บทที่ 1225 เซียนจะถูกคนธรรมดาทำร้ายได้ยังไง?

"ผมมองวิธีการที่คุณใช้ออก การโจมตีเมื่อกี้ของคุณใช้การเคลื่อนไหวของลมปราณที่ห่อหุ้มไปด้วยฝุ่นและแก๊สต่างๆ จุดชนวนมันเพื่อให้เกิดแรงระเบิดทำลายล้างที่น่าสะพรึงกลัว! ฮ่าๆๆ ผมก็ว่าลมปราณอย่างเดียวจะมีแรงระเบิดขนาดนี้ได้ที่ไหนกัน ที่แท้นี่ก็เป็นการเพิ่มลูกเล่นเล็กน้อย...ถ้านี้คือวิชาเซียนที่คุณว่า อาวุโสหลายคนก็คงเป็นเซียนกันหมดแล้ว?" หลินหยางลุกขึ้นมาจากซากฝุ่นและพูดด้วยรอยยิ้ม

คนรอบข้างเขามองเห็นได้ชัดเจนว่าแสงเล็กๆ น้อยๆ ที่ริบหรี่ในทรายที่รั่วออกมาจากนิ้วของเขา

คำพูดเหล่านี้ทำให้ศิษย์หลายคนสับสน จากนั้นเสียงกระซิบก็ค่อยๆ ดังขึ้น

ดวงตาเจ้าสำนักหงเหยียนเยือกเย็น: "เหมือนว่าคุณไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาสินะ! ได้! ถ้าอย่างงั้นฉันจะไม่เกรงใจแล้ว!"

เมื่อพูดจบ เจ้าสำนักหงเหยียนก็กระโดดออกมา

พัฟ!

ปรากฎตัวด้านหน้าของหลินหยางในทันที จากนั้นก็กระแทกฝ่ามือใส่หลินหยาง

หลินหยางยกมือขึ้นมาเพื่อนป้องกัน

ปัง!

สองฝ่ามือประสานกัน

แต่เจ้าสำนักยังไม่หยุด มืออีกข้างหนึ่งกระแทกเข้ามา

หลินหยางต้องรับเอาไว้

อย่างไรก็ตามความเร็วของเจ้าสำนักนั้นน่าตกตะลึงอย่างมาก แม้แต่ความแข็งแกร่งยังมากกว่าเขาเสียอีก

หลังจากการปะทะกัน หลินหยางก็รู้สึกเหมือนว่ากระดูกมือทั้งสองของเขาแตกสลาย

เขาพยายามจะชักตัวออก แต่ไม่ได้ผล

เจ้าสำนักหงเหยียนคว้าโอกาสนี้ไว้ กระแทกฝ่ามือที่หน้าอกของหลินหยางอย่างรุนแรง

ตูม!

หลินหยางกระเด็นออกไป ตกอยู่ในซากปรักหักพังด้านหลัง เขายังไม่ทันลุกขึ้นก็กระอักเลือดออกมา กระดูกซี่โครงช่วงหน้าอกของเขาแตกละเอียดและยุบลงไป

อาการบาดเจ็บเช่นนี้ แม้ว่าจะยังไม่ตาย แต่ก็คงอยู่ได้ไม่นาน

เจ้าสำนักหงเหยียนเก็บมือ

"ฉันคิดว่าคุณจะแข็งแกร่งมากขึ้นหลังจากดูดซับน้ำแห่งการเกิดใหม่เข้าไป ไมคิดว่ามีความแข็งแกร่งเช่นนี้เองหรอ! เหอะ พวกไม่รู้จักตัวเอง!" เจ้าสำนักหงเหยียนส่ายหน้า

แม้ว่าหลินหยางจะได้เห็นเคล็ดลับของเธอแล้ว แต่ความแข็งแกร่งของทั้งสองนั้นแตกต่างกันมาก!

ท้ายที่สุดเธอก็เป็นเจ้าสำนัก!

แม้แต่คนแปลกประหลาดคนนั้นยังกลัว

ศิษย์สำนักหงเหยียนมองออกมา

ทั้งตื่นเต้น ชื่นชม ประหลาดใจและชื่นชม

สายตาที่ทุกคนมองไปทางหลินหยางและเจ้าสำนักนั้นต่างกันโดยสิ้นเชิง

"ฮัวซวน!" เจ้าสำนักหงเหยียนตะโกนออกมาในเวลานี้

"เจ้าสำนัก! มีอะไรรับสั่ง?" ฮัวซวนพูด

"เธอ มานี่ ช่วยฉันเด็ดหัวเจ้านั่นมา" เจ้าสำนักตะโกน

ฮัวซวนตัวสั่น อ้าปาก แต่สุดท้ายก็พยักหน้า: "รับทราบ..."

เมื่อพูดจบ เธอก็หยิบกระบี่ที่กระจัดกระจายบนพื้นและค่อยๆ เดินไปทางหลินหยาง

จิตใจของเธอบริสุทธิ์มาก ไม่เคยฆ่าใครมาก่อน

แต่เนื่องจากครั้งที่แล้วไม่ได้พาซูเหยียนกลับมา สำนักจึงให้เธอทำเรื่องเกี่ยวกับการฆ่าคนเพื่อเป็นการลงโทษเธอ

ตอนแรกเธอรังเกียจมาก แต่ต่อมาเธอพบว่าตัวเอง...ด้านชาแล้ว...

เธอพบว่าตัวเองเปลี่ยนอะไรไม่ได้

สิ่งเดียวที่ทำได้คือตามน้ำไป

เธอรู้ว่าตัวเองอ่อนแอเกินไป

ฮัวซวนถือกระบี่เดินเข้าไป ดวงตาของเธอขมขื่นและหมดหนทาง

แต่ในขณะที่เธอยังไม่ทันได้เข้าใกล้นั้น จู่ๆ หลินหยางก็ค่อยๆ ลุกขึ้น

"อะไรกัน?"

ฮวนซวนเสียงหลง: "กระดูกของคุณหักไปกว่าครึ่งแล้ว...ทำไม...ยังยืนขึ้นมาได้อีก?"

"ใครบอกคุณว่ากระดูกของผมหักหมดแล้ว?" หลินหยางถามกลับ

ฮัวซวนสับสน จู่ๆ เธอก็นึกอะไรออก จากนั้นก็ถอยออกไปด้วยความตกใจ กระบี่ในมือของเธอหล่นลงพื้น

"เกิดอะไรขึ้น?"

เจ้าสำนักหงเหยียนถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง