บทที่ 1319 หมอเทวดาหลิน ปล่อยพวกเขาไปเถอะ!

ทันทีที่เขาจ้องมอง เข็มเงินของหลินหยางก็แทงเข้าไปในรูจุดตายของเขาอย่างแม่นยำ

เจ้าลัทธิโลหิตถอยหลังสองก้าว เดินโซเซและคุกเข่าลงบนพื้น เขาชี้ไปที่หลินหยางด้วยร่างกายที่สั่นเทา

"คุณ...มันเจ้าเล่ห์นัก คุณหาจุดตายของผมไม่เจอ...คุณจงใจให้ผมเปิดจุดตายของผม!" เจ้าลัทธิโลหิตมารพูดด้วยความโมโห

"ใช่ ผมหาไม่เจอ! แต่ผมรู้ว่าเมื่อคุณได้ยินว่าผมพูดถึงจุดตาย คุณจะตรวจสอบจุดตายของตัวเองทันที นี่คือปฏิกิริยาตามสัญชาตญาณของมนุษย์!" หลินหยางพูดอย่างสงบ

นี่คือจิตวิทยา

ใครก็ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้

หลินหยางจะหาจุดตายของเจ้าลัทธิได้อย่างง่ายดายได้อย่างไร? เขาก็แค่ทำให้เจ้าลัทธิบอกคำตอบกับตัวเอง! ดังนั้นหลินหยางจึงพูดออกไปเช่นนั้นทำให้เจ้าลัทธิตรวจสอบจุดตายของตัวเอง หลินหยางเชื่อว่าเขาจะมองไปที่จุดตายของตัวเองในทันที

และทั้งหมดก็เป็นไปตามที่หลินหยางคิด

"คุณรู้ได้อย่างไรว่าร่างของผมมีจุดอ่อน?" เจ้าลัทธิตะโกน: "ตามเหตุผลแล้ว คุณไม่อาจรู้ได้! คุณรู้ได้อย่างไร? บอกมา! !"

หลินหยางไม่พูดอะไร เพียงมองเข้าไปในห้องโถงที่พัง

เจ้าลัทธิอึ้ง

"เมื่อกี้ผมตรวจสอบชีพจรของอาวุโส เขาใช้กำลังสุดท้ายเพื่อบอกผมว่าเขาต่อสู้กับคุณมาหลายสิบปีแล้ว จะไม่รู้ได้ยังไง?" หลินหยางพูด

เจ้าลัทธิยกมือขึ้นอย่างสั่นเทาและชี้หลินหยางด้วยความเหลือเชื่อ

จากนั้น

พัฟ!

เขาก็กระอักเลือดออกมา

เลือดไหลออกทางจมูก ดวงตาและหูของเขา

เมื่อจุดตายถูกทำลาย ร่างกายของเขาก็จะพังเช่นกัน เลือดในร่างกายเดือดพล่านและวุ่นวาย อวัยวะภายในทั้งหมดถูกทำลาย

เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าชายชราที่กำลังจะตายในถังไม้จะกลายเป็นปัจจัยสำคัญในการฆ่าเขาจริงๆ...

เจ้าลัทธิเต็มไปด้วยความโกรธ เขาอยากจะฉีกชายชราออกเป็นชิ้นๆ

แต่...มันสายเกินไปแล้ว!

เขาไม่มีโอกาส!

เขาแพ้แล้ว!

"ให้ตายเถอะ! ! หมอเทวดาหลิน! แม้ว่าผมจะตาย! แต่ผมก็จะกลับมาทำให้คุณพินาศ!"

เจ้าลัทธิรู้ว่าตัวเองไม่รอดแน่ เขาตะโกนออกมา จู่ๆ ก็มีคนพุ่งเข้ามา

สีหน้าหลินหยางเปลี่ยนไป รีบกระโดดไปที่ลัทธิโลหิตมารทันที

แต่เจ้าลัทธิโลหิมารไม่สนใดๆ แล้ว แม้ว่าจุดตายของเขาจะโดนทำลาย ร่างกายของเขาจะพังทลาย แต่เขายังสามารถปล่อยวิชาของตัวเองออกมาได้ ความเร็วของเขาช่างน่าทึ่ง หลินหยางกระโดดอยู่กลางอากาศ ถูกเจ้าลัทธิจับเอาไว้

"วิชาโลหิตมรณะ! ! !"

เจ้าลัทธิโลหิตมารตะโกนออกมาและนำหลินหยางไปกระแทกเข้ากับภูเขาสูง

จากนั้น...

ฟิ้ว! ! !

หมอกโลหิตระเบิดภูเขา กลืนภูเขาทั้งลูกในทันที ทุกอย่างพังทลาย

แผ่นดินถล่มและสั่นสะเทือน

ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้ม

ทุกอย่างกลายเป็นสีแดง

คนของลัทธิโลหิตมารต่างจ้องมองอย่างว่างเปล่า

ทั้งภูเขาถูกปกคลุมไปด้วยหมอกโลหิต และนกที่น่าตกใจนับไม่ถ้วนพยายามจะบินออกไป แต่ละอองเลือดนั้นเปรียบเสมือนปากใหญ่ของปีศาจที่กลืนกินทุกสิ่งอย่าง

นกเหล่านั้นหนีไม่พ้น

แม้แต่สัตว์ป่าบนภูเขาก็หนีไม่พ้น

เหมือนเป็นหลุมดำ

หลังจากผ่านไปสิบนาทีเช่นนี้ หมอกโลหิตก็ค่อยๆ ตกลงมา

หลังจากทุกอย่างตกลงมา ทุกคนก็อึ้ง

ภูเขาได้พังทลายลงและแตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย และพืชพรรณทั้งหมดบนภูเขาได้รับความเสียหาย

หมอกหนาสีแดงเลือดที่น่าสะพรึงกลัวล่องลอยไปราวกับเป็นมลทิน

นกและสัตว์ป่าบนภูเขาก็กลายเป็นน้ำในหมอกเลือดที่น่าสะพรึงกลัว

สำหรับหลินหยางและเจ้าลัทธิ...หายไปแล้ว...

ทั้งสองคนตายแล้วหรอ?

ไม่!