บทที่ 1246 ทุกคนจับจ้อง

"ผู้ชายคนนี้ไม่รอดแน่!" จวงโม่หูตะโกนออกมาเช่นกัน

ร่างของเสว่เซียวหายไปแล้ว ไม่สามารถมองเห็นร่างของเขาได้ แต่รอบๆ ตัวหลินหยางมีลมปั่นป่วนสีแดงเลือดจางๆ ปรากฎขึ้น

หลินหยางยืนอยู่กับที่ ดวงตาของเขากวาดไปทางซ้ายและขวาราวกับว่ากำลังตามหาร่างของเสว่เซียว

จู่ๆ

ปัง!

มีกรงเล็บโผล่ออกมาจากลมปั่นป่วนสีเลือดนั้น กระชากมาที่คอของหลินหยางอย่างดุเดือด

ห้านิ้วที่แหลมคมนั้นน่ากลัวยิ่งกว่ามีดเสียอีก

ดวงตาของผู้คนเบิกกว้าง

ใครก็คิดว่าหากโดนกรงเล็บนี้ไปฉินหมิงไม่รอดแน่

แต่...จู่ๆ ฉินหมิงก็หันตัว คว้ากรงเล็บอันแหลมคมด้วยมือข้างหนึ่งแล้วจับไว้ จากนั้น...

ใช้แรงเหวี่ยง!

พัฟ!

เสว่เซียวที่ถูกดึงออกมาถูกโยนไปกลางอากาศ

เสว่เซียวล้มลงและกลิ้งบนพื้นอย่างแรง

แต่เมื่อเขายืนขึ้น

ปัง!

ลมแรงปะทะเข้ามา

"หืม?"

เสว่เซียวตกตะลึง

จากนั้นเขาก็รู้ว่าหลินหยางได้พุ่งเข้ามาข้างหน้าเขาแล้วทุบหัวของเขาอย่างรุนแรง

ความโกรธที่รุนแรงเหมือนอุกกาบาตที่ตกลงมา

ทำลายทุกอย่าง!

เกรงว่าหมัดนี้สามารถฉีกโลกได้

เสว่เซียวหน้าซีดและรีบหลบ

นับว่ายังทันเวลา

ปัง!

หมัดของหลินหยางต่อยไปในอากาศ แต่ก็มีลมพายุที่ถูกปล่อยออกมาจากหมัดนั้น

เมื่อออกไปก็กลายเป็นลมที่พัดไปทางด้านหน้า

ต้นไม้ที่แข็งแรงส่วนใหญ่ในป่าทึบถูกลมแรงพัดปลิวไปโดยตรง

กึกกึกกึกกึกกึก...

ป่าทึบด้านหน้าของเขาเรียบไปในทันที

ทุกคนตกตะลึง!

ตอนนี้ทุกอย่างเงียบลง

ทุกคนเบิกตากว้างและจ้องมองฉากที่น่าเหลือเชื่อนี้

คางของจวงโม่หูแทบจะตกลงไปที่พื้น มองดูทั้งหมดนี้ด้วยความประหลาดใจ

"อะไร...อะไรกัน? ฉินหมิง...เก่งขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?"

"พี่หู ทำยังไงดี? เหมือนว่าคนของลัทธิ์โลหิตมารจะจัดการเขาไม่ได้!"

"ถ้าเป็นเช่นนี้ต่อไป ต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่ๆ!"

"พวกเรารีบหาวิธีกันเถอะ!"

ทุกคนต่างพูดคุยกันอย่างเร่งรีบและตื่นตระหนก

คนของลัทธิโลหิตมารก็ตระหนักว่าสถานการณ์ผิดพลาด กระโดดขึ้นไปและล้อมรอบหลินหยางโดยตรง

"พวกเราเข้าไปพร้อมกัน!" ผู้หญิงคนก่อนหน้านี้กัดฟันพูด

"ทำไม คิดจะรังแกคนด้วยจำนวนที่เยอะกว่างั้นหรอ?" หลินหยางถามอย่างเฉยเมย

"ทำไมต้องใช้คนเยอะแยะจัดการคุณ? คุณอยู่ที่เดิม ดูเถอะ ไม่ต้องทำอะไร ผมจะจัดการคนนี้เอง!" เสว่เซียวกระแทกเสียงและยื่นมือออกไปอีกครั้ง

"หยุด!"

ในเวลานี้มีเสียงตะโกนออกมา

จากนั้นก็เห็นคนตระกูลจวงวิ่งออกมา

คนที่นำหน้าคือจวงไท่ชิง!