บทที่ 1245 ถ้าคุณต้านทานผมได้สามกระบวนท่า ผมจะใช้เหตุผลกับคุณ

"นี่ ฉินหมิง คุณนั่งตรงนี้ทำอะไร? ยังไม่รีบไปทักทายแขกอีก? ไม่รู้หรอว่ากำลังขาดคนอยู่!"

ในเวลานี้ หลายคนเดินเข้ามา ชายผมสั้นคนหนึ่งตะโกนใส่หลินหยางโดยตรง

หลินหยางเงยหน้ามอง เขารู้จักเช่นกัน

แม้ว่าเขาจะเจอกับคนในตระกูลจวงเป็นครั้งแรก แต่ตอนที่เขามา เขาได้รับข้อมูลมากมายเกี่ยวกับผู้คนในคฤหาสน์กระบี่โลหิตผ่าทางหม่าไห่และฉินหมิงตัวจริง

เขาเคยเห็นภาพของคนเหล่านี้มาก่อน

และคนที่อยู่ข้างหน้าเขาคือน้องชายของจวงโม่หลง จวงโม่หู!

เมื่อคืนพี่ชายได้รับความอับอายขายขี้หน้าเช่นนั้น จวงโม่หูคงไม่มาทำดีใส่ฉินหมิงอย่างแน่นอน อีกทั้งยังเป็นแค่เพียงลูกนอกสมรส เขาไม่ได้มีชื่อเสียงอะไรในตระกูลจวง เขาจะเข้ามาพูดดีๆ ทำไม?

"นี่เกี่ยวอะไรกับผม?" หลินหยางถาม ไม่ยอม

จวงโม่หูโมโห: "คุณหมายความว่าอะไร? คุณไม่เห็นตัวเองเป็นคนตระกูลจวงหรอ? ได้ งั้นก็รีบไสหัวออกไป! ออกไปจากคฤหาสน์ ที่นี่ไม่มีที่ของคุณ!"

หลินหยางขมวดคิ้ว กวาดสายตามองจวงโม่หู ครุ่นคิดและลุกขึ้นมาเพื่อทักทายแขก

เพื่อลูกกลอนอีกาทองคำ เขาต้องทนเอาไว้

ถ้าถูกไล่ออกไปจากคฤหาสน์ ความพยายามของเขาจะหมดความหมาย

"หืมๆๆๆ คุณรีบร้อนอะไร? ผมยังไม่ได้บอกเลยว่าให้คุณไปทักทายแขกที่ไหน!"

จวงโม่หูวิ่งเข้ามา หลายคนด้านหลังของเขาหัวเราะด้วยสายตาเยาะเย้ย

หลินหยางมองเขา

จากนั้นก็เห็นจวงโม่หูชี้ไปที่กลุ่มคนที่นั่งอยู่ใจกลางสนามศิลปะการต่อสู้ซึ่งอยู่ไม่ไกลและพูดว่า: "นี่ คุณไปเทน้ำชาให้พวกเขาหน่อยและรับใช้คนเหล่านั้นด้วย!"

"หืม?"

หลินหยางมองไปทางคนเหล่านั้น

เห็นว่าทุกคนสวมชุดคลุมที่มีลวดลายสีแดงเข้ม ใบหน้าของพวกเขาซีด เบ้าตาของพวกเขาจมลง และรัศมีของพวกมันเย็นชาอย่างยิ่ง และมีวิญญาณชั่วร้ายอยู่รอบตัวพวกเขา

ต้องไม่ใช่เรื่องที่ดีอย่างแน่นอน!

"คนเหล่านี้คือใคร?" หลินหยางถาม

"คุณถามทำไม? บอกให้ไปก็พอ! ทำไม? หรือว่าไม่กล้า?" จวงโม่หูกระแทกเสียง

"มีอะไรไม่กล้า? ผมไปก็ได้! แต่คุณมาเรียกให้ผมไปขนาดนี้ คงไม่ใช่ว่าผมไม่กล้า แต่คุณไม่กล้าใช่ไหมหล่ะ?" หลินหยางส่ายหน้า

"คุณพูดอะไร?" จวงโม่หูรีบร้อน กำลังจะพูดอะไร แต่คนข้างๆ ดึงเขาเอาไว้และพูดเบาๆ: "อาหู อย่าเข้าไป! เจ้านี้ตั้งใจทำให้คุณอารมณ์ร้อน ถ้าคุณไปอาจลำบากได้นะ?"

เมื่อจวงโม่หูได้ยินเขาก็พยักหน้าเงียบๆ และกระแทกเสียง: "พูดถูก เกือบโดนเจ้านี่หลอกแล้ว!"

หลินหยางส่ายหน้า ไม่ได้สนใจคนเหล่านี้และเดินออกไปนั่งข้างๆ คนเหล่านั้น

คนเหล่านั้นมองไปทางหลินหยาง

"ทุกคนกินดีดื่มดี ต้อนรับไม่ดี!" หลินหยางพูดด้วยความเคารพ

ทุกคนขมวดคิ้ว แต่ไม่ได้พูดอะไร

"ทำไม? เจ้านี่มานั่งข้างๆ? ไม่ได้สนใจอะไรหรอ?" จวงโม่หูขมวดคิ้ว ทนไม่ไหวและบ่น

"ไม่ต้องรีบ คุณคิดว่าคนเหล่านั้นชอบหรอ? ฉันจะบอกคุณให้ ตระกูลจวงเคยส่งคนไปต้อนรับพวกเขา สุดท้ายทุกคนก็ได้รับบาดเจ็บหนักกลับมา! มีคนหนึ่งเกือบจะช่วยไว้ไม่ทันแล้ว!" จวงโม่หูพูดด้วยรอยยิ้ม

"อะไรกัน? ได้รับบาดเจ็บหนักกลับมาหรอ? โดนคนเหล่านี้ทำร้ายหรอ?" คนข้างๆ ตกใจ

"ก็ใช่หน่ะสิ? พวกเขาไม่ใช่คนดี และก็ไม่ใช่คนที่คฤหาสน์กระบี่โลหิตของพวกเราจะหาเรื่องได้ด้วย! รอดูก่อน อีกสักพักถ้าฉินหมิงบริการเขาไม่ดีต้องถูกจัดการอย่างแน่นอน!" จวงโม่หูยิ้ม

"น่าสนุกแล้ว!"

ทุกคนดีใจและปรบมือชนหมัดกัน

และหลินหยางก็ไม่ได้นั่งสงบมากนัก

เห็นผู้หญิงคนหนึ่งในกลุ่มคนนั้นหยิบชาบนโต๊ะ จิบและบ้วนทิ้ง

"นี่ชาอะไร? ไม่ต่างจากน้ำอัดลมเลย! นี่! ฟังนะ ไปหาของดีมาให้ฉันภายในหนึ่งนาที" ผู้หญิงคนนั้นตะโกนใส่หลินหยาง

อย่างไรก็ตาม หลินหยางเหลือบมองเธอเบาๆ ส่ายหัวและกล่าวว่า: "ไม่มีของดีอะไรนั่นหรอก มีแค่ชานี้ ถ้าคุณผูหญิงไม่ชอบ ผมเปลี่ยนเป็นโค้กหรือสไปร์ทให้คุณได้"

"คุณพูดอะไรนะ?"

ผู้หญิงโมโห ตบโต๊ะและยืนขึ้น: "คุณกำลังแกล้งฉันหรอ?"

ตามเสียงตะโกนของผู้หญิง คนเหล่านี้มองไปที่หลินหยางเช่นกัน

แขกที่อยู่รายรอบสบตาเขา

"พี่หู! ดูเร็ว! ดูเร็ว! ฮ่าๆๆๆ เกิดเรื่องแล้ว เกิดเรื่องแล้ว!"

คนข้างๆ จวงโม่หูหัวเราะเสียงดัง มีคนปรบมือและมองชมด้วยใบหน้าชอบใจ

หลินหยางหันหน้าเล็กน้อย มองไปที่ผู้หญิงคนนั้นและพูดอย่างเฉยเมย: "คุณผู้หญิง ถ้าคุณมีอะไรไม่พอใจหรือต้องการอะไร ผมสามารถให้คนในตระกูลมาต้อนรับคุณได้ รอสักครู่!"