บทที่ 1244 เอาคืน

"เอาเถอะ พ่อ ต่อปากต่อคำกับพวกเขาไปก็ไม่มีอะไรดี ยังไงตอนนี้อาหมิงก็ชนะแล้ว เท่านี้ก็พอแล้ว! พวกเราสนใจอะไรอีก?" จวงหนานเฟยดึงจวงฉือและพูดเบาๆ

"คุณพูดถูก! คนเหล่านี้ก็แค่ไม่ชอบครอบครัวของพวกเรา อาหมิงชนะแล้ว เราตบหน้าของพวกเขาได้แล้ว ผมดีใจก็พอ ทำไมต้องไปต่อปากต่อคำกับเขาด้วย? อาเฟย อาหมิง พวกเราไปกันเถอะ!"

จวงฉือกระแทกเสียง พาจวงหนานเฟยและฉินหมิงออกไป

"หยุด...หยุด!"

จวงโม่หลงยังคงไม่พอใจ หยุดทั้งสามเอาไว้ แต่ถูกจวงไท่ชิงหยุดเอาไว้

"ยังอายไม่พอหรอ?" จวงไท่ชิงกระแทกเสียงอย่างจริงจัง

"ลุง ผม..."

"เอาเถอะ ไม่ต้องอธิบายแล้ว! ฉินหมิงไม่ใช่คนที่คุณจะสู้ด้วยได้! พอเถอะ!"

จวงโม่หลงชกหมัดลงบนพื้นด้วยความโกรธ กัดฟัน

ทุกคนเงียบ

จวงหงหยานจ้องไปที่ขวงโม่หลงและเอ่ยปากออกมา: "ลุง ฉินหมิงทำไมเก่งขนาดนี้? ผมจำได้ว่าก่อนที่เขาจะออกไปจากตระกูลจวง คุณสมบัติของเขาปานกลางไม่ได้เป็นอัจฉริยะในด้านศิลปะการต่อสู้ใดๆ!"

"ผมเองก็ไม่รู้ บางทีเขาอาจจะไปเจอยอดฝีมือตอนไปเมืองนอกมาก็ได้! ไม่คิดว่าจะเก่งขนาดนี้" จวงไท่ชิงกระแทกเสียง

"ลุง! พรุ่งนี้เราจะแข่งขันศิลปะการต่อสู้กันอย่างไรดี หรือว่าควรให้พี่โม่หลงเข้าไปอีก?" จวงหงหยานถามอย่างระมัดระวัง

"ไม่ให้เขาไปจะให้ใครไปหล่ะ?"

"ฉินหมิงอาจจะเป็นทางเลือกที่เหมาะสมกว่า"

"เหมาะสมหรอ? หงหยาน ถ้าจะให้เขาเข้าไป ตระกูลจวงเสียเกียรติอย่างแน่นอน! เขานามสกุลฉิน เป็นลูกนอกสมรสของลุงสี่ ชื่อของเขาไม่ถูกต้อง ถ้าให้เขาเข้าไปต่อสู้ ทุกคนคงเห็นว่าเป็นเรื่องน่าขำแน่ๆ ไม่ได้ๆ! ไม่ได้แน่ๆ ให้โม่หลงเข้าไปเถอะ" จวงไท่ชิงส่ายหน้า

จวงหงหยานลังเลและพยักหน้า

แต่ไม่รู้ทำไมเธอถึงรู้สึกไม่สบายใจ

เรื่องที่ฉินหมิงเอาชนะจวงโม่หลงเหมือนไฟป่าเผาไฟบ้าน เร็วและลามไปทั่วตระกูลจวง

ในช่วงเวลาหนึ่ง ตระกูลจวงโกลาหล

หลายคนไม่เชื่อ!

ต้องรู้ว่าจวงโม่หลงเป็นหนึ่งในอัจฉริยะที่ดีที่สุดตระกูลจวง! เป็นคนที่มีความสามารถและแข็งแกร่ง ตระกูลจวงใช้ทรัพยากรต่างๆ เพื่อช่วยให้เขาพัฒนาขึ้น

อย่างไรก็ตามคนที่มีพรสวรรค์เช่นนี้กลับแพ้ให้กับลูกนอกคอกของลุงสี่ตระกูลจวง

ถ้าเรื่องนี้กระจายออกไป ทุกคนคงไม่เชื่อ

แต่ความจริงเป็นเช่นนี้และมันเกิดขึ้นแล้วจริงๆ

จวงโม่หลงไม่มีหน้าออกไปไหน ซ่อนตัวและรักษาบาดแผล

สำหรับฉินหมิงนั้นมีชีวิตชีวามาก

"มาๆๆๆ อาสี่ พี่ใหญ่ ดื่มกัน! วันนี้คุณกู้หน้าของตระกูลพวกเราอย่างมาก!" จวงหนานเฟยยกแก้วขึ้นและพูดด้วยรอยยิ้ม

"ใช่ อาหมิง วันนี้นับว่าเป็นวันที่พ่อดีใจที่สุด มาๆๆๆ พวกเรามาดื่มกัน!"

จวงฉือดีใจอย่างมาก ยกแก้วขึ้นดื่มจนหมด

ฉินหมิงไม่ได้ปฏิเสธและดื่มลงไป

หน้าอกของเขาไม่แดง หัวใจไม่เต้น

แต่ลิ้นของจวงหนานเฟยและจวงฉือม้วนงอไปหมดแล้ว

"อาหมิง ไหนว่ามาสิ นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ปีที่แล้วกลับมาหายังไม่ได้เก่งขนาดนี้เลย" จวงฉือวางแก้วลมและถาม

จวงหนานเฟยเองก็อยากรู้เช่นกัน

ความสามารถของเขาดีกว่าฉินหมิงหลายเท่า แต่ฉินหมิงสามารถฝึกได้ขนาดนี้ เขาจะไม่อิจฉาได้อย่างไร?

ทั้งสองคนมองหน้ากัน

แต่ฉินหมิงส่ายหน้าเบาๆ และเอ่ยปาก: "พ่อ พี่ มียอดฝีมือถ่ายทอดทักษะให้ผมมา ไม่มีอะไรมาก"

"ยอดฝีมือหรอ?"

"ยอดฝีมือที่ไหน กลับมาพร้อมกับคุณรึเปล่า?"

สองพ่อลูกถาม

ฉินหมิงส่ายหน้าอีกครั้ง: "ผมไม่ได้เจออาจารย์ของผมนานแล้ว ตอนนี้เขาอยู่ไหนผมก็ไม่รู้"

"หรอ? น่าเสียดายจริง"