บทที่ 1318 ผมไปพูดอวดเก่งตั้งแต่เมื่อไหร่?

นั่นคือหลินหยาง!

แม้ว่าใบหน้าของเขาจะมีฝุ่นเต็มไปหมด แต่...ร่างกายของเขายังคงไม่มีบาดแผลใดๆ

"วิชาของคุณช่างน่ากลัวจริงๆ แต่...คุณไม่สามารถทำลายร่างเทพยุทธของได้ ทุกอย่างที่คุณทำนั้นไร้ประโยชน์!" หลินหยางพูดอย่างสงบ

ไม่มีอะไรจะสิ้นหวังไปกว่าศัตรูที่ตายแล้ว

หลินหยางรู้ว่าเขาอยู่ยงคงกระพันมานานแล้ว

"คุณคิดว่าคุณจะชนะหรอ?" เจ้าลัทธิโลหิตมารหรี่ตาถาม

"เหมือนว่าผมจะไม่ได้แพ้" หลินหยางส่ายหน้า

"ไม่ จริงๆ คุณแพ้แล้ว" มุมปากของเจ้าลัทธิโลหิตมารยกขึ้น ความเย่อหยิ่งทะนงตัวฉายประกายผ่านรูม่านตาสีแดงเข้มของเขา: "ดูที่ร่างกายของคุณสิ"

เมื่อหลินหยางได้ยินก็ขมวดคิ้ว ก้มหน้ามอง และตระหนักว่าแม้ว่าร่างกายของเขาจะไม่เสียหายตรงไหน แต่มันถูกปกคลุมไปด้วยชั้นของสารคล้ายฝุ่นสีแดงอ่อน

"นี่คือ?"

ลมหายใจของหลินหยางสั่นไหว

จู่ๆ ม่านตาของเจ้าลัทธิโลหิตก็เบิกกว้าง ตะโกนเสียงดังและประกบมือเข้าหากัน: "คำสาปแห่งการทำลายล้างของลัทธิโลหิตมาร!"

ปัง!

กระแสเลือดที่ไหลรินอย่างไม่รู้จบพุ่งเข้าใส่ร่างกายของหลินหยางอย่างบ้าคลั่ง

ออร่าโลหิตนี้จะไม่กัดกร่อนหลินหยางและไม่ระเบิดหลินหยาง และไม่ได้โจมตีอะไรหลินหยาง

พวกมันเพียงแค่กดบีบอย่างบ้าคลั่ง กดฝุ่นบนร่างกายบนร่างกายของหลินหยางเข้าสู่หลินหยางทีละนิด

หลังจากนั้นไม่นาน ฝุ่นบนร่างกายของหลินหยางก็หายไป

พัฟ!

ร่างของหลินหยางโซเซ เขาเกือบจะคุกเข่าลงและมีเลือดไหลออกมาจากปากของเขาเป็นจำนวนมาก

"ฮ่าๆๆๆ!"

เจ้าลัทธิโลหิตมารหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง: "หมอเทวดาหลิน! ร่างเทพยุทธของคุณ! ผมทำลายมันแล้ว! ฮ่าๆๆๆ..."

ที่แท้การโจมตีที่ดุดันก่อนหน้านี้ไม่ได้พยายามฆ่าหลินหยาง แต่เพื่อโปรยฝุ่นสีเลือดบนพื้นผิวของเขาแล้วใช้เคล็ดลับนี้เพื่อกดลงบนร่างกายของเขา

"สิ่งเหล่านี้เหมือนฝุ่น แต่จริงๆ แล้วพวกมันเหมือนพลังปราณ แม้ว่าร่างเทพยุทธจะไม่สามารถถูกทำลายได้ แต่มันเป็นเพียงชั้นผิวของคุณเท่านั้น เนื่องจากเป็นผิวหนัง มีรูพรุน และสามารถเข้าออกได้ ลมปราณคือกุญแจสำคัญในการทำลายร่างเทพยุทธ พลังงานนี้สามารถฆ่าคุณได้ภายในสิบวินาที! ฮ่าๆๆ..." เจ้าลัทธิโลหิตมารหัวเราะเสียงดังและชอบใจอย่างมาก

สามารถเอาชนะการดำรงอยู่ที่มีร่างเทพยุทธได้ทำให้เขาภูมิใจอย่างมาก

แต่ในเวลานี้ จู่ๆ หลินหยางก็ผุดความคิดขึ้นมา

"สิบ!"

"หืม?" เจ้าลัทธิโลหิตมารแปลกใจ

"เก้า!" หลินหยางตะโกนอีกครั้ง

"คุณกำลังทำอะไร?" เจ้าลัทธิโลหิตมารขมวดคิ้ว

หลินหยางยังคงนับเลขต่อไป: "แปด! เจ็ด! หก! ห้า! สี่! สาม! สอง! หนึ่ง..."

หลังจากนับเสร็จ หลินหยางก็ยืนขึ้นมาอีกครั้ง

เจ้าลัทธิโลหิตมารตกตะลึง

ในที่สุดเขาก็รู้ว่าหลินหยางคิดอะไรอยู่

เขากำลังนับวินาที!

เจ้าลัทธิโลหิตมารบอกว่าสามารถฆ่าหลินหยางได้ภายในสิบวินาที แต่หลินหยางพิสูจน์ให้เขาเห็นว่าไม่สามารถฆ่าเขาได้ภายในสิบวินาที

"เป็นไปได้ยังไง? คุณ...ทำไมคุณถึงไม่เป็นอะไร?" เจ้าลัทธิโลหิตมารชี้หลินหยางด้วยความอึ้ง

"เหตุผลนั้นง่ายมาก"

หลินหยางพูด: "การโจมตีของคุณ อันที่จริงไม่ใช่วิชาพิเศษอะไร แต่มันก็แค่พิษที่เรียบง่าย! ชั้นของลมปราณที่คุณว่าก็แค่ลมปราณพิษ แม้ว่าจะสามารถซึมซับเข้าสู่เนื้อของผมได้และเจาะเข้าไปในร่างกายของผมได้ แต่...พิษไม่ได้มีผลอะไรต่อผม มันไม่ใช่ยาพิษที่ทรงพลังและมันง่ายมากที่จะกำจัดพิษนี้! เจ้าลัทธิ คุณคิดจะใช้วิธีการนี้เพื่อฆ่าผมหรอ?"