บทที่ 1281 สัมภาษณ์

ชายชรายอมที่จะอยู่บนภูเขาที่แห้งแล้งนี้มาหลายสิบปี เมื่อในตอนนี้ไม่มีใครห่วงใยเขาแล้ว เขาจะอยู่บนโลกนี้ต่อไปได้ยังไง?

หลินหยางพ่นลมหายใจ เปิดหลุมศพของกู่ฉินหนี่ ฝังชายชราข้างต้นไม้ใหญ่ ติดป้ายชื่อของทั้งสองและเดินจากไป

....

แสงสว่างสาดขึ้นมาในตอนเช้า

บนถนนหลักที่มีรถไม่มากนัก บางครั้งสามารถเห็นรถยนต์ที่พุ่งด้วยความเร็วสูง

คนเหล่านี้กำลังเร่งรีบไปทำงาน

พวกเขาไม่มีเงินมากพอที่จะซื้อบ้านในเมือง ดังนั้นพวกเขาจึงสามารถเลือกที่จะอาศัยอยู่ในบ้านเกิดที่ห่างไกลและขับรถไปและกลับจากที่ทำงานเป็นระยะทางหลายสิบไมล์ทุกวัน

ชีวิตก็เป็นแบบนั้น

ปี้น ปี้น

เสียงแตรรถดังขึ้น

รถตู้จอดอยู่ข้างถนน และคนขับก็โผล่หัวออกมาและตะโกนใส่หลินหยางที่กำลังเดินอยู่บนถนนในชุดที่ขาดรุ่งริ่ง: "พี่ชาย จะไปไหน?"

"ในเมือง" หลินหยางตอบกลับ

"ขึ้นรถ" คนขับรถจุดบุหรี่และพูด

"ผมไม่มีเงิน"

"เงินอะไรเล่า ไปเถอะ ผมจะไปในเมืองเหมือนกัน ผมพาคุณผ่านทางไปเอง!"

คนขับรถพูดด้วยรอยยิ้ม

"ขอบคุณมา"

หลินหยางไม่เกรงใจ นั่งขึ้นมาบนรถ

รถตู้พุ่งไปข้างหน้าด้วยการเหยียบคันเร่ง

นอกจากคนขับแล้วยังมีผู้หญิงอยู่ในรถด้วย

หญิงสาวสวมชุดลำลองและแว่นตา และเธอก็สุภาพและสวยงามมาก

เธอกำลังดูบางอย่างบนโทรศัพท์มือถือของเธออยู่ และเมื่อเธอเห็นหลินหยางขึ้นมา เธอก็บีบจมูกของเธอด้วยความขยะแขยงทันที

"ขอโทษนะพี่ชาย นี่เป็นนักศึกษาคนเดียวในหมู่บ้านของพวกเรา เพิ่งจบใหม่ กำลังเตรียมตัวที่จะไปทำงานในเมือง พ่อของเธอขอให้ผมมาส่งเธอในเมือง เธอเป็นปัญญาชนและค่อนข้างจะ สะอาด โปรดอย่าถือสา!" คนขับรถพูดด้วยรอยยิ้ม

"ไม่เป็นไร" หลินหยางส่ายหน้า

"ว่าก็ว่าเถอะพี่ชาย คุณหลงทางใช่ไหม?" คนขับค่อนข้างช่างพูด เมื่อรถหยุดเขาก็เริ่มบทสนทนา

"หลงทาง?"

"ใช่แน่ๆ พวกคุณไปบนเขาเพื่อใช้ชีวิตใช่ไหม? ผมรับคนอย่างคุณมาหลายคนแล้ว ทุกคนหลงทางในภูเขาที่ป่าเถื่อน พวกเขาเดินบนถนนสายหลักเหมือนคุณ ผมบังเอิญไปเจอพวกเขา ไม่งั้นสองขาของพวกเขาคงเดินจนขาลากไปในเมืองแล้ว" คนขับหัวเราะ

มิน่าหล่ะคนขับถึงเรียกหลินหยางขึ้นรถด้วยความคุ้นเคยเช่นนี้ เขาคิดว่าหลินหยางหลงทาง...

หลินหยางหัวเราะและไม่พูดอะไร

รถมุ่งหน้าไปในเมืองใหญ่ หลินหยางลงจากรถและถามบัญชีของคนขับรถเอาไว้และบอกว่าจะมอบเงินให้

คนขับไม่สนใจ เขามอบบุหรี่ให้หลินหยางและขับรถออกไป

"คุณผู้หญิง ขอยืมโทรศัพท์ของคุณหน่อยได้ไหม? ผมจะโทรศัพท์!" หลินหยางพูดกับผู้หญิงที่ลงจากรถ

"โทรศัพท์หรอ? คุณคงไม่ได้แกล้งยืนโทรศัพท์เพื่อจะขโมยฉันใช่ไหม?" ผู้หญิงพูดด้วยคิ้วที่ขมวด

"คุณผู้หยิง ทำไมคุณถึงคิดเช่นนี้? ผมดูเหมือนคนไม่ดีหรอ?"

"งั้นทำไมคุณไม่ถามฉันตอนที่อยู่บนรถก่อนหน้านี้?"

"ผมลืม... เอาเถอะ คุณผู้หญง ถ้าคุณไม่เชื่อผม งั้นผมก็ไม่มีอะไรจะพูด" หลินหยางถอนหายใจ

ผู้หญิงเบื่อที่จะสนใจหลินหยางและเดินจากไป

หลินหยางถามอยู่หลายคน สุดท้ายก็เจอคนใจดีให้เขายืนโทรศัพท์

เขาโทรหาหมาไห่ทันที

"ประธานหลิน ดีเลย คุณไม่เป็นไร! ดีเลย! คุณอยู่ที่ไหน?" หม่าไห่พูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

"ผมยังอยู่ภูเขาจงเซิน ตอนนี้ผมไม่มีเงินแล้ว โทรศัพท์ก็เสีย คุณช่วยส่งคนมารับผมที!" หลินหยางพูด

"ผมจะรีบจัดรถไปรับคุณ!"