บทที่ 1357 เจ้าสำนักหงเหยียนคนใหม่

แต่...พวกเขาหยุดคนนิกายตงหวงไม่ได้ พิษในร่างกายของพวกเขาได้กำจัดพลังของพวกเขาไป ในตอนนี้พวกเขาแทบจะยืนยังไม่ได้ ดังนั้นจึงไม่มีประโยชน์ที่จะสู้กลับ

"หมอเทวดาหลิน! คุณมันหลอกลวง!" หัวหน้ากลุ่มพิพากษาสีหน้าเยือกเย็นและตะโกน: "ถ้าคุณจะฆ่าก็ฆ่าเลย! ทำไมต้องทำให้พวกเราอับอาย! มันจะเกินไปแล้วนะ!"

"ทำให้อับอายหรอ? ไม่ๆๆๆ ทุกท่านอย่าเพิ่งเข้าใจผิด ผมก็แค่อยากจะเปลี่ยนเสื้อผ้าเก่าๆ บนร่างกายของพวกคุณ ช่วยพวกคุณเอาไปซ่อมให้ดีขึ้น ผมไม่ได้จะทำอะไรอย่างอื่นใด อีกทั้งตอนนี้พวกคุณได้รับบาดเจ็บหนัก ต้องได้รับการรักษาบาดแผล เสื้อผ้าเหล่านี้เปื้อนโคลนและสิ่งสกปรก ถ้าพวกคุณใส่อีกจะทำให้แผลเป็นพิษ" หลินหยางอธิบาย

"หมอเทวดาหลิน คุณจะทำอะไรกันแน่?" หัวหน้ากลุ่มพิพากษาถามอย่างเยือกเย็น

"ท่านเทียนชี๋ ผมไม่ได้คิดร้ายอะไรกับทุกคน! ที่เรื่องพัฒนามาถึงจุดนี้ได้ก็เพราะพวกคุณบังคับผมเองเท่านั้น!" หลินหยางส่ายหน้า

"หมอเทวดาหลิน คุณละเมิดกฎ พวกเราก็แค่ต้องทำตามกฎเท่านั้น ไม่มีใครบังคับใคร คุณกลับลงมือกับกลุ่มพิพากษาของพวกเรา คุณรู้ไหมว่าคุณทำอะไร? คุณรู้ผลลัพธ์ที่จะเกิดขึ้นไหม? คุณจะถูแบนจากการประชุม จะมีคนมาหาคุณอีก!" หัวหน้ากลุ่มพิพากษาพูดอย่างจริงจัง

"งั้นก็อย่าให้พวกเขารู้ว่าเป็นฝีมือของผม ถ้าไม่มีหลักฐานใครก็ไม่สามารถเอาผิดผมได้!" หลินหยางกระแทกเสียง

หัวหน้ากลุ่มพิพากษาไม่ส่งเสียงใดๆ

ตอนนี้พูดอะไรไปก็ไม่มีประโยชน์

หลินหยางสูดลมหายใจ และพูดออกไปโดยตรง

"ท่านเทียนชี๋ ผมอยากจะถามคุณ เป็นหน้าที่ของคุณที่จะรักษาระเบียบของการประชุมหรอ?"

"มันเป็นอาชีพของผม! ตั้งแต่วินาทีที่พวกเรากลายเป็นกลุ่มพิพากษาเทียนชี๋ มันก็กลายเป็นหน้าที่ของพวกเราที่จะปกป้องการประชุม! หมอเทวดาหลิน คุณอยากจะพูดอะไรก็พูดมาเถอะ ไม่ต้องมาหลอกพูดกับผม! แบบนั้นจะเป็นการเสียเวลาทั้งคุณและผม" หัวหน้ากลุ่มพิพากษาพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

อย่างไรก็ตามหลินหยางส่ายหน้า เขาเข้าไปใกล้อีกนิดและพูดเบาๆ: "ท่านเทียนชี๋! คุณ...อยากออกไปจากที่นี่ไหม?"

หัวหน้ากลุ่มพิพากษาอึ้ง มองหลินหยางด้วยความเหลือเชื่อ

"คุณหมายความว่าอะไร?"

"ผมให้คุณออกไปได้"

"จริงหรอ?" หัวหน้ากลุ่มพิพากษาขมวดคิ้ว

"แน่นอน แต่ต้องเป็นหลังจากการประชุม" หลินหยางพูดอย่างสงบ

หัวหน้ากลุ่มพิพากษาครุ่นคิดสักพักและพูดเสียงแหบ: "นี่ไม่ใช่การกระทำที่เกินเลยหรอ? ถ้าคุณปล่อยผมหลังจากการประชุมแล้วจะไม่กลัวการแก้แค้นของฝ่ายจัดประชุมหรอ?"

"ไม่กลัว เพราะหลังจากการประชุม ฝ่ายจัดประชุมไม่กล้าแก้แค้นผมแน่นอน"

"ทำไม?"

"ผมจะเอาชนะในการประชุมและทะยานขึ้นไปบนฟ้า! ผมในตอนนั้นจะไม่ใช่ผมตอนนี้อีกต่อไป ถ้าฝ่ายจัดประชุมกล้าทำอะไรผม แล้วเขาจะไม่กลัวผลที่ตามมาหรอ?"

"เหอะๆ หมอเทวดาหลินมีเวลามาล้อเล่นเมื่อไหร่กัน? แต่น่าเสียดายที่มันไม่ตลก เกรงว่าคุณคงไม่รู้ระดับความโหดร้ายของฝ่ายจัดประชุมสินะ ผมยอมรับว่าคุณร้ายกาจ แต่คนอย่างคุณก็แค่คนธรรมดาคนหนึ่งในการประชุม ไม่ควรค่าแก่การพูดถึง สำหรับรางวัลสูงสุดในการประชุมนั้น...ก็เป็นแค่ฝันเท่านั้นแหละ" หัวหน้ากลุ่มพิพากษาพูดอย่างเฉยเมย

"ผมไม่อยากเกลี้ยกล่อมคุณด้วยคำพูด ผมคิดว่าคุณคงจะเข้าใจเองในตอนนั้น"

"ผมจะรอวันนั้น" หัวหน้ากลุ่มพิพากษาพยักหน้าและมองหลินหยาง: "ที่หมอเทวดาหลินมาที่นี่ก็เพื่อจะพูดสิ่งนี้หรอ?"

"ไม่ ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง"

"เรื่องอะไร?"

"ผมต้องการให้คุณทำหน้าที่ของคุณต่อไป!" หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังเป็นพิเศษ

เจ้าสำนักหงเหยียนทำตัวโดดเด่นมาก

เสลี่ยงแดงขนาดใหญ่ สูง 3 เมตร กว้าง 4 เมตร เคลื่อนช้าๆ บนถนน

เสลี่ยงสีแดงขนาดใหญ่ถูกอุ้มโดยผู้หญิงสูงสิบแปดคน

ภายในเสลี่ยงนั้นมีผู้หญิงในชุดสีแดง

เธอนอนอย่างเกียจคร้านบนเก้าอี้เก๋ง กับผลไม้และชาบนโต๊ะกาแฟข้างๆ เธอ

ทั้งสองด้านของเสลี่ยงเป็นรถหรูที่ขับด้วยความช้าอย่างมาก

ถนนทั้งหมดถูกปิดกั้น

มองไม่เห็นรถสักคัน

มีเฉพาะผู้อยู่อาศัยที่อาศัยอยู่สองข้างทางเท่านั้นที่จะดูจากระยะไกลและแน่นอนหากพวกเขาอยู่ใกล้ก็จะโดนไล่ออกไป

"นี่ทำอะไร?"

"ถ่ายหนังหรอ?"

"เหมือนจะใช่..."

"ทำไมเป็นผู้หญิงทั้งนั้นเลย?"

"แล้วยังสวยอีกด้วย..."

"นี่มันหนังอะไร? ถ้ามันฉายผมต้องดูแน่ๆ!"

พลเมืองรอบๆ ถกเถียงกัน