บทที่ 1231 กลายเป็นเทพ

"อาวุโสหยุนซิง เธอแข็งแกร่งมากพอแล้ว ต้องบอกก่อน แม้แต่หมอเทวดาหลินก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเธอ ถ้าหากไม่ได้เป็นเพราะความสามารถของเธอถูกหมอเทวดาหลินยับยั้ง ถึงพวกเราร่วมมือกัน เกรงว่าไม่สามารถรับมือถือได้อยู่ดี" เฉาซงหยางแค่เห็นก็เข้าใจได้ทันที พูดด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสงบ

"ถึงพูดแบบนี้ก็เถอะ แต่ผมเชื่อว่าในอนาคตเธอไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเทพเจ้าตงหวงของเรา ท่านเทพเจ้าอายุยังน้อย พรสวรรค์ล้ำเลิศ อนาคตยาวไกล หลังจากที่ท่านเทพเจ้าสามารถฝึกสุดยอดวิชาตงหวงได้สำเร็จ บวกกับทักษะการแพทย์ที่ล้ำเลิศ นับประสาอะไรกับแค่เจ้าสำนักหงเหยียนคนเดียว?" หยุนซิงพูดอย่างมั่นใจ

ทัศนคติที่เขามองหลินหยางค่อนข้างบวก

อย่างไรก็ตามหลินหยางอายุยังน้อย แต่กลับแข็งแกร่งได้มากขนาดนี้ แค่นี้ก็เกินกว่าระดับอัจฉริยะแล้ว

ขอเพียงให้เวลาคนคนนี้อีกสักสิบปี

หยุนซิงไม่กล้าจินตนาการเลยว่าหลินหยางจะพัฒนาไปถึงขั้นไหน

เฉาซงหยางพยักหน้าเงียบๆ

แต่ทางด้านของเฟิงชิงหยูกลับพูด "กลัวแต่ว่า…เจ้าสำนักหงเหยียนจะไม่ให้เวลาไอ้หนูหลิน"

ทันทีที่สิ้นเสียง ทุกคนที่อยู่บนรถหันไปมองเขาพร้อมกัน

"เฟิงชิงหยู คุณหมายความว่ายังไง?" หยุนซิงขมวดคิ้วถาม

เฟิงชิงหยูเงียบไปสักพักแล้วพูด "อันที่จริง วันนี้ก็ถือว่าโชคดีไป ถ้าหากเป็นเมื่อสามสี่วันก่อน ไอ้หนูหลิน หรือแม้กระทั่งพวกเรา คงไม่มีใครสามารถรอดออกจากหุบเขาหงเหยียน"

ทุกคนรู้สึกเย็นวูบในใจ

"เฟิงชิงหยู คุณอยากพูดอะไรกันแน่? คุณกำลังเพิ่มความน่าเกรงขามให้คนอื่น ทำลายขวัญกำลังใจของตัวเองเหรอ?" หยุนซิงตะคอกถามด้วยความไม่สบอารมณ์ทันที

เฟิงชิงหยูไม่ได้พูดอะไร เขาหยิบของบางอย่างออกจากตรงหน้าอก

มันเป็นผลึกก้อนหินสีเขียว

เขาส่งมันออกไป

คนทั้งกลุ่มหันไปมองของสิ่งนั้น

หลินหยางรับมาดูอย่างละเอียด หลังจากนั้นสีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที

"กลิ่นอายสายนี้…น่ากลัวมาก! ไม่ใช่กำลังภายในที่คนอย่างพวกเราสามารถฝึกฝน ดูเหมือน…มันแข็งแกร่งกว่ากำลังภายในที่พวกเราฝึกหลายเท่า?" หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม

ทุกคนมีจิตวิญญาณ

กำลังภายในของผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้ ล้วนแต่เกิดจากหลอมรวมจิตวิญญาณให้กลายเป็นปราณ

ไม่มีผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้คนไหนคือเซียน เรื่องนี้ไม่มีข้อสงสัย

แต่ก้อนหินก้อนนี้กลับทำให้หลินหยางเกิดความสงสัย

"นี่เป็นลมปราณที่เจ้าสำนักหงเหยียนหลอมรวม" เฟิงชิงหยูพูด

"อะไรนะ?"

ทุกคนอุทาน

"กำลังภายในแบบนี้ ผมคิดว่าพวกคุณก็คงต้านทานไม่ไหวหรอกมั้ง?"

"เพราะมันอยู่คนละระดับกับพวกคุณ!"

"แต่ว่า…ตอนผมสู้กับเจ้าสำนักหงเหยียนก่อนหน้านี้ เธอไม่ได้ใช้พลังสายนี้!" หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม

"นั่นเป็นเพราะเธอได้รับบาดเจ็บ"

"ได้รับบาดเจ็บ?"

"ใช่! เรื่องที่เกิดขึ้นหลายวันก่อน! ไอ้หนูหลิน คุณฆ่าธิดาศักดิ์สิทธิ์ไม่ใช่เหรอ? การเคลื่อนไหวของคุณรบกวนการเก็บตัวบำเพ็ญของเธอ ส่งผลให้การฝึกของเธอเกิดข้อผิดพลาด เกือบธาตุไฟเข้าแทรก แต่สุดท้ายก็สามารถรักษาสมดุลให้คงที่! ไอ้หนูหลิน ช่วงนี้ผมไม่เพียงแต่กำลังรวบรวมหลักฐานที่เกี่ยวข้องกับพวกเธอ ผมกำลังจับตาดูเจ้าสำนักหงเหยียนคนนี้ด้วย บอกตามตรง คนคนนี้ไม่ได้กำลังพูดจาเหลวไหล สิ่งที่เธอกำลังฝึก…มันอาจจะเป็นวิถีสวรรค์จริงๆ!" เฟิงชิงหยูพูดด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม

"เป็นไปไม่ได้…" หยุนซิงไม่สามารถยอมรับเรื่องนี้

"นี่คือความจริง! ตอนนี้เธอฝึกฝนถึงระดับขีดจำกัด แต่ผมคิดว่าเธอน่าจะเข้าถึงแล้ว อีกไม่นานก็จะสามารถทำลายขีดจำกัดของตนเอง หลังจากที่เธอสามารถทะลวงได้สำเร็จ เธอก็จะมีพลังที่แข็งแกร่งอยู่ในมือ! ถึงเวลานั้น…ผมคิดว่าเธอน่าจะถูกยกย่องให้เป็นเทพ! พวกเราไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเธอแน่นอน ดังนั้น…อันที่จริงพวกเราเหลือเวลาไม่มากแล้ว!" เฟิงชิงหยูพูดด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้ง

ทุกคนได้ยินแล้วเงียบ

หลินหยางจ้องก้อนหินสีเขียวโดยไม่พูดอะไร

ในตอนนั้นเอง เฟิงชิงหยูพูดขึ้นอีกครั้ง

"ไอ้หนูหลิน อาศัยตอนที่ยังมีเวลา! ผมรู้สึกว่าคุณควรหนีไป หาสถานที่หลบชั่วคราว!"

"ผู้อาวุโสหมายความว่ายังไง? ให้ผมหนี? แล้วคนที่อยู่ข้างกายของผมจะทำยังไง? เจ้าสำนักหงเหยียนไม่ใช่คนดี พวกเธอต้องใช้คนที่อยู่ข้างกายของผมมาบีบคั้นผมออกมาแน่นอน และผมก็ไม่สามารถหนีทั้งชีวิต!" หลินหยางส่ายหัวแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย

"ในเมื่อเป็นแบบนั้น ผมยังมีอีกทางที่คุณสามารถเดิน แต่ขึ้นอยู่กับว่าคุณจะยอมหรือไม่ยอม!" เฟิงชิงหยูพูด

"ทางอะไร?" หลินหยางมองเขา