บทที่ 127 ผมเองก็จะแสวงหาความยุติธรรมให้กับแม่ด้วย

หลินหยางขมวดคิ้ว จากนั้นจึงเข้าใจว่าคนที่มุงอยู่หน้าประตูนั้นคือซูกัง ซูเหม่ยซิน ซูเจิน

อารมณ์ของพวกเขารุนแรงอย่างมาก ถูกพยาบาลขวางเอาไว้ ดูแล้วเหมือนพวกเขาจะพุ่งเข้าไปอย่างงั้น

"พวกคุณทำอะไร?"

หลินหยางเดินเข้าไปด้วยเสียงที่โมโห

"หืม? ไอสุนัขมาแล้ว?"

"เป็นยังไง? กอดขาของเฒ่าแก่เหล่านั้น สบายใจไหม?"

"แต่น่าเสียดายที่คนในเจียงเฉินรู้ว่าคุณถูกไอประธานหลินของหยางหัวกรุ๊ปสวมหัว!"

"ฮ่าๆๆ ชายคนหนึ่งกลายเป็นมีชีวิตแบบนี้ ก็น่าขำสิ้นดี"

ซูเหม่ยซิน ซูเจินและคนอื่นๆ พูดเยาะเย้ย

"ที่นี่คือโรงพยาบาล พวกคุณมาวุ่นวายอยู่ตรงนี้ งั้นผมจะแจ้งตำรวจ!" ในเวลานี้ แพทย์ที่ขวางทางพวกซูเหม่ยซินอยู่ตะโกนออกมาอย่างจริงจัง

"เฮอะ ครั้งนี้จะปล่อยคุณไปก่อน หลินหยาง รอก่อนเถอะ เรื่องนี้พวกเราไม่จบแน่ๆ! ตลอดชีวิตที่เหลือของฉัน ตระกูลซูจะสู้กับครอบครัวของคุณจนจบแน่นอน!"

ซูกังกัดฟันพูด หันหลังและเดินออกไป

หลินหยางขมวดคิ้ว รู้สึกว่าแปลกๆ

เมื่อเดินเข้าไปก็เห็นจางชิงหยูกำลังกอดซูเหยียนที่ตัวสั่นนอนอยู่บนเตียงคนไข้

ซูกวงอยู่ไหนไม่รู้

"ทำไมคุณมาได้หล่ะ?" จางชิงหยูพูดด้วยความโกรธ: "คุณรีบไปเถอะ อย่ามายุ่งกับเหยียนเอ๋อของพวกเรา เหยียนเอ๋อของพวกเราจะแต่งงานกับประธานหลิน ถ้าพวกคุณยังมีการติดต่อกันอีก มันจะทำลายชื่อเสียงของเหยียนเอ๋อ มันจะแย่เอา!"

"พ่อเรียกผมมา" หลินหยางมองซูเหยียนและพูดอย่างจริงจัง: "สรุปแล้วมันเกิดอะไรขึ้น? ทำไมคนตระกูลซูถึงมาที่นี่?"

ซูเหยียนเงยหน้าขึ้น ใบหน้าของเธอเจ็บปวด ดวงตาแดงก่ำ ลังเลสักพักและพูด: "คุณนายจะไม่รอดแล้ว"

"อะไรนะ?" หลินหยางผงะ

"มีการประกาศถึงอันตราย หมอบอกว่าคุณนายจะอยู่ได้อีกไม่นาน คนตระกูลซูคิดว่าที่คุณนายเป็นแบบนี้เพราะโกรธฉันจนเป็นแบบนี้ เลยให้คนมาจัดการฉัน!" ซูเหยียนพูดเสียงแหบ

หลินหยางได้ยินก็พยักหน้าเงียบๆ

ในเวลานี้ ซูกวงเดินมาจากด้านนอก

สีหน้าของเขาซีดอย่างมาก เขาดูเศร้าเล็น้อย

คิดแล้วก็ใช่ ยังไงก็คือแม่ของเขา ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน ในเวลานี้ทุกอย่างก็ไม่สำคัญแล้ว

"คุณย่าเป็นยังไงบ้าง?" ซูเหยียนถาม

ซูกวงมองซูเหยียนและพูดเบาๆ: "คุณย่าอยากเจอลูก!"

"อยากเจอฉันหรอ?" ซูเหยียนเบิกตากว้าง

หลินหยางขมวดคิ้ว

"คนแก่ไม่ยอมตายนั่นอยากจะทำอะไร? เหยียนเอ๋อ ไม่ต้องไป ที่ตระกูลซูเป็นแบบนี้ก็สมควรแล้ว!" จางชิงหยูพูดด้วยความโมโห

"คุณย่าเป็นแบบนี้แล้ว ไม่ต้องคิดแค้นอะไรแล้ว คนกำลังจะตายและคำพูดของพวกเขาก็ดี เราไปฟังกันว่าเธอต้องการจะพูดอะไรอีก" ซูเหยียนถอนหายใจ

"ฟังเธอพูดอะไร? เธอจะพูดอะไรอีก? ลูกไม่ลองคิดดูว่านายนั่นทำยังไงกับเราหลายปีมานี้? พ่อเธอเองก็เป็นลูกของเธอ แต่เธอทำยังไงกับพ่อของเธอ? ความสามารถทางธุรกิจของลูกดีมาก การจัดการการเงินเป็นระเบียบดี แต่ผลลัพธ์ เธอยังคงต้องการมอบอำนาจให้ซูเป่ย ซูกุ้ยพวกนั้น! ไม่สนใจลูก ลูก พวกเราไม่ได้ติดหนี้อะไรตระกูลซูเลย ไม่ต้องไปหรอก เรามีมโนธรรมที่ชัดเจน!"

จางชิงหยูชักชวนอย่างขมขื่น

เธออยากให้คนตระกูลซูตายไปให้หมด

"แม่ พอแล้ว คุณไม่ต้องพูดแล้ว ฉันจะไปดู ไม่ได้ทำอะไร พ่อ พวกเราไปกันเถอะ"

ซูเหยียนยืนกรานที่จะไปดู เธอจึงลุกจากเตียง

จางชิงหยูพูดอะไรไม่ออก

หลินหยางไม่ตามไป

ซูเหยียนเหลือบมอง ใบหน้าของเธอก้มลงเล็กน้อย การแสดงออกของเธอประหม่าเล็กน้อย

"ตกลงปู่ของคุณพูดอะไรกับคุณ?" หลินหยางถามอย่างเฉยเมย

ซูเหยียนหายใจแรง และตอบอย่างรวดเร็ว: "ไม่ได้พูดอะไร"

"มีเรื่องอะไรก็คุยกับผมได้"

"พูดกับคุณแล้วมีประโยชน์อะไร? คุณช่วยฉันได้หรอ? คุณคิดว่าสิ่งที่เรากำลังเผชิญหน้าอยู่ในครั้งนี้ยังเป็นผู้ที่มีอำนาจเหมือนก่อนหน้านี้หรอ? คุณไม่เข้าใจอะไรเลย!"

ซูเหยียนพูดเบาๆ จากนั้นก็เดินออกไปจากห้อง

หลินหยางนิ่งเงียบ

หลังจากเห็นว่าซูเหยียนสบายดีแล้ว หลินหยางก็กลับไปที่บริษัท

ในความคิดของซูกวง หลินหยางยังเป็นลูกเขยของเขา แต่ซูเหยียนไม่ได้คิดเช่นนั้นแล้ว

หลินหยางไม่รู้ว่าทำไมจู่ๆ ซูเหยียนก็เปลี่ยนไปเช่นนี้ แต่เขาก็เชื่อว่าต้องเกี่ยวกับจางจงหัวอย่างแน่นอน

หลังจากกลับบริษัทไป หลินหยางก็เรียกหม่าไห่ให้ส่งคนไปจับตาดูนักเลงสามคนนั้นไว้