บทที่ 1228 การต่อสู้้ที่ดุเดือด

ทันใดนั้นเสียงดอกไม้ไฟจำนวนมากด้านนอกสำนักหงเหยียนก็ดังขึ้น ดอกไม้ไฟเหล่านั้นมุ่งเข้ามาและส่องแสงภายในสำนักหงเหยียนโดยตรง

"อะไรกัน?" ทุกคนตกตะลึง

ฮัวซวนหันหน้าไปมองทางเข้าสำนัก เมื่อได้ยินอย่างชัดเจนก็เข้าใจทันทีและรีบตะโกนออกมา: "เจ้าสำนัก! คนของหมอเทวดาหลินลงมือแล้ว!"

"ดี! ดี! คนนของเขามาก็ดี! ฉันจะได้ไม่ต้องวิ่งไปเจียงเฉินเพื่อฆ่าพวกเขา! วันนี้ฉันจะต้มมดเหล่านี้!"

เจ้าสำนักหงเหยียนตะโกน

"หรอ? เจ้าสำนักหงเหยียน! ถ้าคุณไม่มีคนจำนวนมากที่ยอมเสียสละ แล้วจะเป็นศัตรูกับพวกเราได้อย่างไร?"

เสียงเยือกเย็นและเฉยเมยดังขึ้น

จากนั้นร่างหลายตัวก็แกว่งไปมาในอากาศและลงจอดข้างๆ หลินหยาง ด้วยการโจมตีกลับพวกเขาสามารถขับไล่ผู้คนหลายสิบคนของสำนักหงเหยียนที่ต้องการล้อมและฆ่าหลินหยางเอาไว้ได้

ทุกคนอึ้ง เงยหน้ามอง

"หยุนซิงหรอ? เฉาซงหยางหรอ?"

ฮัวซวนเสียงหลง

"โอ้ะ? สาวน้อย คุณรู้จักผมหรอ?" หยุนซิงแปลกใจ

"พวกคุณทั้งสองปรากฎตัวที่นี่...หรือจะบอกว่า...นิกายตงหวงและพรรคโบราณยอมจำนนต่อหมอเทวดาหลินแล้วหรอ?" ฮัวซวนพูดเบาๆ

"พวกเราได้รับความเมตตาจากเทพ!" หยุนซิงพูด

"เหอะ พวกคุณก็มีชีวิตมาเท่านี้แล้ว น่าขำจริงๆ ที่ยอมก้มหัวให้กับไอเด็กคนนี้ หยุนซิง เฉาซงหยาง! เพราะเห็นว่าคุณเป็นคนเก่ง เอาอย่างงี้ ฉันจะไม่ทำอะไรพวกคุณ ถ้าพวกคุณยอมเป็นศิษย์ของฉัน เป็นยังไง? สำนักหงเหยียนของฉันไม่เคยรับศิษย์ผู้ชายมาก่อน! ถ้าพวกคุณตกลง จะเป็นข้อยกเว้น!" เจ้าสำนักหงเหยียนยิ้ม

"เหอะ เจ้าสำนักหงเหยียนดูถูกใครกัน?" เฉาซงหยางกระแทกเสียง

"ทำไม? พวกคุณไม่อยากฝึกวิชาสวรรค์หรอ? พวกคุณอายุเท่านี้แล้ว มีเวลาไม่มาก! ถ้าไม่รีบไขว่คว้าสวรรค์เอาไว้ พวกคุณจะมีอายุอีกเท่าไหร่? หรือว่า...พวกคุณไม่อยากมีชีวิตอมตะ?" เจ้าสำนักหงเหยียนใช้คำพูดยั่วยวน

"อย่ามาสร้างความสับสนให้คนอื่น!" หยุนซิงตะโกนด้วยความโกรธ

เฉาซงหยางไม่พูดอะไร

หลินหยางต่อแขนที่ขาดของตัวเอง ใช้เข็มเพื่อเย็บปิด สามารถเคลื่อนไหวแขนได้เล็กน้อยแล้ว

เขาพูดเบาๆ: "หยุนซิง เฉาซงหยาง ไม่ต้องไปพูดอะไรกับเธอมาก พวกเรากลับไปกัน!"

"รับทราบ หมอเทวดาหลิน!"

ทั้งสองคนพยุงหลินหยางออกไป

"ฆ่า! ห้ามไม่ให้พวกเขาออกไปจากที่นี่!" เจ้าสำนักหงเหยียนตะโกน

"ผมอยากจะเห็นว่าพวกคุณใครอยากตายที่นี่!"

หยุนซิงกระแทกฝ่ามือใส่ศิษย์สำนักทีละคน หลังจากฆ่าไปเจ็ดคน เสียงตะโกนก็ดังขึ้น

คนของพรรคโบราณและนิกายตงหวงพาหลินหยางต่อสู้และถอยออกสลับกันจนถึงหน้าประตูสำนัก

"เปิดกลไก!"

ไม่รู้ใครตะโกนขึ้นมา

หลินหยางตะโกน: "ไป ควบคุมแหล่งกำเนิดกลไก!"

"รับทราบ!"

เฉาซงหยางนับคนไปเพื่อจัดการแหล่งกำเนิดกลไก

ตราบใดที่สามารถควบคุมแหล่งกำเนิดกลไกได้ กลไกที่นี่ก็ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้

ในหุบเขานี้แล้วนอกจากเจ้าสำนักและธิดาศักดิ์สิทธิ์ ใครอื่นก็ไม่สามารถสู้กับความแข็งแกร่งของเฉาซงหยางได้

ไม่นานแหล่งกำเนิดกลไกก็ถูกเฉาซงหยางควบคุม

ไม่มีใครคุกคามอีก

แต่ในเวลานี้

กึกกึกกึก...

กลไกบนผนังทั้งสองด้านของประตูสำนักขยายออกไป!

และ...

มันก็เปิดสำเร็จ!

"อะไรกัน?"

หลินหยางอึ้ง

แหล่งกำเนิดกลไกถูกพวกเฉาซงหยางคุ้มกันอยู่ คนสำนักหงเหยียนไม่สามารถเปิดมันได้อย่างรวดเร็ว!

แล้วกลไกเหล่านี้คืออะไร?

"หรือว่า กลไกของสำนักหงเหยียน...สามารถเปิดได้จากสองที่?" สีหน้าหลินหยางยากลำบาก

คนส่วนใหญ่ออกไปจากสำนักแล้ว เหลืองเพียงส่วนน้อยเท่านั้น

แต่ในเวลานี้ก็มีคนร้อยกว่าคนแล้ว

ปัง!

กำแพงทั้งสองด้านเคลื่อนไหวเล็กน้อย

กำแพงหินแตกออก จากนั้นรอยแตกก็ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ เหมือนกับปากที่เปิดกว้าง เผยให้เห็นความมืดภายในภูเขาราวกับเหว

กำแพงหินทั้งหมดกำลังตะกาย และฝุ่นก็กำลังกระจายออก

แต่สิ่งที่ทำให้คนตกใจไม่ใช่สิ่งนี้

ผนังเหล็กสองแห่งที่ปกคลุมด้วยหนามก็ยื่นออกมาจากด้านในของกำแพงหุบเขาที่แตกร้าว ทั้งทางซ้ายและขวาสูงกว่าหนึ่งร้อยเมตรและกว้างสิบเมตร ค่อยๆ บีบตัวมาอย่างช้าๆ

ถ้าคนข้างในหนีไม่ทัน เกรงว่าคงถูกแทงด้วยกำแพงเหล็กที่มีหนามนี้!

"วิ่ง! รีบวิ่งเร็ว!" หยุนซิงตะโกนในขณะที่กำลังต่อต้านคนสำนักหงเหยียนที่ตามมา

"ทำทุกวิถีทางเพื่อทำให้คนเหล่านี้อยู่ที่นี่! ฉันต้องการให้พวกเขาถูกฝังศพที่สำนักหงเหยียน!"

เจ้าสำนักหงเหยยีนตะโกน: "สี่ราชาสวรรค์อยู่ไหน?"

"อยู่นี่!"

เสียงทั้งสี่ดังขึ้นมาพร้อมกัน ร่างที่มีออาร่าที่น่าอัศจรรย์พุงเข้ามาและล้อมรอบหยุนซิงเอาไว้

แม้ว่าหยุนซิงจะแข็งแกร่ง แต่พลังทั้งสี่ของสำนักหงเหยียน แม้ว่าจะไม่สามารถฆ่าหยุนซิงได้ แต่เขาก็ถูกคุมตัวไว้อย่างสมบูรณ์

คนสำนักหงเหยียนที่เหลือต่างพุ่งเข้าไปที่โจมตีคนนิกายตงหวงและพรรคโบราณ

ทุกคนต่างต่อสู้และถอยหนีอย่างท่วมท้น

แต่ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป พวกเขาคงออกจากกำแพงเหล็กอันน่ากลัวนี้ไม่ได้แล้ว

"อ๊า! !"

จู่ๆ หยุนซิงก็ตะโกนเสียงที่น่าสะพรึงกลัวออกมา

เสียงตะโกนนั้นเสียดหู