บทที่ 1296 ผมทำให้พวกเขามีชีวิต

ท้องของอาวุโสถูกตัดออกโดยตรง ลำไส้ของเขารั่วไหลออกมา เขานั่งลงบนพื้น

ทั้งสองฝ่ายต่อสู้อย่างสุดกำลัง

หนานฉิน หยวนเซิน โจเอล คงซื่อเทียนได้รับบาดเจ็บสาหัส

ทุกคนรวมตัวกันและต้านทานกันอย่างยากลำบาก

ด้านลัทธิโลหิตมารก็ได้รับความเสียหายอย่างหนักเช่นกัน แม้ว่าพวกเขาจะได้เปรียบด้านจำนวน แต่อีกฝ่ายเป็นยอดฝีมืออันดับหนึ่ง การล้อมรอบเพื่อปราบปรามคนเหล่านี้ต้องจ่ายราคาสูงอย่างแน่นอน

ต่อสู้กันมาครึ่งชั่วโมง

ปัง!

โจเอลทนไม่ไหวแล้ว นั่งลงกับพื้น หอบหายใจ

เลือดนองไปทั่ว

คงซื่อเทียนถือกระบี่ยาว พิงก้อนหินใหญ่ด้วยสภาพย่ำแย่

หนานฉินกัดฟันและยังยืนกรานอยู่ได้

สำหรับหยวนเชิน เขาซ่อนตัวอยู่ด้านหลังฉินไท่จื่อแล้ว

อย่างไรก็ตามบาดแผลขององค์ชายฉินหนักที่สุดในหมู่พวกเขา

เขาเป็นเป้าหมายหลักของลัทธิโลหิตมาร

นิ้วขององค์ชายฉินถูกตัดขาด มีเลือดไหลออกมาจากตา ผมของเขายุ่งเหยิง ต่างจากความหล่อเหลาก่อนหน้านี้ลิบลับ มีรอยแผลเจ็ดรอยบนหน้าอกของเขา เลือดสดย้อมเสื้อเป็นสีแดง

แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังกำกระบี่ไว้และไม่ยอมแพ้

เพราะถึงแม้เขาจะทุกข์ยาก แต่คนของลัทธิโลหิตมารก็ย่ำแย่กว่า

อาวุโสสองตกตะลึงเนื่องจากเสียเลือดมาก

แขนของอาวุโสใหญ่ขาดข้างหนึ่ง

อาวุโสที่เหลือได้รับบาดเจ็บในระดับที่แตกต่างกัน เสว่เซียว เสว่อิงและคนอื่นๆ ก็ไม่เบาเช่นกัน แต่ละคนย่ำแย่อย่างมาก

ทุกคนหยุดในทันที

แต่ทุกคนรู้ดีว่าการต่อสู้ครั้งนี้ยังไม่จบ

ทุกคนอ้าปากค้างและจ้องตากัน

ดวงตาของทุกคนเต็มไปด้วยความดุร้ายและความชั่วร้าย

ทุกคนไม่อยากฆ่ากันถึงตาย

"ฉินไท่จื่อ คุณดูสิ เดิมทีทุกคนสามารถหยุดทุกอย่างได้อย่างเหมาะสม คุณเองก็สามารถออกไปจากลัทธิโลหิตมารได้ง่ายๆ แต่เพราะความโลภของคุณ จึงทำให้เรื่องมาถึงจุดนี้" หัวหน้าอาวุโสพูดอย่างไร้อารมณ์

"อย่าพูดอะไรไร้สาระ ราชาหลินจือโลหิตอยู่ที่นี่ ถ้าต้องการก็เข้ามา ถ้าไม่อยากสู้ก็ไสหัวไป! ไม่งั้นผมก็ไม่กลัวที่จะเสียแรงอีกเล็กน้อยเหมือนกัน ผมจะฆ่าพวกคุณให้หมด!" ฉินไท่จื่อพูด แต่เมื่อเพิ่งพูดจบ มุมปากของเขาก็มีเลือดไหลออกมา เขากระอักเลือด จากนั้นเขาก็หอบ

"โอกาสดี! เข้าไปฆ่าเขา!" หัวหน้าอาวุโสดีใจ ใช้คนลัทธิโลหิตมารที่อยู่ข้างๆ ทันที

ศิษย์ลัทธิโลหิตมารทั้งสองคนพุ่งเข้าไป

แต่เมื่อพวกเขาเข้าใกล้

คัง!

ฉินไท่จื่อวาดกระบี่ไปรอบๆ

จิ!

หัวสองอันหลุดลอยไปบนอากาศและตกลงบนพื้น

"อ๊า?"

ศิษย์ที่เหลือตกใจกลัว

"ยังมีใครไม่กลัวตายอีกไหม เข้ามาสิ!" ฉินไท่จื่อตะโกนเสียงดัง

"ไอสารเลว!"

หัวหน้าอาวุโสรำคาญและตะโกน: "เข้าไป! ผมไม่เชื่อว่าเขายังมีแรงอะไรอีก!"

ครั้งนี้ไม่มีใครกล้าออกไป

"หืม?" หัวหน้าอาวุโสผงะ หันหน้าไปมองศิษย์ลัทธิโลหิตมาร โมโห: "พวกคุณทำอะไร? ไม่เชื่อฟังผมหรอ? เข้าไป! เข้าไป! ฆ่าเขา! ได้ยินไหม?"

"อาวุโส พวก...พวกเราไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา!"

"เข้าไปก็เหมือนฆ่าตัวตาย!"

"ใช่อาวุโส พวกเรา...พวกเราไม่อยากตาย"

"พวกเราไม่กล้า..."

ศิษย์ต่างตัวสั่น เสียงสั่น แววตาเต็มไปด้วยความกลัว

"พวกคุณ...ไอสารเลว! ไอพวกทรยศ! ผมจะทำโทษพวกคุณอย่างแน่นอน!" หัวหน้าอาวุโสตะโกนด้วยความโกรธ

ศิษย์คนอื่นๆ กลัวหัวหด

"เหอะๆ ไอแก่! คุณบอกว่าคนของคุณไม่กล้าเข้ามา งั้นคุณกล้าหรอ? อย่าให้พวกเขามาตายเลย คุณหน่ะ เข้ามา!" ฉินไท่จื่อพูดด้วยรอยยิ้ม

สีหน้าหัวหน้าอาวุโสเปลี่ยนไป แต่เขายังไม่เคลื่อนไหว

เพราะเขาบาดเจ็บเหมือนกัน ถ้าเข้าไปก็คงต้องลำบากอย่างแน่นอน

"อาวุโสสาม คุณเข้าไปฆ่าเขา!" หัวหน้าอาวุโสพูดน้ำเสียงจริงจัง

อาวุโสสามลังเลและพูดเบาๆ: "โอเค..."

เมื่อพูดจบ เขาก็เดินไปทางฉินไท่จื่อทีละก้าว