารย์ได้?

แต่ในขณะนี้ก็มีเสียงดังเข้ามาที่นี่

"ศิษย์รีบถอยออกไป! ให้ฉันฆ่าคนนี้เอง!"

เมื่อเสียงดังขึ้น ศิษย์สำนักหงเหยียนต่างก็ตัวสั่น มองไปทางต้นเสียง

"เจ้าสำนักหรอ?"

ธิดาศักดิ์สิทธิ์อุทานออกมา

"อะไรกัน? เจ้าสำนักมาแล้วหรอ?"

"เจ้าสำนัก!"

"เจ้าสำนัก!"

"ศิษย์เคารพเจ้าสำนัก!"

"เคารพเจ้าสำนัก!"

ทุกคนต่างคุกเข่าลงหันไปทางต้นเทียนด้วยความซื่อสัตย์อย่างมาก

ธิดาศักดิ์สิทธิ์เช่นกัน

"ศิษย์น้องหรอ?"

คนแปลกประหลาดหยุดและมองไปทางต้นเสียง ดวงตาภายใต้ผมนุ่มฟูนั้นเต็มไปด้วยความเกลียดชังและความโกรธ

อย่างไรก็ตาม มีแสงสีขาวส่องมาในทิศทางของแหล่งกำเนิดเสียง จากนั้นผู้หญิงที่เปล่งประกายไปทั่วร่างกายก็บินผ่าน

ผู้หญิงคนนั้นมีผมสีขาวเต็มไปหมด เธอดูไม่แก่ เธอสวมชุดสีขาวและออกมาจากท้องฟ้าราวกับนางฟ้าที่ลงมาจากฟากฟ้า อัศจรรย์และมีเสน่ห์

ศิษย์สำนักหงเหยียนมองไปที่ร่างนั้น ดวงตาของพวกเธอเต็มไปด้วยความกตัญญู และพวกเธอรู้สึกตื่นเต้นอย่างมาก บางคนถึงกับล้มลงราวกับว่าได้เห็นเซียนลงมา

เธอยืนอยู่ในอากาศและมองไปที่คนแปลกประหลาดนั้น

"ศิษย์พี่ ไม่เจอกันนานเลย!"

"ใช่ ไม่คิดว่าหลายปีมาที่จะไม่ได้เจอเธอ เธอนี่นับวันยิ่งเด็กนะ แต่ผมทั้งเลอะเทอะและชรา" คนแปลกประหลาดยิ้มและถอนหายใจ

"คุณรู้ไหมว่านี่หมายความว่าอะไร? นี่หมายความว่าการตัดสินใจของฉันในตอนนั้นถูกต้อง! ท้ายที่สุดแล้วคุณก็เป็นแค่มนุษย์ธรรมดา! แต่ฉัน...ได้พัฒนาสู่จุดสูงสุดแล้ว ฉันเป็นเซียน!" เจ้าสำนักหงเหยียนพูดอย่างภาคภูมิใจ

"พัฒนาเป็นเซียนหรอ?" คนแปลกประหลาดหัวเราะ: "ศิษย์น้อง เธอหน่ะเป็นปีศาจ! บนโลกนี้ไม่มีเซียนอะไรแบบนั้นหรอก! เธอก็เป็นแค่คนธรรมดาเหมือนกับผม! เธอเองก็มีแก่มีตาย หยุดหลอกตัวเองได้แล้ว!"

"ความไม่รู้ของเธอมันช่างน่าตลกจริงๆ" เจ้าสำนักหงเหยียนส่ายหน้า

"เธอนี่ช่างดื้อดึงนัก! เหอะ ไม่รู้ว่าเธอฆ่าคนไปเท่าไหร่แล้วด้วยสิ่งนี้! น่าจะไม่น้อยใช่ไหม?"

"ศิษย์พี่ ในเมื่อคุณออกมาแล้ว งั้นพวกเรามาทำการตัดสินกันเถอะ ฉันจะจบชีวิตของคุณด้วยมือของฉันเองและสร้างหลุมฝังศพให้คุณเอง!" เจ้าสำนักหงเหยียนพูด

"ทำไมหรอ? คุณไม่ได้จะกินผมหรอ?" คนแปลกหน้ายิ้มและถาม

"ไม่ต้องแล้ว"

"ไม่ต้องแล้วหรอ?" คนแปลกหน้าผงะเหมือนว่านึกอะไรขึ้นได้ สองดวงตาหรี่ลง: "เหมือนว่าเธอจะจับคนที่มีร่างกายคล้ายกับผมกินเขาเข้าไปแล้วใช่ไหม?"

"ในเมื่อคุณใกล้จะกลายเป็นคนตายแล้วยังจะถามอะไรมากมาย? ศิษย์พี่ เห็นว่ารู้จักกันมาหลายปี ฉันจะทำให้เวลาคุณสิบนาที หลังจากสิบนาทีถ้าคุณฆ่าฉันไม่ได้ ฉันจะเด็ดหัวของคุณเอง!" เจ้าสำนักหงเหยียนพูด

"สิบนาทีหรอ? ต้องใช้เวลานานขนาดนั้นเลยหรอ? ให้ผมหนึ่งนาทีก็พอ!"

ดวงตาของคนแปลกประหลาดนั้นโหดร้าย ตะโกนและพุ่งเข้าไป มือข้างหนึ่งพุ่งไปที่คอของเจ้าสำนักหงเหยียนอย่างโหดร้าย

ความเร็วแปลกประหลาดมาก ยากที่จะมองได้เห็น

แต่เมื่อเข้าใกล้...

ฝ่ามือของเธอทะลุผ่านคอของเจ้าสำนักโดยตรง

เมื่อมองดู นั่นใช้เจ้าสำนักหงเหยียนที่ไหนกัน

นั่นเป็นแค่ร่างเงา!

"อะไรกัน?"

คนแปลกประหลาดคนนั้นผงะ

เมื่อเขาได้สติกลับมา เจ้าสำนักหงเหยียนก็ยืนอยู่ด้านหน้าของเขาแล้ว

เหมือนย้ายที่ได้

ศิษย์สำนักหงเหยียนข้างๆ ยังไม่ทันได้ตอบสนอง

"นี่ผ่านไปสี่นาทีแล้ว ศิษย์พี่ อย่าเอาแต่อึ้ง! ไม่งั้นจะไม่มีโอกาสแล้วนะ" เจ้าสำนักหงเหยียนพูดอย่างสงบ

"ไอสารเลว!"

เขาไม่พอใจ พุ่งเข้าไปและตะโกนออกมาอีกครั้ง

เสียงที่ดังขึ้น ทำให้ร่างของเขามีออร่าพลุ่งพล่านออกมา

กระแสลมเหล่านี้น่ากลัวพอๆ กับมีด สามารถฉีกทุกสิ่งรอบตัวได้พุ่งออกมา เมื่อลมพัดมาผู้คนรอบๆ เหมือนจะเห็นหัวสิงโตล้อมรอบของคนแปลกประหลาดนี้ไว้

ด้วยแรงโจมตีจากคนแปลกหน้า หัวสิงโตก็อ้าปากเปื้อนเลือดและกัดไปทางเจ้าสำนักหงเหยียน

ถ้าโดนเข้าไป กระดูกต้องแตกอย่างแน่นอน