บทที่ 1295 สังหาร

มีเงาของคนจำนวนมากปรากฏขึ้นจากทั่วสารทิศอย่างกะทันหัน ปิดล้อมศาลเล่ยกงอย่างแน่นหนา

หันไปมอง พบว่าล้วนแต่เป็นคนของลัทธิโลหิตมาร

หัวหน้าอาวุโส อาวุโสสอง อาวุโสสาม อาวุโสสี่ก็อยู่ที่นี่ด้วย หรือแม้กระทั่งยอดฝีมือองครักษ์โลหิตมารก็มาด้วย

มีดาบสีแดงที่คมกลีบอยู่ในมือของทุกคน สายตากำลังจ้องมาทางนี้

บรรยากาศปกคลุมด้วยจิตสังหารที่รุนแรง…

“หืม?”

ฝีเท้าของฉินไท่จื่อหยุดชะงัก

เห็นเพียงหัวหน้าอาวุโสเดินถือไม้เท้าของตนเองก้าวออกมา ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยตีนกากำลังจ้องฉินไท่จื่อด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึม “เอาของของลัทธิโลหิตมารแล้วคิดจะไปอย่างนั้นเหรอ? ฉินไท่จื่อ ดูเหมือนคุณจะดูถูกคนของลัทธิโลหิตมันเกินไปแล้วมั้ง?”

“หัวหน้าอาวุโส? ไม่ได้เจอกันนาน คงจะสบายดีนะ” ฉินไท่จื่อไม่ได้ดูตื่นตระหนกอย่างไร พูดด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย

“วางของลง พวกคุณไปได้”

“ถ้าไม่แล้วจะทำไม?”

“เกรงว่าพวกคุณคงต้องตายสถานเดียว”

หัวหน้าอาวุโสพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย เคาะไม้เท้าลงพื้น

ปัง!

ทุกคนก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าวพร้อมกัน เดินประชิดฉินไท่จื่อและคนอื่น

หนานฉินและหยวนเซินรู้สึกกดดันอย่างมาก

“คุณลุง คุณกำลังจะทำอะไร? ก็แค่หลินจือโลหิตต้นเดียวไม่ใช่เหรอ คุณยอมมอบแม้กระทั่งโสมโลหิตให้หมอเทวดาหลิน แต่ทำไมถึงไม่ยอมมอบหลินจือโลหิตให้คนของลัทธิโลหิตมาร? จำเป็นต้องทำให้เรื่องมันบานปลายถึงขนาดนี้ด้วยเหรอ?” หยวนเซินอดไม่ได้ที่จะพูด

“เด็กโง่ คุณคิดว่านี่คือหลินจือโลหิตธรรมดาเหรอ?” ฉินไท่จื่อพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “นี่คือราชาหลินจือโลหิต! มีค่ามากกว่าหลินจือโลหิตทั่วไปหลายเท่า!”

“ราชาหลินจือโลหิต?”

ทุกคนรู้สึกตกใจ

“คนทั้งเจ็ดที่อยู่บนพื้นล้วนแต่ไม่ธรรมดาทั้งนั้น ฝีมือของแต่ละคนแข็งแกร่งมาก พวกเขาถึงขั้นมีความสามารถพอที่จะฆ่าหมอเทวดาหลิน มันพิสูจน์ให้เห็นว่าพวกเขาไม่ธรรมดา! และบุคคลที่น่าสะพรึงกลัวแบบนี้ถึงขั้นลงทุนเดินทางนับพันกิโลเมตรเพื่อมาแย่งหลินจือโลหิตต้นเดียว พวกคุณคิดว่าเป็นไปได้หรือเปล่า?” ฉินไท่จื่อพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

ทุกคนเพิ่งเข้าใจ

“ความหมายของคุณคือลัทธิโลหิตมันหลอกใช้พวกเรา?” โจแอลกระจ่างทันที รีบพูด

“ไม่อย่างนั้นล่ะ? คนที่ลัทธิโลหิตมารเชิญมาก็ล้วนแต่เป็นยอดฝีมือ ยิ่งไปกว่านั้นเป็นคนรุ่นใหม่ที่แข็งแกร่ง เพราะอะไร เพราะว่าจิตใจของคนรุ่นใหม่ไม่ได้ลึกซึ้งเหมือนพวกตาเฒ่าเจ้าเล่ห์พวกนี้ พวกคุณจะไม่รู้ถึงความผิดปกติ ลัทธิโลหิตมารต้องการให้พวกคุณสู้กับพวกเขาทำเจ็ดคน บาดเจ็บล้มตายกันทั้งสองฝ่าย หลังจากนั้นพวกเขาค่อยเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ทีหลัง! ถ้าผมเดาไม่ผิด เกิดพวกคุณทำตามแผนการของลัทธิโลหิตมารสู้กับคนพวกนี้ เมื่อไหร่ที่ทั้งสองฝ่ายสู้กันจนอ่อนล้า รักที่โลหิตมารก็จะลงมือโดยตรง ถ้าพวกคุณทุกคนให้หมด!” ฉินไท่จื่อพูด

ทันทีที่สิ้นเสียงคำพูดประโยคนี้ สีหน้าของโจแอลและโขงซื่อเทียนเปลี่ยนไปทันที

“อาวุโสห้า เป็นแบบนั้นหรือเปล่า?” โขงซื่อเทียนถามด้วยความโกรธ

“คุณโขง คุณต้องฟังผมอธิบายก่อน…” อาวุโสห้าต้องการพูดอะไรบางอย่าง

แต่ทางด้านของหัวหน้าอาวุโสกลับพูดขึ้นโดยตรง “ถูกต้อง ฉินไท่จื่อพูดถูกทุกอย่าง”

คราวนี้เป็นอาวุโสห้า เสว่เซียวและคนอื่นที่ประหลาดใจแทน

“อาวุโสใหญ่…”

“ไม่จำเป็นต้องปิดบังอะไรแล้ว ในเมื่อปิดบังไม่ได้ก็พูดตามความจริงเลย!” หัวหน้าอาวุโสพูดด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้ง “หลินจือโลหิตต้นนี้คือราชาหลินจือโลหิตในตำนานจริง และอาจจะเป็นเพียงต้นเดียวในโลก! ความล้ำค่าของมันอยู่เหนือทุกสรรพสิ่งบนโลกใบนี้! ดังนั้นเจ้าลัทธิของพวกเราจึงทำทุกวิถีทางเพื่อได้มันมา! ในเมื่อพวกคุณรู้แล้ว พวกเราก็ทำให้มันชัดเจนไปเลย ถ้าหากก่อนหน้านี้พวกคุณยอมวางของลงแต่โดยดี บางทีอาจจะมีชีวิตรอดกลับไป แต่ตอนนี้พวกคุณรู้ความเป็นมาของของสิ่งนี้แล้ว พวกคุณจะไม่ได้ไปจากที่นี่แม้แต่คนเดียว!”

“มันก็ไม่แน่” ฉินไท่จื่อส่ายหัว

“เหอะ ผมก็อยากเปิดหูเปิดตาความร้ายกาจของพิณและกระบี่ของคุณเหมือนกัน!”

หัวหน้าอาวุโสยกไม้เท้าขึ้น ตะโกนเสียงดัง “ฆ่า!”

“ฆ่า!”

คนของลัทธิโลหิตมารพุ่งเข้าไปพร้อมกับกระบี่โดยตรง

สถานที่เกิดเหตุตกอยู่ในความวุ่นวาย

ฉินไท่จื่อเหวี่ยงพิณของตนเองออกไปด้านข้าง หยวนเซินและหนานฉินรีบยื่นมือออกไปรับ

เห็นเพียงนิ้วมือทั้งห้าของเขาดีดใส่บนพิณอย่างรวดเร็ว

ตึ๊ง! ตึ๊ง! ตึ๊ง! ตึ๊ง! ตึ๊ง! ตึ๊ง…