บทที่ 1248 การประชุมหาคู่

"ผมให้คุณได้ แต่...ผมจะรู้ว่าหลังจากที่คุณได้สิ่งที่ผมมอบให้ไปแล้วคุณจะไม่ฆ่าครอบครัวของผม!" หลินหยางพูด

"จะเป็นไปได้อย่างไร?" หัวหน้าตระกูลจวงแสดงสีหน้าประหลาดใจ: "พวกคุณล้วนเป็นคนในตระกูลของผม ผมจะโหดร้ายขนาดนั้นได้อย่างไร คงไม่ลงมือทำกับคนในตระกูลหรอก!"

"งั้นโอเค!"

หลินหยางยกมือขึ้น: "เอากระดาษมาให้ผม"

"เร็ว รีบให้เขา!" คนตระกูลจวงข้างๆ รีบร้อน

มีคนวิ่งเอากระดาษมาให้หลินหยาง

หลินหยางรับไป และเขียนวิชาของตัวเองลงไป

คนรอบๆ ล้อมเข้ามาจ้องมองบนกระดาษ แต่ละคนพยักหน้าและส่งเสียงตกใจออกมา

"วิชานี้ ยอดเยี่ยมมาก!"

"ให้ตายเถอะ ฉินหมิงเรียนรู้จากใครกัน? มีวิชาที่ยอดเยี่ยมและวิเศษเช่นนี้?"

"ยอดเยี่ยมจริงๆ!"

"ถ้าตระกูลจวงของพวกเราได้วิชานี้มาต้องแข็งแกร่งมากขึ้นแน่ๆ ขอพระเจ้าอวยพรตระกูลจวงของผม!"

คนตระกูลจวงโห่ร้องดีใจ ปรบมือ

จวงปู้ฝานเองก็เหลือบตามองด้วยใบหน้าจริงจัง

ช่วงระยะเวลาผ่านไป หลินหยางหยุดลง

"โอเคแล้ว!"

"เร็ว เอากระดาษมาให้ผมดู!" จวงปู้ฝานตะโกน

คนข้างๆ รีบรับกระดาษและนำไปให้จวงปู้ฝาน

จวงปู้ฝานจ้องมองอ่านอย่างละเอียด

จากนั้นเขาก็พยักหน้าด้วยความพอใจ: "วิชาเหล่านี้ของคุณ มหัศจรรย์จริงๆ! ฉินหมิง บอกผมมาว่าคุณเรียนรู้มาจากใคร?"

"มันสำคัญหรอ?"

"เหมือนว่าคุณจะไม่ยอมบอกสินะ ได้ ผมก็ไม่อยากถาม แต่ผมว่าวิชาที่คุณเขียนลงไปเหล่านี้เหมือนจะไม่ใช่ทั้งหมดนะ คุณน่าจะมีบางส่วนที่เขียนไม่สมบูรณ์ใช่ไหม?"

"ใช่"

"ทำไมไม่เขียนให้หมด?"

"ผมคิดว่าหลังจากการะประลองหาคู่และเขียนเห็นเสร็จน่าจะดีกว่า" หลินหยางพูดอย่างสงบ

เมื่อเขาพูดออกมาเช่นนี้ คนตระกูลจวงก็มองหน้ากันด้วยความไม่เข้าใจ

"ฉินหมิง! การประลองหาคู่นี้จัดขึ้นเพื่อสานสัมพันธ์ระหว่างศาลาเพียวหย่าและคฤหาสน์กระบี่โลหิตของพวกเรา เกี่ยวอะไรกับคุณ? ทำไมคุณต้องรอให้งานจบก่อนแล้วค่อยเขียนให้เสร็จ?" อาวุโสคนหนึ่งถาม

แต่หลินหยางกลับพูดด้วยความไม่รีบร้อน

"ผมได้ยินมาว่าจวงโม่หลงได้รับการจัดให้ไปแสดงฝีมือในการประลอง เพื่อเอาชนะใจศาลาเพียวหย่าและได้รับเป็นศิษย์เพื่อเรียนรู้วิชาต่างๆ ดังนั้นผมเองก็จะขึ้นไปในการประลองหาคู่เพื่อเอาชนะในศาลาเพียวหย่าเช่นกัน ผมเตรียมที่จะพาพวกเขาทั้งสองไปที่ศาลาเพียวหย่า หัวหน้าตระกูล ผมว่าคุณคงอนุญาตใช่ไหม?" หลินหยางพูด

เมื่อจวงปู้ฝานได้ยิน เขาจะไม่เข้าใจความหมายของหลินหยางได้ยังไง?

เขาไม่ไว้วางใจตระกูลจวงและกำลังวางแผนไปยังตระกูลอื่น

แต่เขาก็ไม่ปฏิเสธ

ถ้าได้รับวิชาทั้งหมดของฉินหมิงมา ฉินหมิงก็ไร้ค่าแล้ว จะไปไหนเขาก็ไม่สนใจ

"ที่แท้คุณก็ต้องการแบบนี้นี่เอง ผมก็คิดว่าคุณจะทำอะไร ไม่มีปัญหา ผมอนุญาต!" จวงปู้ฝานโบกมือและตอบอย่างรวดเร็ว

"ขอบคุณหัวหน้าตระกูล รบกวนช่วยเตรียมรถให้ที ผมจะพาพวกเขาทั้งสองไปรักษาก่อน จากนั้นจะพาไปส่งศาลาเพียวหย่า" หลินหยางพูด

"ฉินหมิง คุณมั่นใจหรอ? ว่าคุณสามารถเอาชนะใจศาลาเพียวหย่าได้จริงๆ?" คนข้างๆ กระแทกเสียง

"ถ้าพวกเขาไม่ชอบผม แล้วจะชอบขยะไร้ประโยชน์อย่างจวงโม่หลงหรอ?" หลินหยางหันหน้าไปพูด

"คุณ..." คนนั้นโมโห กำลังจะพูดอะไร แต่จวงปู้ฝานห้ามเอาไว้

"จวงเฉียง ไม่ต้องพูดแล้ว คุณรีบไปเตรียมรถ แล้วพาจวงฉือกับจวงหนานเฟยไปพักฟื้น หายาให้พวกเขา! ห้ามช้า เข้าใจไหม?"

"รับทราบ หัวหน้าตระกูล!"

คนที่ชื่อจวงเฉียงโค้งคำนับและออกไป

หลินหยางไม่ได้อยู่ต่อ พาจวงฉือและจวงหนานเฟยสองพ่อลูกไปพักที่ศาลาใกล้เคียง

หลังจากพาพวกเขามาเรียบร้อยแล้ว หลินหยางก็ปิดประตูศาลาและฝังเข็ม

ไม่นานทั้งสองก็ฟื้นจนได้สติ แม้ว่าพวกเขาจะยังเจ็บปวดอยู่มาก แต่พวกเขาก็ไม่ได้กลัวที่จะเสียชีวิตอีกต่อไป

"น้อง พวกเราอยู่ที่ไหน?" จวงหนานเฟยเงยหน้าถาม

"ยังอยู่ที่บ้าน แต่อีกสักพักผมจะพาพวกคุณไปส่ง ไม่ต้องกังวล" หลินหยางพูด

"ส่งพวกเราหรอ? ใช่...พวกเราถูกเปิดเผยแล้ว ตระกูลจวงไม่มีที่สำหรับพวกเราแล้ว พวกเรายังมีชีวิตอยู่นับว่าดีมากแล้ว" จวงหนานเฟยตอบสนองกลับมา ใบหน้าของเขาขมขื่นและหมดหนทาง ถอนหายใจ