บทที่ 1253 กลายเป็นพระเจ้า

แต่ในขณะนี้หลินหยางเอ่ยปากออกมา

"คุณคิดว่าผมโง่หรอ? คิดว่าผมจะส่งพวกเขาไปศาลาเพียวหยาหรอ? คฤหาสน์กระบี่โลหิตและศาลาเพียวหยาแต่งงานเป็นพันธมิตรกัน พวกเขาทั้งสองถูกส่งไปศาลาเพียวหยาต่างอะไรจากการอยู่ที่คฤหาสน์กระบี่โลหิต?"

สีหน้าจวงปู้ฝานเปลี่ยน เขาถามอย่างจริงจัง: "คุณหมายความว่าอะไร? หรือว่า..."

"คนที่คุณส่งไปถูกคนของผมปล้นและจัดการกลางทาง ตอนนี้พวกเขาทั้งสองน่าจะอยู่ในร้านน้ำชาในเมืองเล็กๆ จะอยู่ที่ศาลาเพียวหยาได้ยังไง?" หลินหยางพูด

จวงปู้ฝานเงียบลง

จวงไท่ชิงมีสีหน้าตกใจ รีบเข้าไปและตะโกน: "เร็ว รีบโทรหาคนขับ เร็ว!"

"รับทราบ!"

คนข้างๆ หยิบโทรศัพท์ออกมากดเบอร์โทร

จากนั้นสีหน้าของเขาก็แย่ลง: "นายท่าน โทรไม่ติด...ปิดเครื่อง!"

"อะไรนะ?"

ระดับสูงของตระกูลจวงทุกคนอึ้ง

ถ้าเป็นเช่นนี้ แสดงว่าสิ่งที่หลินหยางพูดเป็นเรื่องจริง คนขับตระกูลจวงไม่เคยปิดเครื่องมาก่อน

"ฉินหมิง คุณจะเอายังไงถึงจะปล่อยคุณชายซู?"

จวงปู้ฝานสูดลมหายใจและถาม

ซูเย้าเย่คือลูกชายของศาลาเพียวหยา

ถ้าเขาตายที่นี่ ตระกูลจวงและศาลาเพียวหยาต้องเกิดความคับแค้นใจต่อกันแน่ๆ!

และตระกูลจวงไม่รอดแน่

ดังนั้นไม่ว่าอย่างไรก็ตามก็ต้องปกป้องซูเย้าเย่เอาไว้

ทุกคนจ้องหลินหยางและรอคำตอบของเขา

แต่หลินหยางเงียบสักพัก เงยหน้าขึ้นพูด จะให้ผมปล่อยซูเย้าเย่ไปหน่ะได้ แต่คุณเอาของมาแลก!"

"ของอะไร?"

"ลูกกลอนอีกาทองคำ!"

ลูกกลอนอีกาทองคำดังขึ้นมา ทำให้สีหน้าของคนตระกูลจวงเปลี่ยนไป

"ที่แท้ เจ้านี่ก็มาเพื่อลูกกลอนอีกาทองคำ! ผมก็นึกว่าทำไมเขากลับมาที่ตระกูล ที่แท้ก็เพื่อลูกกลอนนี่เอง!" จวงไท่ผิงตะโกนและพูดกับจวงปู้ฝาน

"ด้วยความสามารถนี้ ถ้าได้ลูกกลอนอีกาทองคำไป! เกรงว่าเขาต้องทะยานขึ้นบนฟ้าและไม่มีใครเทียบได้ ตอนนี้พวกเรามีความคับข้องใจกับคนนี้แล้ว ถ้าให้เขาไปก็เหมือนมอบพลังให้เขาไหม? แล้วตอนนี้ ตระกูลจวง...จะเป็นยังไง?" จวงปู้ฝานขมวดคิ้ว ไม่กล้าตอบ

"พี่สอง แม้ว่าเขาจะนามสกุลฉิน แต่ร่างกายของเขาก็มีเลือดเนื้อของตระกูลจวงอยู่บ้าง ให้ลูกกลอนอีกาทองคำกับเขาไปดีไหม จากนั้นก็รับเขาเข้ามาในตระกูลจวง มีเขาอยู่ ตระกูลจวงของพวกเขาสามารถจัดการผู้ปราดเปรื่องมากฝีมือเหล่านั้นได้อย่างแน่นอน! แม้ว่าจะเป็นปีศาจสามอันดับแรกของผู้ปราดเปรื่องก็เถอะ ตระกูลจวงของพวกเรามีคุณสมบัติที่จะจัดการได้!" จวงไท่ผิงพูดขึ้นมาอีกครั้ง

เมื่อสิ้นสุดลง จวงปู้ฝานตึงเครียด ดวงตาของเขาเป็นประกาย

"สู้กับปีศาจผู้ปราดเปรื่องสามอันดับแรกหรอ? ถ้าหากสู้กับพวกเขาได้จริงๆ แม้ว่าจะแพ้ ตระกูลจวงจะโด่งดังขึ้นด้วย ทุกคนจะไม่กล้าดูถูก!" จวงปู้ฝานพึมพำ

นี่คือเรื่องที่เขาใฝ่ฝัน

"ใช่ ร่างดวงดาวโดยกำเนิดบวกกับลูกกลอนอีกาทองคำ ยังไงก็ต้องสู้ได้แน่ๆ!" จวงไท้ผิงพูด

"แต่...เขาทำร้ายโม่หลงและทำให้ตระกูลจวงขายหน้า แล้วพวกเราก็ทำร้ายอาสี่...เขาจะยอมหรอ?"

"พี่สอง จะคิดเล็กคิดน้อยไม่ได้! โม่หลงนั่นแค่เรื่องเล็กน้อย ผมไม่ได้คิดอะไรมาก เขาจะทำอะไรหรอ? และอาฉือ...ผมคิดว่าคุณกับเขาดีๆ ก็คงไม่มีปัญหาอ"

"ไม่ได้!"

จวงไท่ผิงเพิ่งจะพูดจบ จวงไท่ชิงก็พูดขัดออกมา

เขาคร่ำครวญด้วยความรำคาญ: "อาสาม คุณไม่เข้าใจอะไรจริงๆ หรอ! เด็กนี่มีจิตใจที่โหดร้าย ไม่มีเมตตา! เขาเป็นลูกนอกสมรส ไม่ได้มีความรักใคร่ต่อตระกูลจวง ทั้งยังโกรธแค้น เกลียดตระกูลจวงของพวกเรามาหลายปีแล้ว ถ้ามอบลูกกลอนอีกาทองคำให้เขา เขาต้องกลับมากัดพวกเราอย่างแน่นอน แล้วตอนนั้นจะทำยังไง?"

"เอ่อ..." จวงไท้ผิงลังเล

ถ้าให้ลูกกลอนอีกาทองคำแก่ฉินหมิงและเขาทะยานสู่ท้องฟ้า มีพลังที่ไม่มีใครเทียบได้ ถ้าเข้ามาในตระกูลจวง ตระกูลจวงจะขึ้นอยู่กับจวงปู้ฝานหรอ? หรือว่าขึ้นอยู่กับฉินหมิง?

ถึงตอนนั้นจวงฉือต้องอาศัยฉินหมิงเพื่อเป็นหัวหน้าตระกูลคนใหม่ นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาอยากให้เกิดขึ้น

เมื่อคิดดูอีกที จวงปู้ฝานตัดสินใจให้

ให้

ในเวลานี้

พัฟ!

ร่างหนึ่งพุ่งขึ้นไปบนเวทีราวกับสายฟ้า พุ่งตรงไปที่ด้านข้างของจวงหงหยาน จับเอาไว้และกระโดดลงเวที จากนั้นก็กลับเข้าไปในกลุ่มคนของศาลาเพียวหยา