บทที่ 1251 เป้าหมายของฝูงชน

แม้แต่ซูเย้าเย่ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ ตอนนี้มีกี่คนที่เอาชนะฉินหมิงได้?

อีกทั้งฉินหมิงคนนี้สามารถต่อสู้กับคนของลัทธิโลหิตมารได้โดยไม่พ่ายแพ้!

อัจฉริยะรุ่นเยาว์ช่างน่ากลัวอะไรเช่นนี้

ทุกคนเงียบไปครู่หนึ่ง

แต่อาวุโสของศาลาเพียวหยาดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง เขามองไปที่จวงปู้ฝาน: "หัวหน้าตระกูลจวง ความหมายของคุณคือ..."

"แม้ว่าคนนี้จะมีเลือดของตระกูลจ้วงของผมอยู่ในร่างกาย แต่เขาไม่คู่ควรกับตระกูลนี้ ตอนนี้เขาขัดคำสั่งของหัวหน้าตระกูลอย่างโจ่งแจ้ง ดังนั้นชีวิตและความตายของบุคคลนี้จึงไม่สำคัญกับตระกูล!" จวงปู้ฝานพูดอย่างเรียบเฉย

เมื่ออาวุโสของศาลาเพียวหยาได้ยิน ดวงตาของเขาก็เยือกเย็น: "เย้าเย่ คุณขึ้นไปบนเวที! สู้กับเขาต่อ!"

"อาวุโส คือ...แขนข้างนี้ของผมเจ็บมาก อีกทั้งไม่สามารถออกแรงได้ จะเอาชนะเขาได้อย่างไร?" ซูเย้าเย่สีหน้าเปลี่ยนไป เขารีบพูดออกมา

"คุณไปก็พอ ผมรับประกันว่คุณชนะแน่นอน! ทำไม? คุณไม่เชื่อผมหรอ?" อาวุโสศาลาเพียวหยาพูดอย่างจริงจัง

ซูเย้าเย่ลังเลสักพัก กัดฟันและกระโดดขึ้นไปบนเวทีอีกครั้ง

บรรยากาศเงียบลงหลายเท่า

สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่ใบหน้าของเขา

เพราะความเจ็บปวดอย่างมากบนร่างกายของซูเย้าเย่ เขาจึงต้องใช้แรงอย่างมากในการยืนอย่างมั่นคง แต่การเข้าไปต่อสู้คงเป็นปัญหาของเขา

หลินหยางขมวดคิ้ว: "ผมมือเบาไปหรอ?"

"ถ้าคุณไม่ฆ่าผม คุณก็เอาชนะผมไม่ได้!" ซูเย้าเย่พูด

"งั้นก็ดี!"

หลินหยางพยักหน้า ไม่ลังเลและกระโดดพุ่งออกไป

"สายลมพัด!"

ซูเย้าเย่กระตุ้นพลังออกมาและตบเข้าไปในอากาศ

พัฟ!

แรงฝ่ามืออันทรงพลังพัดเข้าใส่หลินหยางด้วยลมกระโชกที่รุนแรง

อย่างไรก็ตามพายุที่รุนแรงนี้ยากจนเกินกว่าจะขัดขวางหลินหยางเอาไว้ เขาพุ่งไปข้างหน้า ไม่สามารถต้านทานได้เลย

"อ๊า?"

ซูเย้าเย่ถอยออกไปอย่างต่อเนื่อง

อย่างไรก็ตามในเวลานี้

พัฟพัฟพัฟพัฟ...

ใบไม้ร่วงหล่นลงมาที่เวทีราวกับมีดบิน พุ่งไปที่หัวใจ คิ้วและลำคอของหลินหยาง

สีหน้าของหลินหยางเปลี่ยนไปและหลบในทันใด

แต่เรื่องทั้งหมดนี้เกิดขึ้นภายในเวลากะทันหัน เขาหลบไม่ทัน ศอกของเขาถูกผ่าออกและเลือดก็ไหลออกมา

"อะไรกัน?"

แขกคนอื่นๆ ตกใจอีกครั้ง

ซูเย้าเย่ตกตะลึงเช่นกัน หันหน้ากลับไปมองทิศทางที่ใบไม้บินพุ่งเข้ามา อาวุโสศาลาเพียวหยาเป็นคนทำ!

"หัวหน้าตระกูลจวง นี่เป็นเรื่องผิดกฎ ทำไมไม่ห้าม?" หลินหยางจ้องจวงปู้ฝานและถาม

"ผิดกฎหรอ? ผิดกฎอะไร?" จวงปู้ฝานถามกลับ: "ผมจำได้ว่าการแข่ขันในครั้งนี้ ไม่ได้บอกว่าคนข้างล่างช่วยไม่ได้นะ?"

สีหน้าหลินหยางนิ่งลง: "ดังนั้นคุณจะบอกว่า วันนี้พวกคุณจะปกป้องซูเย้าเย่ไม่ว่ายังไงก็ตามหรอ?"

"ถ้าคุณเก่งจริงก็ฆ่าซูเย้าเย่ให้ได้ แล้วคุณจะชนะ!" จวงปู้ฝานพูดอย่างเรียบเฉย

เมื่อคำพูดนี้ดังขึ้น หลายคนก็หัวเราะออกมา

ฉินหมิงคนนี้ไม่สามารถฆ่าซูเย้าเย่ที่เจ็บแขนข้างหนึ่งและไม่สามารถขยับมันได้เพราะเขาได้รับการช่วยเหลือจากคนของศาลาเพียวหยา

เพราะศัตรูของฉินหมิงในตอนนี้ไม่ใช่ซูเย้าเย่แล้ว!

"ไอสารเลวนี้คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน? กล้ามาก่อเรื่องหรอ? มาดูกันว่าครั้งนี้เขาจะตายยังไง!" จวงโม่หลงหัวเราะอย่างเยือกเย็น

"ดูละกัน คนของศาลาเพียวหยาต้องทุบไอนี่เป็นชิ้นๆ อย่างแน่นอน และตระกูลจวงจะแค่มองดูเท่านั้น!"

"เขาตายแน่!"

เสียงหัวเราะและเยาะเย้ยดังอย่างต่อเนื่อง

"ฉินหมิง! ถ้าคุณยอมแพ้แต่โดยดีและเขกหัวขอโทษ ผมว่า คุณคงไม่เป็นแบบนั้น คุณน่าจะรู้ดี" ในเวลานี้ จวงปู้ฝานพูดขึ้นมาอีกครั้ง

แต่คำพูดนี้ไม่ได้หวังดีกับหลินหยาง

เขาจะไม่รู้ความคิดของจวงปู้ฝานได้อย่างไร? ไม่ใช่ว่าอยากช่วยชีวิตของหลินหยาง เขาแค่ต้องการวิชาทั้งหมดของหลินหยาง ถ้าหลินหยางบอกส่วนนั้นออกมา ตระกูลจวงจะสนใจกับความเป็นตายของหลินหยางหรอ?

หลินหยางสีหน้าไร้อารมณ์ ไม่แสดงอาการอะไน

"เย้าเย่ ลงมือ!" อาวุโสศาลาเพียวหยาตะโกน

"รับทราบ!"

ซูเย้าเย่ตะโกนเสียงดัง ครั้งนี้เขาเป็นคนลงมือก่อน