บทที่ 1241 ทำไมผมต้องคุกเข่าให้คุณ?

จวงหนานเฟยก้าวถอยหลังครั้งแล้วครั้งเล่า ก้มล้มและล้มลงกับพื้น แต่ยังเอากระบี่ในมือแทงลงไปบนพื้นเพื่อไม่ให้ร่างของตัวเองหล่นลงไป

"จบแล้วหรอ?"

"แพ้แล้ว!"

"จวงหนานเฟยแพ้แล้ว!"

คนตระกูลจวงหลายคนตะโกน

จวงฉืออึ้ง

จวงหนานเฟยหอบหายใจ

จวงไท่ชิงยิ้มเล็กน้อย: "อาสี่ ดูความยุ่งเหยิงนี่สิ"

จวงฉือกัดฟัน

"มาเถอะ พวกคุณคุกเข่าได้แล้ว!" จวงโม่หลงยิ้ม: "ไปเรียกแม่ของคุณมาเถอะ"

"พี่หลง ฉันเพิ่งเห็นว่าฉินหมิงกลับมาแล้วเหมือนกัน เรียกเขามาด้วยละกัน!" ไม่รู้ใครตะโกนออกมาด้วยรอยยิ้ม

จวงโม่หลงหัวเราะเสียงดัง: "ได้ ไอไร้ประโยชน์นั่นก็มาหรอ? รีบไปเรียกเขามา! คุกเข่าพร้อมกับเจ้านี่ ฮ่าๆๆๆ..."

จวงฉือ จวงหนานเฟยโกรธจนควันจะออกจากรูทั้งเจ็ด!

จวงโม่หลงกำลังทำให้ตระกูลของพวกเขาอับอาย!

แต่พวกเราก็ทำอะไรไม่ได้เช่นกัน

จวงหนานเฟยเป็นคนเสนอเองว่าจะออกไปสู้กับจวงโม่หลง!

จวงหนานเฟยอยากจะใช้จวงโม่หลงเป็นเส้นทางให้ตัวเองเหยียบ จะโทษว่าจวงโม่หลงไร้เมตตาไม่ได้

แค่ว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องระหว่างเขาและจวงโม่หลง การบังคับให้อาวุโสจวงฉือคุกเข่าลงเป็นเรื่องที่สมควรหรอ?

"จวงโม่หลง คุณจะให้ผมคุกเข่าให้คุณไม่มีปัญหา! แต่คุณอย่ามาบังคับพ่อของผม! เขาเป็นลุงของคุณ คุณทำได้ยังไง?" จวงหนานเฟงกัดฟันพูด

"เหอะๆ จวงหนานเฟย เรื่องนี้พวกเราตกลงกันไว้ก่อนหน้านี้แล้ว ตอนนี้คุณแพ้แล้ว คุณถึงมาพูดว่าเขาคือลุงของผม ไม่คิดว่ามันน่าขำหรอ? รีบคุกเข่าลง!" จวงโม่หลงหัวเราะอย่างเยือกเย็น

"คุณ..." จวงหนานเฟยโกรธจนตัวสั่น

"หนานเฟย พวกเราได้ยินที่คุณพูดกับโม่หลงเมื่อกี้นี้ ตอนนี้คุณแพ้แล้ว ถ้าไม่ยอมรับ นั่นแปลว่าพูดไม่จริงนะ?"

"ใช่ ถ้าโม่หลงแพ้แล้วเขาไม่ยอมรับเช่นกัน คุณจะทำยังไง?"

"นี่ไม่ใช่เกมนะ?"

"พูดไม่จริง!"

"คนตระกูลจวงของพวกเราคำไหนคำนั้นมาตลอด!"

ทุกคนต่างวิพากษ์วิจารณ์กัน เสียงดังและทำเป็นไม่พอใจ

"อาสี่! คุณเองก็เป็นอาวุโสของตระกูลจวง จะพูดไม่เป็นคำไม่ได้นะ? ถ้าอย่างงั้นมันจะเป็นตัวอย่างไม่ดีให้เด็กๆ นะ? คุณต้องเป็นแบบอย่าง จะให้เด็กๆ ดูถูกไม่ได้" ในเวลานี้ จวงไท่ชิงเอ่ยปากออกมา

แม้ว่าเขาจะพูดอย่างมีชั้นเชิง แต่ความหมายของเขาคือการบอกให้ทุกคนรู้

นี่เป็นการบังคับให้จวงฉือและลูกชายของเขาต้องยอมจำนน

จวงฉือเบิกตากว้างด้วยความอึ้ง มองจวงไท่ชิงด้วยความเหลือเชื่อ

เขาอยากจะพูดอะไร

แต่...ก็พูดไม่ออก

แม้แต่จวงไท่ชิงยังเอ่ยปากออกมาแล้ว เรื่อยนี้คงทำอะไรไม่ได้แล้ว

จวงฉือกำมือแน่นอน ใบหน้าของเขาย่ำแย่และไม่พอใจ

เขาจะเคยคิดหรอว่าคนที่ทำให้ตัวเองอับอาย...จะเป็นลูกหลานของตัวเอง

"พ่อ ลูกประพฤติตัวไม่ได้ ทำให้คุณต้องอับอายเช่นนี้ แต่ไม่เป็นไร! พ่อ พวกเราออกไปจากที่นี่ก็พอ เขกหัวอะไร? ไล่พวกเขาไปให้หมด!" จวงหนานเฟยยังคงปฏิเสธ เข้าใกล้จวงฉือและพูดด้วยความโกรธ

"ถึงจะทำเช่นนั้น แต่ก็เป็นไปตามที่จวงโม่หลงต้องการ เขาเป็นคนที่ต้องการให้คุณออกไปจากที่นี่มากที่สุด เมื่อคุณไป คนรุ่นเดียวกันในตระกูลจวงคงไม่มีใครสู้เขาได้ เขาต้องการอะไรก็มีอำนาจทั้งนั้น ความแตกต่างของคุณกับเขาจะห่างกันมากขึ้น!"

"แต่...พ่อ..."

"หนานเฟย อดทนยอมรับความอับอาย! อดทนไว้! นี่คือสิ่งที่ต้องทำ! อย่าทำลายอนาคตของคุณเพราะความหุนหันพลันแล่น!!" จวงฉือกัดฟันพูด

ใบหน้าของจวงหนานเฟยเต็มไปด้วยความขมขื่น กำหมัด หัวใจเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

"พวกคุณยังไม่รีบคุกเข่าอีกหรอ?"

จวงโม่หลงตะโกน

ดวงตาของจวงหนานเฟยเป็นสีแดงเลือด เต็มไปด้วยความเกลียดชัง

แต่จวงฉือกลับตบไหล่ของเขาและค่อยๆ คุกเข่าลง

"พ่อ!"