บทที่ 1240 คุกเข่า

"พี่หลง เรื่องการหาคู่ครั้งนี้จำเป็นต้องพึ่งคุณแล้ว!" ในตอนนั้นเอง ผู้หญิงในชุดกระโปรงยาวสีดำคนหนึ่งลุกขึ้นยืน โดยมือข้างหนึ่งถือแก้วไวน์ พูดอย่างยิ้มแย้ม

"เห้อ น้องหยานเกรงใจกันเกินไปแล้ว! พวกเราล้วนแต่เป็นคนครอบครัวเดียวกัน ผมจะอยู่เฉยได้ยังไง? แต่คู่เจ้าบ่าวของคุณก็ไม่ใช่คนธรรมดาเหมือนกัน! แค่เขาคนเดียวก็เพียงพอที่จะเอาชนะผู้กล้ามากมาย ผมจำเป็นต้องออกหน้าด้วยเหรอ?" จวงโม่หลงยิ้มแล้วพูด บนใบหน้าเต็มไปด้วยอารมณ์ของความเกรงใจ

อย่างไรก็ตาม ผู้หญิงคนนี้เป็นถึงลูกสาวของเจ้าคฤหาสน์ ถึงเขามีพรสวรรค์มากเพียงใด ก็ไม่กล้าละเลยหรือเสียมารยาท

"พี่หลงถ่อมตนเกินไปแล้ว ถึงแม้ความสามารถของพี่เย่จะไม่ธรรมดา ไม่ด้อยไปกว่าผู้ปราดเปรื่อง แต่ท้ายที่สุดเขาก็มีแค่คนเดียว การหาคู่ครั้งนี้มีลูกหลานของตระกูลใหญ่มาไม่น้อย ยังไงพี่เย่ก็เป็นเพียงคนธรรมดาคนหนึ่ง เขาจะสู้คนนับร้อยได้เหรอ? ถึงเวลาถ้าหากร่างกายของเขาต้านไม่ไหว เกิดข้อผิดพลาดอะไรขึ้นมา แบบนั้นการหาคู่ครั้งนี้จะไม่กลายเป็นเรื่องตลกเหรอ" จวงหงหยานยิ้มแล้วพูด

"งั้นความหมายของน้องหยานคือ…"

"เรื่องนี้ยังต้องถามอีกเหรอ? อาหลง พรุ่งนี้ตอนประลองหาคู่ คุณขึ้นไปจัดการพวกไม่รู้จักเจียมตัวก่อน หลังจากที่จัดการพอประมาณ เหยาเย่จะขึ้นเวทีเอาชนะคุณ ได้แต่งงานกับไข่มุกของตระกูลจวง เมื่อเป็นแบบนี้ ทุกอย่างก็จบอย่างสวยงามไม่ใช่เหรอ?" จวงไท่ชิงยิ้มแล้วพูด

ทุกคนหัวเราะฮ่าฮ่า มีทั้งปรบมือมีทั้งตะโกนว่าดี

"ก็ได้!"

จวงโม่หลงพยักหน้าพร้อมกับยิ้ม แต่ในส่วนลึกของแววตามีความไม่สบอารมณ์ซ่อนอยู่

เห็นได้ชัด เขาไม่ชอบเรื่องแบบนี้ แถมยังต้องกลายเป็นตัวตลกอีกด้วย

แต่เขาไม่มีทางเลือกอื่น

ทว่าในตอนนั้นเอง มีเสียงพูดดังขึ้น

"จวงโม่หลง ดูเหมือนคุณจะไม่ค่อยยินดีทำเรื่องนี้มากเท่าไหร่ ถ้าหากคุณไม่ยินดี งั้นคุณก็ไม่ต้องทำ ผมจะช่วยน้องหยานให้เธอได้แต่งออกจากตระกูลจวงอย่างราบรื่นเอง"

ทันทีที่ได้ยินเสียงนี้ ทุกคนหันไปมองต้นทางของเสียงพร้อมกัน

กลับเห็นผู้ชายผมยาวสวมชุดฝึกกระบี่ยืนอยู่ตรงประตู

ร่างกายของผู้ชายคนนี้ผอมแห้ง ผิวหนังไหม้เกรียมเล็กน้อย สายตาแหลมคม และถือกระบี่ไว้ในมือ

"หนานเฟย?"

จวงฉือลูกชายคนที่สี่ของตระกูลจวงลุกขึ้นยืนมองลูกชายของตนเองด้วยความตกตะลึงอย่างกะทันหัน

"หนานเฟย คุณคิดจะทำอะไร?" จวงไท่ชิงถามด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม

"คุณลุง ผมไม่ได้มีความหมายอื่น! ผมแค่ได้ยินมาว่าหลังจากทำเรื่องนี้สำเร็จ จวงโม่หลงจะมีโอกาสเดินทางไปฝึกวิชาของศาลาเพียวหย่าหนึ่งครั้ง! ผมอยากได้โอกาสนี้!" จวงหนานเฟยพูดด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสงบ

"โอกาสมีไว้ให้สำหรับคนที่มีพรสวรรค์ เห็นได้ชัด คุณไม่ใช่คนประเภทนั้น" จวงโม่หลงยิ้มแล้วพูด

"งั้นก็ลองดูสิ" จวงหนานเฟยตะคอกด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

"หนานเฟย บังอาจ!" จวงไท่ชิงโกรธมาก เขาหันไปจ้องจวงฉือ "น้องสี่! คุณสั่งสอนลูกชายยังไง? ถึงขั้นกล้ามาทำตัวอวดดีที่นี่?"

"หนานเฟย! มานี่เดี๋ยวนี้!" จวงฉือตะคอกด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม

ทว่าจวงหนานเฟยกลับไม่ได้ทำตาม เขามองพ่อของตนเองแล้วตะคอก "พ่อ! หรือพ่อพอใจแล้วเหรอ? กับการที่ต้องอยู่แบบไม่มีสิทธิ์ไม่มีเสียงแบบนี้?"

จวงฉือได้ยินแล้วตกตะลึง "หนานเฟย คุณ…หมายความว่ายังไง?"

"ผมหมายความว่ายังไง? ยังต้องให้ผมพูดให้มันชัดเจนอีกเหรอ? ตั้งแต่พ่อพ่ายแพ้การชิงตำแหน่งเจ้าคฤหาสน์ให้ลุงสองเมื่อสิบปีก่อน สถานะของพ่อที่อยู่ในตระกูลจวงมีแต่ตกลงทุกวัน! เดี๋ยวนี้เวลามีเรื่องอะไร ทุกคนแทบจะไม่เคยปรึกษากับพ่อ คนพวกนี้ไม่มีพ่ออยู่ในสายตาอีกแล้ว! พ่อ! นี่คือสิ่งที่พ่อต้องการเห็นเหรอ? นี่คือชีวิตที่พ่อต้องการเหรอ?"

"ที่ผมต้องการแข่งกับจวงฏม่หลงไม่ได้เพื่อตัวเอง แต่เพื่อพ่อต่างหาก! ขอเพียงผมสามารถเอาชนะจวงโม่หลง! ได้รับโอกาสเดินทางไปฝึกฝนที่ศาลาเพียวหย่า งั้นผมก็ถือว่าเป็นคนของศาลาเพียวหย่าครึ่งหนึ่ง ถึงเวลาจะมีใครที่กล้าดูถูกคนอีก?"

"ดังนั้นผมจำเป็นต้องสู้!"

จวงหนานเฟยก็ไม่ได้คิดจะปิดบัง เขาพูดความในใจของตนเองออกมาโดยตรง

คำพูดประโยคนี้ทำให้จวงฉือตกตะลึง

สีหน้าของคนตระกูลจวงก็เริ่มดูไม่เป็นธรรมชาติ

โดยเฉพาะจวงไท่ชิง

แต่เขาไม่ได้คัดค้าน เพียงแค่หันไปจ้องจวงฉือด้วยสายตาที่ลึกซึ้ง

"เพื่อชื่อเสียงของพ่อ! เหอะเหอะ หนานเฟย คุณเป็นลูกที่กตัญญูใช้ได้! นับถือ! นับถือ! เพียงแต่ตอนที่คุณตัดสินใจทำแบบนี้ไม่เคยพิจารณาอะไรเลยเหรอ?" จวงโม่หลงยิ้มแล้วพูด

"พิจารณาอะไร?" จวงหนานเฟยถามด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม

"ก็ต้องพิจารณาเรื่องที่ว่าคุณมีคุณสมบัติพอหรือเปล่า!" สายตาของจวงโม่หลงกลายเป็นดุร้ายอย่างกะทันหัน

เขาสามารถมองออก จวงหนานเฟยต้องการใช่เขาเป็นที่รองเท้า หลังจากนั้นเหยียบเขาทะยานสู่ท้องฟ้า

แต่น่าเสียดาย มีหรือที่เขาจะปล่อยให้จวงหนานเฟยได้ทำแบบนั้น?

"ในเมื่อเป็นแบบนั้น จวงโม่หลง งั้นก็ไม่ต้องเสียเวลาแล้ว! ออกมาสู้กันเลย ถ้าหากผมชนะ พรุ่งนี้ผมจะเป็นคนขึ้นเวทีประลอง! ผลประโยชน์ที่ได้รับทั้งหมดจะเป็นของผม!" จวงหนานเฟยชักกระบี่ออกมาพร้อมกับตะคอก

"แล้วถ้าคุณแพ้ล่ะ?" จวงโม่หลงหรี่ตาลงแล้วถาม

จวงหนานเฟยลังเลสักพัก พูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา "แล้วแต่คุณจะจัดการ!"

"แล้วแต่ผมจะจัดการ? ผมจัดการยังไง? ฆ่าคุณแล้ว? คุณเป็นญาติของผม ผมฆ่าคุณ มันจะไม่ส่งผลต่อชื่อเสียงของผมเหรอ! เอาแบบนี้ก็แล้วกัน ผมก็ไม่อยากทำให้คุณลำบากใจ ถ้าหากผมชนะ ผมมีคำขอหนึ่งข้อ!" จวงโม่หลงยิ้มแล้วพูด

"คำขออะไร?" จวงหนานเฟยถามด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม

"ผมต้องการให้คนทั้งครอบครัวของคุณ…คุกเข่าลงต่อหน้าผม เป็นยังไง?" จวงโม่หลงหรี่ตาลงแล้วพูด

คำพูดประโยคนี้ ทุกคนถึงกับตกตะลึง

จวงหนานเฟยก็มองตาค้างเช่นกัน

เขามองจวงโม่หลงอยู่สักพัก หลังจากนั้นพูดพึมพำ "คุกเข่าลงทั้งครอบครัว? คุณ…คุณหมายถึง…"

"ใช่ พ่อของคุณก็ต้องคุกเข่าต่อหน้าผม!" จวงโม่หลงยิ้มแล้วพูด

"อะไรนะ?"