บทที่ 1252 คุณเชื่อไหมว่าผมจะฆ่าเขา?

"น่ากลัวมาก!" จวงโม่หูตกใจและถอยออกไป ดวงตาของเขาจ้องมองราวกับระฆังทองแดง

"นี่คือวิชาของศาลาเพียวหยาหรอ? ถ้าผมได้เรียบรู้คงไม่ต้องกลัวคนทั้งโลกใช่ไหม?" ดวงตาของจวงโม่หลงเป็นประกาย ใจของเขามุ่งมั่นในความฝันเพื่อเข้าสู่ศาลาเพียวหยา

"เขาตายแน่!" จวงไท่ชิงหัวเราะ

"แต่น่าเสียดาย เขายังไม่ได้บอกวิชาสุดท้ายของเขาเลย เขาจะตายแล้วหรอ!" ดวงตาของจวงปู้ฝานเสียใจ

"พี่สอง ไม่ต้องเสียดาย เทียบกับศาลาเพียวหยาแล้ว แค่คนไม่รู้เรื่องคนเดียว ตายก็ตายไปเถอะ!" จวงผิงเซิงเอ่ยปาก

"เอาหล่ะ การแข่งขันน่าจะใกล้จบลงแล้ว พวกคุณรีบจัดการเรื่องต่างๆ เถอะ เรื่องวุ่นวายมากมายขนาดนี้ อีกสักพักพวกเราต้องขอโทษศาลาเพียวหยาด้วยความจริงใจ เข้าใจไหม?"

"รับทราบ หัวหน้าตระกูลจวง!"

ทุกคนตะโกน

การโจมตีที่รุนแรงสิ้นสุดลง

พื้นที่ทั้งหมดเต็มไปด้วยใบไม้สีเขียวนับไม่ถ้วน

ฉากนั้นเต็มไปด้วยฝุ่น เวทีถูกตัดเป็นชิ้นๆ และแม้แต่พื้นรอบวงแหวนก็ยังเต็มไปด้วยรอยร้าว

ช่างเป็นพลังที่น่ากลัวอะไรเช่นนี้!

หลายคนพูดไม่ออก

"ศาลาเพียวหยานี้สมกับชื่อเสียงจริงๆ ไม่น่าแปลกใจเลยที่คฤหาสน์กระบี่โลหิตจะยอมเสียสละฉินหมิงเพื่อสร้างพันธมิตรกับเขา!" เสว่เซียวจ้องตาเขม็ง มองจวงปู้ฝานอย่างลึกซึ้ง

ใครก็ไม่คิดว่าการแข่งขันหาลูกเขยนั้นจะจบลงเช่นนี้

ทุกอย่างจบลงแล้ว

"ผมชนะแล้ว!"

ซูเย้าเย่ได้สติกลับมาก็รีบกระโดดขึ้นไปบนแม่นเวทีที่ผุพังและตะโกนเสียงดัง: "มีใครกล้าท้าทายผมอีกไหม?"

ผู้คนด้านล่างไม่พูดอะไร

ในเวลานี้ ใครก็ไม่กล้าเข้ามา?

แม้แต่ฉินหมิงผู้อยู่ยงคงกระพันก็ตายไปแล้ว ใครจะขึ้นไปตาย?

"เนื่องจากไม่มีใครกล้าท้าทายซูเย้าเย่แล้ว งั้นผมขอประกาศผู้ชนะของการแข่งขันหาลูกเขยในวันนี้คือคุณชายซูเย้าเย่ เขาจะกลายเป็ฯลูกเขยของตระกูลจวง! แต่งงานกับขวงหงหยาน หัวแก้วหัวแหวนของผม!" จวงปู้ฝานลุกขึ้นและตะโกนเสียงดัง

"ยินดีด้วย หัวหน้าตระกูลจวง!"

แขกหลายคนตะโกนด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

"จัดงานเลี้ยง!" จวงปู้ฝานยิ้มและโบกมือ

บรรยากาศคึกคักขึ้นมา

คนตระกูลจวงเริ่มยุ่งในทันที

แต่ในเวลานี้มีเสียงตะโกนออกมา

"ผมยังไม่แพ้ หัวหน้าตระกูลจวงรีบอะไร?"

เมื่อเสียงดังขึ้น บรรยากาศที่คึกคักเมื่อกี้ก็เงียบลงทันใด

หลายคนตกตะลึงและมองไปทางต้นเสียง

รวมทั้งซูเย้าเย่ด้วย

เห็นฝุ่นที่ใจกลางวงแหวนค่อยๆ ตกลงมา และร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในสายตาของทุกคน

นั่น...คือหลินหยาง!

และสิ่งที่ทำให้คนตกตะลึงและไม่เชื่อคือ! หลินหยาง...ไม่เป็นอะไรเลย! !

"ร่างดวงดาวโดยกำเนิด! !"

เสว่เซียวลัทธิโลหิตมารยืนขึ้นเป็นคนแรกและตะโกนเสียงหลง

คนทั้งคฤหาสน์กระบี่โลหิตตกตะลึง

ทุกคนยืนขึ้น เบิกตากว้างและมองร่างบนเวทีด้วยความเหลือเชื่อ

"เป็น! ไป! ไม่! ได้!" จวงไท่ชิงตะโกน

จวงผิงเซิงหน้าซีด อ้าปากค้างไม่พูดอะไร

จวงปู้ฝานเดินไปด้านหน้าหลายก้าวด้วยท่าทางตกตะลึง

ใครก็ไม่คิดว่าฉินหมิงคนนี้จะมีร่างดวงดาวโดยกำเนิด!

นี่คือร่างกายที่อยู่ยงคงกระพัน!

แม้แต่จวงปู้ฝานเองก็ไม่มีคุณลักษณะของร่างกายที่น่ากลัวขนาดนี้!

"คนนี้คือใคร? คนนี้คือใคร?" อาวุโสศาลาเพียวหยาถอยออกไปด้วยความตกตะลึง

"หัวหน้าตระกูลจวง นี่...นี่มันไม่ดีแล้ว?" จวงไท่ชิงตื่นตระหนก มองไปทางจวงผิงเซิง

"ไม่คิดว่าเขาจะไม่ธรรมดาขนาดนี้...พวกเรามองข้ามไป แต่...ไม่ต้องกังวล! พวกเราควบคุมสถานการณ์ได้" จวงปู้ฝ้านสูดลมหายใจและพูดเบาๆ

"นี่ยังควบคุมสถานการณ์ได้หรอ พวกเรามาคิดกันดีกว่าว่าจะจัดการสถานการณ์ยังไง" จวงไท่ชิงกระทืบเท้าของเขา

ในเวลานี้หลินหยางเคลื่อนไหวแล้ว

สายตาของทุกคนตื่นตกใจ หลินหยางเดินไปทางซูเย้าเย่

ซูเย้าเย่ตัวสั่น กลัวจนถอยออกไป