บทที่ 1250 ใครอยากจะสู้กับผมอีก?

เร็วมาก!

นี่คือการตอบสนองของคนอื่น

รวมทั้งซูเย้าเย่ด้วย

เขาจับร่างของหลินหยางไม่ได้เลย คนนี้อยู่ด้านหน้าของตัวเองแล้ว

ไม่ดีแล้ว!

สีหน้าของซูเย้าเย่ตึงเครียดขึ้น เขาหลบในทันที

แต่...ไม่ทัน

ปัง!

ฝ่ามือของหลินหยางกระแทกลงบนหน้าอกของซูเย้าเย่ ซูเย้าเย่ถูกกระแทกตกลงไปบนเวทีและตกลงบนพื้นอย่างรุนแรง

บรรยากาศรอบๆ เงียบลง ทุกคนล้วนมองไปทางซูเย้าเย่

ถูกโจมตีจนออกมาจากเวที แบบนี้แปลว่าซูเย้าเย่แพ้แล้ว

แต่ไม่มีใครกล้าพูดอะไร

"คุณชาย!"

คนของศาลาเพียวหย่าหลายคนลุกขึ้นและมองไปที่ซูเย้าเย่ด้วยความตกใจ

"คุณแพ้แล้ว!" หลินหยางเดินมาข้างๆ ขอบเวทีและพูดอย่างสงบ: "ตามกฎแล้ว ใครที่ออกจากเวทีจะเป็นคนแพ้!"

สีหน้าของซูเย้าเย่เปลี่ยนไป

"หัวหน้าตระกูลจวง การแข่งขันของพวกคุณมีกฎนี้ใช่ไหม?" อาวุโสศาลาเพียวหย่าถามด้วยใบหน้าที่ไร้อารมณ์

"ไม่มี!" หัวหน้าตระกูลจวงพูดออกมาโดยตรงและมองหลินหยางอย่างลึกซึ้ง

"ใช่ เวทีเล็กขนาดนี้ หล่นออกมาเป็นเรื่องปกติ! ผมยังไม่แพ้!"

มุมปากของซูเย้าเย่ยกขึ้นพร้อมสายตาเย็นชา คว้าโอกาสนี้กระโดดขึ้นไปอีก

ซุเย้าเย่ตะโกนออกมาพร้อมสองหมัดของเขาที่กระแทกอย่างรุนแรง

ความเร็วที่น่าสะพรึงกลัวนั้นทำให้ขนหัวลุก

และไม่เพียงแต่ความเร็วเท่านั้น พลังการต่อยของเขายังน่าทึ่งยิ่งกว่าอีกด้วย

ทุกครั้งที่ชกจะมีคลื่นพลังออกมา

เกรงว่าหากกระทบแผ่นเหล็กก็คงระเบิดเป็นรู!

หลินหยางขมวดคิ้ว ก้าวถอยหลังหลบอย่างต่อเนื่อง

ซูเย้าเย่เหมือนจะควบคุมไม่อยู่ เขาโจมตีต่อไปอย่างรุนแรง สิ่งนี้กินเวลาประมาณสองถึงสามวินาที

"การเก็บเกี่ยว!"

จู่ๆ เขาก็ตะโกนเสียงดัง หมัดที่กระแทกไปข้างหน้าก็กลายเป็นฝ่ามือ และแขนของเขาเหยียดออก ฟาดเข้าหาร่างของหลินหยางราวกับเคียว

นี่คือท่าไม้ตาย!

นี่เขาพยายามที่จะฆ่าหลินหยางโดยตรง!

มีกระแสอากาศควบแน่นบนแขนของเขาในขณะที่แขนของเขาแกว่งไปมา

รูม่านตาของหลินหยางหดตัว

นี่คือพลังที่ปล่อยออกมาจากหมัดของซูเย้าเย่

มันไม่ได้กระจายออกไปแต่มารวมกันรอบๆ หลินหยาง ด้วยการเคลื่อนไหวของซูเย้าเย่ เขาติดอาวุธวิเศษที่มีความคมมากบนแขนของตัวเองและฟันไปที่หลินหยางอย่างดุเดือด

นี่คือวิชาของศาลาเพียวหยาหรอ

คนด้านล่างตกใจกลัว

"ไม่ดีแล้ว! หัวหน้า! ฉินหมิงเกิดเรื่องแน่ๆ!" มีคนตระกูลจวงตะโกนออกมา

"ไม่ต้องพูด ดูไปก่อน!" จวงปู้ฝานพูดด้วยใบหน้าไร้อารมณ์

คนตระกูลจวงไม่พูดอะไรและมองอย่างเงียบๆๆ

แม้แต่ในสายตาของใครหลายคน การเคลื่อนไหวนี้สามารถฆ่าฉินหมิงได้อย่างง่ายดาย

อย่างไรก็ตามเรื่องไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่ทุกคนคิด

ในขณะที่มีดมืออันน่าสะพรึงกลัวนี้กำลังจะตัดผ่านร่างของหลินหยาง

กึก!

เสียงแปลกประหลาดดังขึ้น

จากนั้น... มีดในมือก็ค้าง

รูม่านตาของฉินหมิงเบิกกว้าง มองที่แขนของเขาอย่างเหลือเชื่อ

จากนั้นก็พบว่ามือของเขาโดนแขนของหลินหยางจับเอาไว้!

"อะไรกัน?"

ด้านศาลาเพียวหยาตกใจ

แขกหลายคนประหลาดใจเช่นกัน