บทที่ 1320 คุณมีอะไร...จะพูดกับผมหรอ?

"ผมเข้าใจแล้ว แม้ว่าคุณจะหนีไป แต่คุณก็กลับมาอีกครั้ง เพราะคุณรู้ว่าผมจะกลับมาเพื่อสู้กับเจ้าลัทธิ และคุณอยากรู้ว่าใครจะชนะ? ใช่ไหม" หลินหยางพูด

มุมปากของเสว่เซียวยกขึ้น: "หมอเทวดาหลินสามารถทนอยู่ท่ามกลางไฟสามวันเต็มๆ โดยไม่ตาย ความแข็งแกร่งของร่างกายต้องแข็งแกร่งกว่าเหล็กด้วยซ้ำ เช่นนี้ผมไม่แน่ใจจริงๆ ว่าระหว่างพวกคุณใครจะชนะ!"

"ถ้าผมแพ้หล่ะ คุณก็จะหนีไป แต่ถ้าผมชนะ คุณมีเป้าหมายอะไร?" หลินหยางถาม

"แน่นอนผมมาเพราะคนในลัทธิ! ด้วยนิสัยของคุณหมอเทวดาหลิน หากคุณสามารถเอาชนะเจ้าลัทธิได้งั้นทุกคนก็จะถูกฆ่าจนหมดเหมือนกับหมู่บ้านราชาสมุนไพร ดังนั้นเสว่เซียวเลยอยากมาห้ามทั้งหมดนี้เอาไว้" เสว่เซียวพูด

"หรอ? งั้นคุณคิดว่าคุณสามารถเอาชนะเจ้าลัทธิของคุณได้หรอ? กล้าขวางผมหรอ?"

"หมอเทวดาหลินอย่าเข้าใจผิด แม้ว่าคุณจะให้ความกล้าแก่ผม ผมก็ไม่กล้าสู้กับหมอเทวดาหลิน เสว่เซียวแค่...อยากจะรับใช้หมดเทวดาหลิน"

"รับใช้ผมหรอ?"

"หมอเทวดาหลิน ถ้าคุณฆ่าคนเหล่านี้แล้วมันจะมีประโยชน์อะไรกับคุณ เว้นแต่ได้สามารถระบายความโกรธ แต่ถ้าทำให้พวกเขาเป็นประโยชน์ต่อคุณ! เชื่อฟังคำพูดของคุณ จะเป็นประโยชน์อย่างมากแน่ๆ" เสว่เซียวพูดด้วยรอยยิ้ม

เมื่อหลินหยางได้ยิน เขาก็ตระหนักได้

"ผมเข้าใจแล้ว คุณอยากจะเป็นตัวแทนของผม ช่วยผมจัดการคนลัทธิโลหิตมารเหล่านี้ใช่ไหม?"

"หมอเทวดาหลินเฉียบคม ผมมีความคิดเช่นนี้ คุณพอใจไหม?" เสว่เซียวพูดด้วยรอยยิ้ม

"ความคิดดี แต่น่าเสียดายที่ผมสงสัยในตัวของคุณ" หลินหยางส่ายหน้า

"เสว่เซียวเต็มใจที่จะใช้ยาพิษที่คุณสร้างขึ้นมาเองและมอบชีวิตให้กับคุณ! ผมว่าแบบนี้หมอเทวดาหลินต้องเชื่อในตัวผมแน่ๆ ใช่ไหม?" เสว่เซียวยิ้มอีกครั้ง

"โอ้ะ?"

หลินหยางแปลกใจ: "คุณมีความคิดเช่นนี้หรอ? ชีวิตไม่ใช่ของคุณ ทำแบบนี้...จะคุ้มหรอ?"

"ทำไมจะไม่คุ้ม? แม้ว่าผมจะมอบชีวิตให้หมอเทวดาหลินแล้ว แต่ผมก็จะได้ลัทธิโลหิตมารมา!" เสว่เซียวก้มหน้าและพูดด้วยน้ำเสียงเคารพ

หลินหยางครุ่นคิดสักพักและพยักหน้า: "ถ้าอย่างงั้นก็ได้ ผมจะรับคุณไว้ ปล่อยคนของลัทธิโลหิตมาร ตั้งแต่วันนี้ คุณจะเป็นตัวแทนของลัทธิโลหิตมารและจัดการลัทธิโลหิตมารแทนผม! ห้ามมีเรื่องวุ่นวายอีก ไม่งั้นครั้งหน้าจะไม่เหลือแม้แต่คนเดียว!"

"รับทราบ หมอเทวดาหลิน!"

เสว่เซียวตอบรับ: "ยังไม่รีบขอบคุณหมอเทวดาหลินอีก?"

"ขอบคุณหมอเทวดาหลิน! เจ้าลัทธิ!"

ทุกคนตะโกนออกมา

ตั้งแต่นี้ เสว่เซียวจะเป็นเจ้าลัทธิคนใหม่ของลัทธิโลหิตมาร และเป็นตัวแทนของลัทธิโลหิตมาร

อันที่จริงลหินหยางก็เคยคิดจะจัดการเช่นนี้ แต่เขากังวลว่าตัวเองจะไม่สามารถควบคุมการดำรงอยู่นี้ได้ ความแข็งแกร่งของพวกเขาไม่เหมือนกับเกาะหวางโยว สำนักฉี๋หลิน ความแข็งแกร่งของทุกคนที่นี่โดดเด่น เพราะเหตุนี้จึงยากที่จะควบคุม

ตอนนี้เสว่เวียวยืนออกมาและบอกว่าจะช่วยหลินหยางจัดการ

"ไม่ต้องขอบคุณ เสว่เซียว รีบจัดการเรื่องของลัทธิโลหิตมารเถอะ ผมต้องการให้คุณพร้อมสำหรับการต่อสู้ทุกเมื่อและรอคำสั่งเรียกรวม" หลินหยางพูด

"เตรียมสำหรับการต่อสู้คืออะไร? หมอเทวดาหลิน คุณหมายถึงสำนักหงเหยียนใช่ไหม?" เสว่เซียวถามด้วยรอยยิ้ม

"ทำไม? คุณรู้เรื่องนี้หรอ?"

"นี่ไม่ใช่ความลับอะไร ผมจึงรู้! หมอเทวดาหลินสบายใจได้ พวกเราจะพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อจัดการสำนักหงเหยียน" เสว่เซียวกำหมัดและตบไปที่หน้าอก

"อืม..."

หลินหยางเอ่ยปากตอบและเดินไปด้านใน

ไม่รู้ว่าชายชราคนนั้นเป็นอย่างไรบ้างแล้ว...

หลินหยางเดินอย่างรวดเร็ว

ไม่นานเขาก็มาถึงและเห็นชายชราที่นอนอยู่บนพื้นไม่ขยับเขยื้อน

ชายชรานอนอยู่บนพื้น ถังไม้แตกข้างๆ ของเหลวสีเลือดไหลนองอยู่ด้านข้าง

หากชายชราไม่ได้อยู่ในของเหลว เขาก็คงอยู่ได้ไม่นาน

หลินหยางเดินเข้าไปพยุงชายชราขึ้นมา

ตอนนี้เขาไม่เหมือนมนุษย์แล้ว สติของเขาแทบจะไม่เหลือแล้ว เหลือเพียงลมหายใจสุดท้ายที่ไม่ได้ต่างอะไรจากคนที่ตายแล้ว

หลินหยางแทงเข็มลงไป

แต่ตอนนี้ชายชราเหมือนเชิงเทียนที่ดับแล้วและเหลือเพียงอุณหภูมิที่เหลืออยู่ แม้ว่าหลินหยางจะพยายามใช้ทักษะทางการแพทย์ของตัวเองที่ดีเยี่ยม แต่ก็ไม่สามารถพาเขากลับมาได้

"อุปกรณ์ไม่เพียงพอและไม่สามารถหาวัสดุทางการแพทย์ได้ในขณะนี้ ยากที่จะทำเรื่องที่ขัดต่อธรรมชาติ"

หลินหยางพึมพำและถอนหายใจ