บทที่ 1356 อย่าได้คิดจะทำให้ผมอับอาย!

สำหรับหลินหยาง เขาไม่ได้สนใจเรื่องเหล่านี้

เขาอยู่ในห้องผ่าตัดของสถาบันการแพทย์พรรคซวนอีมากว่า 20 ชั่วโมงแล้ว แพทย์ที่ดีที่สุดในสถาบันการแพทย์พรรคซวนอีได้ร่วมการผ่าตัดให้กับเขา

เขาได้รับบาดเจ็บจากการต่อสู้ที่ผู่เฉิน

บางทีเขาอาจไม่เคยคิดว่าชีวิตของเขาจะถูกแขวนไว้บนเส้นด้ายเพราะกระสุนไม่กี่นัด

ประมาทจริงๆ...

เดิมทีเขาใช้เขาเป็นเหยื่อล่อสำหรับกลุ่มพิพากษาเทียนชี๋ ไม่คิดว่าเกือบจะกลายเป็นเหยื่อในปากของปลาจริงๆ

วันรุ่งขึ้นหลินหยางถูกเข็นออกจากห้องผ่าตัดและพักฟื้นอยู่ในห้อง

ร่างกายของเขาถูกห่อหุ้มเหมือนมัมมี่ ซีดและอ่อนแอ

แต่โชคดีที่ร่างกายของเขามีความพิเศษและมีความยืดหยุ่นสูง เขาสามารถลุกจากเตียงและเดินได้ไม่นานหลังจากที่ออกจากห้องผ่าตัด

"หลงโช! หลงโช!"

หลินหยางกินยาเสร็จก็ตะโกนอยู่หลายครั้ง

หลงโชที่อนู่ด้านนอกวิ่งเข้ามา

"อาจารย์" หลงโชพูดด้วยความเคารพ

"คนเหล่านั้นหล่ะ?" หลินหยางถามเบาๆ

"กำลังรักษาอยู่ แต่พิษในร่างกายของพวกเขา....เหมือนจะระเบิดออกไป พวกเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด..." หลงโชพูด

เมื่อหลินหยางได้ยิน เขาก็หยิบกระดาษบนโต๊ะขึ้นมา เขียนใบสั่งยาและส่งให้

"ทำตามใบสั่งยานี้ให้พวกเขา! จะทำให้ระงับพิษได้ชั่วคราว!"

"รับทราบ!"

หลงโชพยักหน้า รีบวิ่งออกไป

หลินหยางสูดลมหายใจและเอนตัวลงบนเก้าอี้เพื่อพักผ่อน

การเอาชนะกลุ่มเทียนชี๋สามารถทำให้เขาสบายใจได้

แต่...เรื่องไม่จบเท่านี้

วึงวึง...

มีคนโทรเข้ามาในเวลานี้

คือหยุนซิง

หลินหยางกดรับสาย

"เจ้านิกาย!"

"เป็นยังไงบ้าง?" หลินหยางถาม

"สำนักหงเหยียนถึงเมืองหนานเฉินแล้ว!"

"เมืองหนานเฉินหรอ? พื้นที่ของชวี่เทียนหรอ? ถ้าอย่างงั้นแปลว่าเธอห่างจากเจียงเฉินแค่หนึ่งชั่วโมงใช่ไหม?" หลินหยางถาม

"ใช่...เจ้านิกาย ตอนนี้ควรทำยังไงดี? เรื่องผู่เฉิน คุณจัดการแล้วใช่ไหม?" หยุนซิงถาม

"นับว่าราบรื่น แต่..ผมไม่สามารถสู้ได้อีก"

"อ๊า...นี่มันดียังไง? เจ้านิกาย มีเพียงคุณเท่านั้นที่สามารถต่อต้านเจ้าสำนำนักหงเหยียนได้ พวกเราร่วมมือกันอาจจะต้านทานเธอได้ ถ้าคุณไม่สามารถสู้ได้ มีเพียงพวกเราคงต้านทานเธอได้ไม่กี่กระบวนท่านะ..." หยุนซิงพูดด้วยความกลัว

"ไม่ต้องกังวล! ผมจะหาทาง! คุณกำจัดการป้องกันทั้งหมดตามถนนทันที และปล่อยให้สำนักหงเหยียนเข้าไปในเจียงเฉิน" หลินหยางพูดเบาๆ

"อะไรนะ?" หยุนซิงร้องเสียงหลง เขานึกว่าตัวเองได้ยินผิดไป

"ทำตามที่ผมพูดเร็วๆ!"

"รับทราบ...เจ้านิกาย..."

"เร็ว!" หลินหยางกระตุ้นอีกครั้ง

หยุนซิงถอนหายใจ ทำได้เพียงพยักหน้า: "รับทราบเจ้านิกาย..."

เมื่อพูดเสร็จก็ตัดสาย

หลินหยางหลับตาและครุ่นคิด จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์ออกมา กำลังจะกดเบอร์โทร แต่ก็มีสายหนึ่งโทรเข้ามาอีกครั้ง

นั่นคือซูเหยียน

หลินหยางตกใจ ลังเลอยู่หลายวินาที จากนั้นก็รับสาย

"เสี่ยวเหยียน..."

"คุณเป็นอะไร? ก่อนหน้านี้ทำไมไม่มีคนรับสาย! คุณไปอยู่ไหน?" น้ำเสียงของซูเหยียนค่อนข้างโมโห

"โอ๊ะ ก่อนหน้านี้...ก่อนหน้านี้ผมกำลังชาร์จโทรศัพท์อยู่ ไม่ได้ยิน...ขอโทษด้วย มีเรื่องอะไรหรอ?" หลินหยางถาม

"ก็อยากจะดูว่าคุณปลอดภัย ไม่เป็นอะไรใช่ไหม/"

"ผม...สบายดี..."

"งั้นก็ดี"

ซูเหยียนโล่งอก จากนั้นก็พูด: "ใช่แล้ว ก่อนหน้านี้คุณไม่ได้บอกหรอว่ามีเรื่องจะคุยกับฉัน? พูดมาสิ เรื่องอะไร?"