บทที่ 1280 สถานที่ที่เต็มไปด้วยความชั่วร้าย

ใครจะไปคิด คนที่กู่ฉินหนี่เฝ้ารอมาทั้งชีวิตอย่างเดียวดายบนภูเขาจงเซิน จะอาศัยอยู่ที่ก้นหน้าผาของภูเขาจงเซิน

หลินหยางมองชายชราด้วยความตกตะลึง สุดท้ายถอนหายใจ

"ผู้อาวุโส ทำไมคุณถึงไม่ขึ้นไปพบเธอ? หรือคุณไม่รู้ว่าเธอกำลังรอคุณอยู่?"

"มีเหรอที่จะไม่รู้?" ชายชราพูดด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้ง "เพียงแต่…ผมไม่สามารถพบเธอก็เท่านั้น!"

"เพราะอะไร?"

"ผมเคยทำความผิดที่ไม่ควรได้รับการให้อภัย! ทั้งชีวิตนี้ผมไม่มีหน้าไปพบเธอ! ถึงผมรู้ว่าเธอกำลังรอผม แต่ผมก็ไปพบเธอไม่ได้!"

สีหน้าของชายชราซีดเซียว ในแววตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด น้ำเสียงแหบแห้งมาก

"ความผิดอะไรถึงไม่ควรได้รับการให้อภัย? ยิ่งไปกว่านั้นเธอรอคุณมาตั้งหลายสิบปี! มันพิสูจน์ให้เห็นว่าเธอให้อภัยคุณแล้ว เธอต้องการพบคุณ!" หลินหยางพูด

"แต่ถ้าเจอผม เธอมีแต่จะยิ่งเจ็บปวดมากขึ้นเท่านั้น! ผมไม่อยากนำความเจ็บปวดมาให้เธออีก!"

"ตกลงมันเรื่องอะไรกันแน่?"

"คุณไม่มีทางเข้าใจผมหรอก! มันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อห้าสิบกว่าปีก่อน ตอนนั้นผมค่อนข้างหมกมุ่นอยู่กับเรื่องของสมุนไพร! ชอบรวบรวมยาสมุนไพรหายากทั่วหล้า ผมต้องการอาศัยยาสมุนไพรเพิ่มพลังให้กับตัวเอง ส่วนกู่ฉินหนี่เป็นเพื่อนที่เติบโตมาพร้อมกับผม พวกเราท่องยุทธภพด้วยกัน ถึงแม้พวกเราจะอยู่ภายใต้สังกัดพรรคที่แตกต่างกัน แต่นั่นก็ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อความสัมพันธ์ของพวกเรา! ยิ่งไปกว่านั้นพวกเราแอบสาบานกันแล้วว่าจะใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน! สุดท้ายจึงขอให้อาจารย์ญาติพี่น้องมาเป็นพยาน พวกเราจะแต่งงานกัน"

"แต่น่าเสียดายในวันแต่งงาน…ผมทำผิดอย่างมหันต์!"

ชายชรากุมศีรษะของตนเอง พูดด้วยความเจ็บปวด "ก่อนวันแต่งงาน ผมตามหายาสมุนไพรในตำนานชนิดหนึ่งจนพบ ชื่อของมันคือดอกผาเรรวน ผมคิดจะใช้ยาสมุนไพรตัวนี้หลอมลูกกลอนย้อนวัยมอบให้เธอ หลังจากนั้นผมพบว่าผมคิดผิดอย่างมหันต์ ผมไม่สามารถทำความเข้าใจดอกผาเรรวนอย่างถี่ถ้วน และข้อมูลที่ผมรู้มาเกี่ยวกับดอกผาเรรวนผิดทั้งหมด! ผมหลอมลูกกลอนตัวนี้ออกมาอย่างมั่นใจ และลองใช้ไปหนึ่งเม็ด เพื่อนรับประกันว่าลูกกลอนจะไม่มีข้อผิดพลาด แต่สิ่งที่คิดไม่ถึงคือผลที่ได้มันผิดพลาดทั้งหมด"

"หลังจากที่กินลูกกลอนเข้าไป พลังของผมเพิ่มขึ้นสอบเท่าอย่างกะทันหัน สติเลอะเลือน เกือบจะอยู่ในอาการธาตุไฟเข้าแทรก! เข่นฆ่าคนไปทั่ว! เพราะแบบนี้…ผมจึงฆ่าญาติมิตรสหายที่มาร่วมงานแต่งเกือบครึ่ง! เพราะการกระตุ้นของยา ไม่มีใครสามารถสยบผม ผมจึงตกอยู่ในอาการคลั่ง สุดท้ายอาจารย์ทั้งสองคนร่วมมือกัน ถึงสามารถสยบผมลง แต่ก็ด้วยเพราะเหตุนี้ อาจารย์ทั้งสองคนต้องตาย!"

"ทั้งหมดนี้…มันคือบาปของผม! ผมฆ่าอาจารย์ของตัวเอง ผมฆ่าญาติมิตรสหายของเธอ หรือแม้กระทั่งพี่ชายที่เธอรักมากที่สุด ก็ล้วนแต่ตายด้วยมือของผม! คุณคิดว่าผมยังมีหน้าไปพบเธออีกเหรอ?"

ชายชราพูดไปพูดมา เขาทนไม่ไหวอีกแล้ว กุมศีรษะของตนเอง ร้องไห้ด้วยความเจ็บปวด

หลินหยางฟังอย่างเงียบๆ มองใบหน้าของชายชราที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา ภายในใจก็รู้สึกเสียใจมากเช่นกัน

"ผู้อาวุโส! นี่ไม่ใช่ความผิดของคุณ พูดตามหลักแล้วนี่คืออุบัติเหตุ ผมคิดว่าเธอคงไม่โทษคุณ คุณเองก็ไม่จำเป็นต้องโทษตัวเอง! กลับกัน คุณควรจะไปหาเธอ"

"ไม่ใช่ให้เธอเฝ้ารอด้วยความเจ็บปวดมันนานหลายสิบปีแบบนี้ เพราะเธอสูญเสียญาติสนิทมิตรสหายไปหมดแล้ว ส่วนคุณกลับหายตัวไป แบบนี้ไม่เท่ากับเธอสูญเสียทุกอย่างหรอกเหรอ?" หลินหยางพูด

ชายชราเม้มริมฝีปาก หลังจากนั้นส่ายหัว "ตอนนี้พูดอะไรก็ไม่มีประโยชน์แล้ว เธอไปแล้ว ผมไม่สนใจอะไรทั้งนั้นแล้ว"

พูดถึงตรงนี้ ชายชราลุกขึ้นอย่างกะทันหัน เดินไปทางขึ้นเขา

"ผู้อาวุโส คุณจะไปไหน?" หลินหยางถาม

"ผมจะไปเก็บศพของเธอ พ่อหนุ่ม คุณรอผมอยู่ที่นี่"

พูดจบ ชายชราเร่งฝีเท้าหายเข้าไปในความมืด

เป็นแบบนี้อยู่หลายชั่วโมง ในที่สุดก็เห็นชายชรากลับมาด้วยเนื้อตัวที่สกปรกมอมแมม

รูปร่างของเขาผอมแห้งมาก แต่กลับอุ้มศพของกู่ฉินหนี่แน่น ตรงลำคอของเธอถูกเขาใช้ผ้าพันให้เชื่อมต่อกัน ดูแล้วเหมือนอยู่ในสภาพที่สมบูรณ์

หลังจากนั้นชายชราใช้มือขุดหลุมแล้วฝังศพของกู่ฉินหนี่

มองดูป้ายหลุมศพของกู่ฉินหนี่ ชายชราเงียบไปสักพักใหญ่ ในแววตานองไปด้วยน้ำตา

"ผู้อาวุโส ขอแสดงความเสียใจด้วย" หลินหยางพูดเสียงเบา

"ผมอายุมากขนาดนี้ ปล่อยวางตั้งนานแล้ว"

ชายชราพูดด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้ง หลังจากนั้นหันมาถามหลินหยางด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม "พ่อหนุ่ม ผมขอถามคุณหน่อย คุณต้องการฆ่าผู้หญิงก่อนหน้านี้หรือเปล่า?"

"อะไรนะ?"

หลินหยางอึ้งไปสักพัก

"ผมกำลังถามคุณว่าคุณต้องการฆ่าผู้หญิงก่อนหน้านี้หรือเปล่า ต้องการปกป้องคนที่คุณรักหรือเปล่า?" ชายชราถามด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม

"ต้องการอยู่แล้ว แต่นี่ไม่ใช่เรื่องง่าย"

"มันก็ไม่แน่!"

ชายชราเดินไปที่ถ้ำแห่งหนึ่งใต้หน้าผา

คิดว่าถ้ำแห่งนี้น่าจะเป็นที่อาศัยของชายชรามาโดยตลอด