บทที่ 1317 ชำระล้าง (๓)

ทั้งสองปะทะเข้าหากันเกิดเป็นระเบิดวงกลมสีขาวที่น่าสะพรึงกลัว อาวุโสสามและอาวุโสสี่กระเด็นออกไปและชนเข้ากับเสาของห้องโถง

ถ้าเป็นเมื่อก่อนหลินหยางคงไม่สามารถทนต่อการโจมตีนี้ได้

แต่ตอนนี้...เขายืนอยู่กับที่อย่างมั่นคง ไม่ขยับเขยื้อนและต่อต้านเจ้าลัทธิโลหิตมาร

"หืม?"

เจ้าลัทธิโลหิตมารแปลกใจ เพราะไม่คิดว่าหลินหยางจะต้านทานได้อย่างสมบูรณ์แบบ

วินาทีถัดไป

บูม!

หลินหยางยืดตัวและเตะไปที่หน้าท้องของเจ้าลัทธิโลหิตมาร

ปัง!

เจ้าลัทธิโลหิตมารไม่ทันได้ป้องกัน ถอยออกไปสองก้าว

เขาไม่ได้รับบาดเจ็บอะไร แต่เมื่อมองไปที่รอยเท้าตรงท้องของตัวเอง ใบหน้าของเขาก็นิ่งขึ้น

ไม่เคยมีคนกล้าใช้เท้าเหยียบเขามาก่อน

นี่มันน่าโมโหเสียยิ่งกว่าทำร้ายเขาอีก

"ผมยอมรับว่าร่างเทพยุทธของคุณร้ายกาจ ไม่มีอะไรสามารถทำลายมันได้ ไม่ดับสลาย แต่หมอเทวดาหลินมีเพียงแค่ร่างเทพยุทธเท่านี้ คงไม่สามารถทำอะไรผมได้!"

อารมณ์ของเจ้าลัทธินิ่งลงอย่างมาก พูดกระแทกเสียง: "คุณไม่สามารถฆ่าผมได้! ในทางกลับกัน ผมไม่ในกระดองเต่าของคุณ! จะสามารถปกป้องคุณได้ทั้งชีวิต! ผมจะทำให้คุณได้เห็นวิชาโลหิตมารของผม!"

เมื่อพูดจบ ดวงตาของเจ้าลัทธิโลหิตมารก็เป็นสีเลือด เขาเดินออกไปด้านหน้า

เส้นเลือดที่น่ากลัวจำนวนมากปรากฏขึ้นบนผิวของเขา

ออร่าที่ชั่วร้ายได้ปกคลุมทั่วทั้งห้องโถงทั้งภายในและภายนอก...

แม้ว่าเจ้าลัทธิโลหิตมารจะพูดอย่างเย่อหยิ่ง แต่เขาก็ไม่กล้าที่จะประมาท

การแสดงออกของหลินหยางก่อนหน้านี้พิสูจน์ได้ถึงความแข็งแกร่งของเขาแล้ว ไม่รู้ว่าแข็งแกร่งขึ้นเท่าไหร่เมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้ ถ้าเจ้าลัทธิโลหิตมารประเมินเขาต่ำไปในเวลานี้ อาจเกิดปัญหาได้

เจ้าลัทธิโลหิตมารกระตุ้นวิชาของตัวเอง ทั้งห้องโถงมืดมิดและเย็นชา

ดูเหมือนจะมีกลิ่นเลือดในอากาศซึ่งน่าขยะแขยง

เจ้าลัทธิโลหิตมารน่ากลัวยิ่งกว่าเดิมในเวลานี้

ดวงตาของเขาจับจ้องหลินหยาง จู่ๆ เขาก็ฉีกยิ้มที่น่าสยดสยองและยกแขนทั้งสองข้างพุ่งเข้ามาหาหลินหยาง

หลินหยางกระแทกเสียงเบาๆ และกระโดดออกไปจากห้องโถง

ปัง!

ทันทีที่เขากระโดดออกไป พื้นที่ตรงตำแหน่งที่เขาอยู่เมื่อกี้ควบแน่นอย่างรวดเร็วจนกลายเป็นกลุ่มก้อนเลือดและระเบิดออกโดยตรง

พื้นดินที่ระเบิดถูกเจาะโดยตรง มีของเหลวคล้ายเลือดจำนวนมากไหลเข้าด้านในตามพื้นดินที่เจาะลงไป

น่ากลัวอย่างมาก

พลังแบบนี้เหนือกว่าการระเบิดธรรมดาใช่ไหม?

หลินหยางจับจ้องและครุ่นคิด แต่เมื่อเท้าของเขาตกลงบนพื้น พื้นดินก็คลายลงใต้เท้าของเขาในทันใด

แย่แล้ว

สีหน้าของหลินหยางตึงเครียด เขาก็รีบพุ่งไปด้านข้างอีกครั้ง

แต่...ก็สายเกินไปแล้ว

ปัง!

เลือดที่น่าสะพรึงกลัวพุ่งออกมาจากพื้นดินโดยตรงและพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้า ร่างกายครึ่งหนึ่งของเขาโดนเลือดนั้นกระแทกกระเด็นออกไปด้านข้างและล้มลงบนผนัง

เจ้าลัทธิเดินออกมาและมองไปที่กำแพงที่พังทลาย

หลินหยางค่อยๆ ลุกขึ้นจากซากปรักหักพัง

เสื้อของเขาถูกกลุ่มเลือดเหล่านั้นกัดกร่อนและขาดรุ่งริ่ง

หลินหยางฉีกเสื้อที่ขาดออกเผยให้เห็นรูปร่างที่มีสัดส่วนดี ดูเหมือนเทพเจ้า

"ร่างเทพยุทธ ทำลายไม่ได้จริงๆ หรอ?" เจ้าลัทธิมองอย่างเงียบๆ ดวงตาของเขาไม่พอใจ ม่านตากลายเป็นสีแดงเข้มและเขารีบไปหาหลินหยางอีกครั้ง

"ระเบิดโลหิต!"

เจ้าลัทธิตะโกนออกมา กระแทกฝ่ามือเข้าไปอีกครั้ง

หลินหยางยกมือขึ้นเพื่อต่อต้าน

บูม!

ฝ่ามือของเจ้าลัทธิโลหิตมารระเบิดทันทีด้วยเลือดจำนวนมากที่พุ่งเข้าใส่หลินหยางเหมือนน้ำตก

นี่เป็นวิธีการที่แปลก

เลือดเหล่านั้นเหมือนรังไหมที่พยายามจับหลินหยางเอาไว้ด้านใน แต่หลินหยางรีบวิ่งออกไปเหมือนวัวตัวผู้ ในขณะนั้นเองมือของเจ้าลัทธิโลหิตมารก็ประสานกันและเหวี่ยงกระแทกลงไปบนพื้นโดยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น

ปัง!

พื้นที่ที่เจ้าลัทธิโลหิตมารโจมตีระเบิดออกโดยตรง

พื้นดินสั่นสะเทือน

แตกแยก

ทุกคนในลัทธิโลหิตมารต่างถอยหลังด้วยความตกใจกลัว