บทที่ 1373 ซุ่มโจมตี

จูกวงอึ้ง

ศพหรอ?"

หมอเทวดาหลินหมายความว่ายังไง?

หรือว่า...

จูกวงรู้สึกหนาวไปทั้งตัว ร่างของเขาสั่นขึ้นมา

เขาเดาสิ่งที่หลินหยางพูดออกแล้ว

"หมอเทวดาหลิน คุณ..."

"คุณเป็นคนฉลาด ผมว่าคุณน่าจะรู้! คุณว่าถ้าผมฆ่าคุณ แล้วผมเอาเรื่องนี้ไปใส่ร้ายเจ้าสำนักหงเหยียนและทำให้เกิดการต่อสู้กันระหว่างจูหลินและสำนักหงเหยียน คุณว่าแบบนี้...จะดีกับผมไหม?" หลินหยางพูดเสียงแหบ

"ไม่...หมอเทวดาหลิน คุณจะทำแบบนี้ไม่ได้...คุณจะทำให้จูหลินไม่พอใจไม่ได้! ถ้าจูหลินรู้ว่าคุณทำเช่นนี้ พวกเขาจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อแก้แค้นคุณ! ถึงเวลานั้นคุณจะไม่เพียงแค่ต่อกรกับสำนักหงเหยียน แต่ยังต่อกรกับจูหลินด้วย คุณอยากฝังศพให้ตัวเองหรอ...หมอเทวดาหลิน! คุณจะทำแบบนี้ไม่ได้!" จูกวงตะโกน ใบหน้าของเขาซีดอย่างมาก

แต่หลินหยางไม่ใส่ใจ เขาคว้าหัวของจูกวงขึ้นมาและลากเขามา

"ขอบคุณที่คุณช่วยเตือน! ผมน่าจะตอบสนองตั้งนานแล้ว ผมว่าตอนนี้ทั้งเจียงเฉินน่าจะมีคนจูหลินของคุณไม่น้อยที่เข้ามา ถ้าผมอยากจะจัดการเจ้าสำนักหงเหยียน! เกรงว่าถ้าผมฆ่าเจ้าสำนักหงเหยียนได้ก็คงไม่ปลอดภัยอยู่ดี ผมน่าจะจัดการพวกคุณก่อน หลังจากจัดการเสร็จแล้วค่อยไปจัดการสำนักหงเหยียนทีหลัง!" หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นอย่างมาก

"หมอเทวดาหลิน! ไม่! คุณจะทำอย่างนี้ไม่ได้! พวก...พวกเราผิดไปแล้ว...อย่าฆ่าพวกเราเลย อย่า..."

จูกวงตัวสั่น เขาสูญเสียอย่างมาก

"หมอเทวดาหลิน!"

ในเวลานี้ จู่ๆ ชายร่างใหญ่ที่นอนอยู่บนพื้นก็ลุกขึ้นมาอย่างยากลำบากและตะโกน: "หรือว่าคุณจะทำให้หยางหัวตายไปกับคุณเพราะความโกรธของคุณ?"

เมื่อหลินหยางได้ยินเขาก็ครุ่นคิดและพูดเบาๆ: "อันที่จริงแผนแรกของผมคือจับตัวพวกคุณเอาไว้ จากนั้นก็ใช้ให้พวกคุณไปยั่วยุความสัมพันธ์ระหว่างจูหลินและสำนักหงเหยียน แต่พวกคุณทำให้ภรรยาของผมอับอาย ดังนั้นผมจึงจะไม่ให้โอกาสพวกคุณได้มีชีวิตอยู่แล้ว"

ทั้งสองคนอึ้ง

จูกวงยังอยากจะพูดบางอย่าง

คลิก

คอของเขาถูกหลินหยางหักออกจากกัน

เสียงที่ชัดเจนดังขึ้นมา

จูกวงสิ้นลมหายใจและนอนอยู่บนเก้าอี้

ชายร่างใหญ่ตกใจกลัวจนสองขาอ่อน เขาไม่มีท่าทีที่เคร่งขรึมเหมือนก่อนหน้านี้? คุกเข่าลงบนพื้น

"ประธานหลิน ตราบ...ตราบใดที่คุณไม่ฆ่าผม คุณ...คุณต้องการให้ผมทำอะไรก็ยอม..." ชายร่างใหญ่เขกหัวของตัวเองและตะโกน

แตกต่างจากก่อนหน้านี้อย่างมาก

"ผมบอกแล้ว ผมต้องการแค่ร่างศพของพวกคุณ! ผมไม่ต้องการอะไรอย่างอื่น" หลินหยางพูด

"ประธานหลิน ถ้าคุณยอมปล่อยผมไป ผมยินดีที่จะให้รายชื่อกองกำลังต่างๆ ที่เข้ามาในเจียงเฉินกับคุณ!" ชายร่างใหญ่ตะโกน

เมื่อหลินหยางได้ยินก็ผงะ

"รายชื่อหรอ?"

"ประธานหลิน คุณอาจจะไม่รู้ การต่อสู้ของคุณกับสำนักหงเหยียนในครั้งนี้ดึงดูดกองกำลังต่างๆ อย่างมาก บางคนต้องการทักษะทางการแพทย์ที่ยอดเยี่ยมของคึณ บางคนจ้องมองความเป็นอมตะของเจ้าสำนักหงเหยียน บางคนก็ต้องการจับพวกคุณทั้งสองคนเอาไว้!" ชายร่างใหญ่พูด

"โอ้ะ?" หลินหยางลืมตาขึ้นและพูดอย่างเยือกเย็น: "พวกเขาคือใคร?"

"กูเฟิง!" ชายร่างใหญ่พูด

เมื่อหลินหยางได้ยิน หัวใจของเขาก็เต้นอย่างแรง

"ประธานหลินน่าจะรู้เกี่ยวกับกูเฟิงเป็นอย่างดี! จากข้อมูลในมือของผม กูเฟิงได้รวบรวมกองกำลังที่น่าสะพรึงกลัวทั้งเจ็ดในครั้งนี้และวางแผนที่จะกำจัดคุณไปพร้อมกับเจ้าสำนักหงเหยียน! พวกเขาต้องการทักษะทางการแพทย์ที่ยอดเยี่ยมของคุณและต้องการความเป็นเซียนอมตะของด้วย! ประธานหลิน อันที่จริงจูหลินของพวกเราเป็นแค่หนึ่งในกองกำลังเล็กๆ ในนั้น พวกเราถูกหัวหน้าจูส่งมาลองเชิง ประธานหลิน โปรดปล่อยผมไปเถอะ..."

ชายร่างใหญ่ตัวสั่น เขกหัวอย่างต่อเนื่อง เขาอยากแค่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป

สีหน้าหลินหยางจริงจัง ครุ่นคิดและพูดเบาๆ: "คุณมีรายชื่อได้ยังไง?"

"ตอนที่ผมและจูกวงเข้ามาในเจียงเฉินได้ไปเจอกับคนของกูเฟิงโดยบังเอิญและได้รับมาจากเขา!"

"รายชื่ออยู่ไหน?"

"อยู่...อยู่นี่..." ชายร่างใหญ่หยิบออกมาจากกระเป๋าโดยไม่ลังเล

ไม่ใช่ว่าเขารวดรเ็ว แต่เพราะรายชื่ออยู่กับเขา ถ้าเขาไม่มอบออกไป หลินหยางต้องฆ่าเขาแน่ๆ และหาด้วยตัวเอง

หลินหยางรับรายชื่ออกไป มองดูด้วยความขุ่นเคือง

มีชื่อที่คุ้นเคยอยู่สองสามชื่อบนนั้น

"ทำไม? แม้แต่พวกเขายังต้องการจัดการผมหรอ? ได้ ดี! เหมือนว่าผมจะใจดีกับพวกเขาเกินไป!" หลินหยางพูดอย่างเยือกเย็น

"ประธานหลินอย่าเพิ่งโมโห"

ชายร่างใหญ่พูด

หลินหยางเก็บรายชื่อไปและจ้องเขาอย่างเยือกเย็น: "คุณอยากมีชีวิตจริงๆ หรอ?"

"ประธานหลินมีอะไรรับสั่ง ผมไม่ขัดขืน!" ชายร่างใหญ่พูด

"งั้นก็ดี คุณช่วยผมเรื่องหนึ่ง!" หลินหยางพูด

"เรื่องอะไร?"