บทที่ 1249 ขึ้นเวทีท้าประลอง

"ไม่ขนาดนั้น! ไม่ขนาดนั้นทุกคน!"

จวงโม่หลงภูมิใจอย่างมาก ยืนอยู่บนเวทีและยิ้มให้กับทุกคน

หลายคนรู้ดีถึงความตั้งใจจวงโม่หลงที่จะขึ้นเวที ดังนั้นหลังจากที่เขาเอาชนะตัวแทนจากเผิงเฉิงได้แล้ว จึงไม่มีใครขึ้นมาบนเวทีอีก

"ยังมีสหายคนไหนต้องการขึ้นมาเรียนรู้กันและกันอีกไหม?" จวงโม่หลงยิ้ม

ไม่มีคนตอบ

ทุกคนรู้ว่าขึ้นไปก็อับอายอยู่ดี

"เหมือนว่าทุกคนก็ให้เกียรติอย่างมาก"

จวงไท่ชิงยิ้ม

"ถ้าอย่างงั้นก็มารีบจบกันเถอะ"

จวงผิงเซิงมองไปทางซูเย้าเย่ พยักหน้าเบาๆ เพื่อเป็นการบอกให้ซูเย้าเย่ขึ้นไปบนเวทีและเอาชนะจวงโม่หลง

เมื่อจวงโม่หลงแพ้ก็จะไม่มีใครกล้ามาท้าประลองอีกและเขาจะได้สาวสวยกลับไป ทุกอย่างสมบูรณ์แบบ

บทถูกเขียนไว้สมบูรณ์แล้ว

"เย้าเย่ ขึ้นไปเถอะ" อาวุโสศาลาเพียวหย่าพูด

"รับทราบ"

ซูเย้าเย่พยักหน้าเบาๆ และกระโดดขึ้นไปบนเวที

ความสนใจของทุกคนจับจ้องไปที่ลูกชายที่ภาคภูมิใจของศาลาเพียวหย่า

"คุณชายซู เชิญ!"

"จวงโม่หลงเชิญ"

ทั้งสองคนส่งเสียงที่เกรงใจและเริ่มการต่อสู้

จวงโม่หลงใช้แรงทั้งหมด

เขารู้ว่าตัวเองไม่ใช่คู่ต่อสู้ของซูเย้าเย่และต้องแพ้อย่างแน่นอน แต่เขาไม่อยากแพ้แบบดูไม่ดี

ยิ่งไปกว่านั้น การปรากฏตัวของเขาบนเวทีนั้นเพื่อแสดงความแข็งแกร่งของเขาและเขาเป็นคนที่ผู้คนในศาลาเพียวหย่าชื่นชอบ

ดังนั้นเวลานี้เขาควรจะทำให้ดีที่สุด

อย่างไรก็ตามในตอนนี้ ซูเย้าเย่ด้านหน้ามีพลังมหาศาลเกินไป

เขามีความรู้สึกนี้เมื่อเขาต่อสู้กับหลินหยางเมื่อคืนนี้

แม้ว่าจะไม่ได้รุนแรงเท่ากับหลินหยางเมื่อคืนก็ตาม

แต่สุดท้าย

ปัง!

จวงโม่หลงถูกกระแทกกระเด็นออกไปและตกลงบนพื้นอย่างรุนแรง

"ว้าว!"

ทุกคนตกตะลึง

"พี่โม่หลง เป็นอะไรไหม?" ซูเย้าเย่หยุดและถามด้วยรอยยิ้ม

จวงโม่หลงปีนขึ้นมาอย่างยากลำบาก หอบ พูดอย่างหมดหนทาง: "คุณชายซูแข็งแกร่งจริงๆ มีพรสวรรค์ โม่หลงชื่นชม! ชื่นชม! โม่หลงไม่ใช่คู่ต่อสู้ ขอยอมแพ้!"

"ฮ่าๆๆๆ พี่โม่หลงถ่อมตัวไป คุณก็แข็งแกร่งมากเช่นกัน เป็นคนที่ผมชอบมากที่สุด! สักวันหนึ่งคุณต้องแข็งแกร่งกว่าผมแน่นอน" ซูเย้าเย่ยิ้ม

สีหน้าของจวงโม่หลงดีขึ้น เขามองไปทางศาลาเพียวหย่า ดวงตาของเขาจ้องไปที่ชายชราผมขาวที่อยู่ข้างหน้าราวกับว่าเขากำลังรออะไรบางอย่าง

ทันใดนั้น ชายชราก็ลุกขึ้นและเปิดปากพูดอะไรบางอย่าง

จวงโม่หลงรู้สึกดีใจอย่างยิ่ง

แต่ในเวลานี้มีอะไรบางอย่างด้านล่าง

"หืม?"

จวงโม่หลงผงะ และมองไปที่กลุ่มคนเหล่านั้น

แต่กลับเห็นคนที่อยู่ด้านหลังสุด

นั่นคือ...ฉินหมิง

"อะไรกัน?"

จวงโม่หลงตกตะลึง

คนตระกูลจวงหลายคนตกใจเช่นกัน

"ฉินหมิง!"

"เขาทำอะไร?"

ทุกคนชี้ไปและพูดออกมา

คนศาลาเพียวหย่ามองออกไปเช่นกัน

แต่หลินหยางเดินมาด้านหน้าคนกลุ่มนี้ จากนั้นคนกลุ่มนี้ก็ตกใจที่หลินหยางกระโดดขึ้นไปบนเวที

"ว้าว!"

ทุกคนตกตะลึง

ราวกับระเบิดลูกใหญ่!

"คนนี้คือใคร? จู่ๆ กระโดดมาท้าต่อสู้กับคุณชายซูเย้าเย่?"

"เขาโง่รึเปล่า? ไม่รู้ว่าทำอย่างนี้ไปทำไม?"

"คนนี้บ้าไปแล้ว! เขาบ้าไปแล้ว!"

"ไม่เคยเห็นคนไม่รู้เรื่องเช่นนี้มาก่อน!"