บทที่ 1374 มือของผม...แค่คำขอโทษของคุณมันพอหรอ?

"พูดเช่นนี้ คุณลูกค้าพอใจอย่างมากงั้นหรอ?" เจ้าของร้านดื่มเหล้า หรี่ตามองและถาม

"ก็โอเค" หลินหยางแปลกใจเล็กน้อย หรือว่านี่จะเป็นการสำรวจลูกค้าหลังการใช้บริการ?

ทันทีที่เขาพูดออกไป จู่ๆ เจ้าของร้านก็เงยหน้าขึ้นมามองหลินหยางและถาม: "ในเมื่อคฤหาสน์หุ้ยหยวนของพวกเราไม่มีตรงไหนที่ไม่ดี ทำไมลูกค้าต้องฝ่าฝืนกฎของคฤหาสน์หุ้ยหยวน ก่อนเรื่องในพื้นที่ของผม?"

"ก่อเรื่องหรอ?"

"ในห้องเมื่อกี้มีเสียงต่อสู้ดังออกมา ผมคิดว่าพวกคุณน่าจะเป็นนักศิลปะการต่อสู้ใช่ไหม? เกิดเสียงและการเคลื่อนไหวมากมาย ทำให้แขกห้องข้างๆ กลัวจนวิ่งหนีออกไป คุณ! คิดอย่างไร ผมขอคำอธิบายจากคุณได้ไหม?" เจ้าของพูดอย่างเย็นชา

"ที่แท้ก็เรื่องนี้" หลินหยางตกตะลึง จากนั้นก็พยักหน้า: "เรื่องนี้ผมผิด ต้องขอโทษด้วย ผมจะชดใช้ค่าเสียหายของห้องอื่นๆ เอง"

"ชดใช้ค่าเสียหายก็เป็นสิ่งที่ควรทำ แต่มีบางอย่างที่ไม่สามารถชดใช้ได้ คุณ แม้ว่าผมจะมาเปิดคฤหาสน์หุ้ยหยวนได้ไม่นาน แต่ก็หลายปีแล้ว ไม่มีใครกล้ามาแหกกฎหรือฝ่าฝืนกฎที่นี่หลายปีแล้ว คุณเป็นคนแรก ดังนั้นผมไม่สามารถหลับหูหลับตาได้"

"งั้นคุณคิดจะเอายังไง?"

"สบายใจได้ ผมจะไม่ทำให้คุณลำบาก คุณแค่ทิ้งแขนของคุณไว้ข้างหนึ่งแล้วไปได้" เจ้าของร้านยกเหล้าขึ้นมาและดื่มเข้าไปหนึ่งอึก

เมื่อคำพูดนี้ดังขึ้นมา สีหน้าหลินหยางก็ตึงเครียดขึ้น

"ไม่มีวิธีจัดการอย่างอื่นแล้วหรอ?"

"ลูกค้าที่ตกใจหนีออกไปเป็นลูกค้าเก่าที่มีมูลค่าหลายสิบล้าน พวกเขาคงไม่มาที่คฤหาสน์หุ้ยหยวนของผมช่วงเวลาหนึ่งอย่างแน่นอน ถ้าคุณสามารถหาคนที่มีมูลค่าหลายสิบล้านมาให้ผมได้ ผมจะทำเป็นว่าเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้น" เจ้าของร้านจุดบุหรี่และสูบอย่างแรง

ขณะที่พูด หลินหยางก็เห็นว่ามีคนปรากฎตัวขึ้นรอบๆ ตัวหลินหยาง

เขามองไปรอบๆ สักพักและพยักหน้า: "งั้นโอเค ผมจะจัดการให้"

"โอ้ะ? เหมือนว่าคุณจะมีเส้นสายนะ ไม่เลวๆ งั้นผมจะลองรอละกัน" เจ้าของร้านหัวเราะ แต่ก็ไม่ได้สนใจ

เขาพบเจอกับบุคคลใหญ่โตมากมายและได้ติดต่อกับระดับสูงในเจียงเฉินมาไม่น้อย แต่เขาไม่กลัวเพราะเขามาจากเยี้ยนจิง

เมื่อเห็นหลินหยางหยิบโทรศัพท์ออกมาและกดเบอร์โทรออก

"อืม มาที่คฤหาสน์หุ้ยหยวนหน่อย เกิดเรื่องนิดหน่อย...ใครมีเวลาบ้างก็มาหน่อย"

หลินหยางพูดไม่กี่คำและวางสายไป

"ไม่โทรเพิ่มหน่อยหล่ะ?" เจ้าของร้านถามด้วยรอยยิ้ม

"ครั้งเดียวก็พอ"

หลินหยางพูดอย่างสงบ

"น่าสนใจ" เจ้าของร้านหัวเราะเสียงดัง โบกมือ: "มาสหาย นั่งลงดื่มกันเถอะ!"

หลินหยางไม่เกรงใจ เดินเข้าไปและนั่งลงดื่ม

"ฮ่าๆๆ ผมนี่ชอบคุณมาเรื่อยๆ จริงๆ สบายใจได้ อีกสักพักถ้าคนทที่คุณเรียกมีมูลค่าไม่พอ ผมจะลงมือให้เร็วกว่าเดิม จะไม่ทำให้คุณเจ็บปวดมาก" เจ้าของร้านพูดด้วยรอยยิ้ม

หลินหยางไม่พูดอะไร มองไปที่มีดหั่นผลไม้ที่อยู่ด้านข้าง จู่ๆ เขาก็ยื่นมือออกไป

ทันใดนั้นบอดี้การ์ดรอบๆ ก็ชี้มือมาทางหลินหยาง

แต่หลินหยางไม่ได้ทำอะไร แค่เล่นกับมีดนั้น

เจ้าของร้านก็แค่จ้องเขาด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย

"คฤหาสน์หุ้ยหยวน...เจ้าของร้าน คุณช่วยผมจัดการเรื่องหนึ่งได้ไหม?"

"คนที่ขอให้ผมจัดการเรื่องต่างๆ ได้มีไม่ค่อยมาก"

"จะเยอะหรือไม่ไม่สำคัญ ผมรู้แค่ว่าผมต้องเป็นหนึ่งในนั้นอย่างแน่นอน!"

"โอ้ะ? เพราะอะไร?" เจ้าของร้านพูดด้วยรอยยิ้มอย่างไม่แยแส

"เพราะนี่ไง!"

เมื่อหลินหยางพูดจบ จู่ๆ ดวงตาเขาก็เย็นเฉียบและเฉือนไปที่ข้อมือของตัวเอง

ฉึก!

เสียงแปลกประหลาดดังขึ้น

เขาหั่นข้อมือของตัวเองจนหลุดออก...

เจ้าของร้านอึ้ง

เลือดสดๆ ไหลลงมา

ข้อมือที่เย็นเฉียบตกลงบนโต๊ะ

"อ๊า?"

สาวๆ ที่เล่นและเต้นรำอยู่นอกศาลาต่างตกใจกับฉากนองเลือดนี้

บอดี้การ์ดทุกคนอึ้ง

นี่ทำอะไร?

เขาบ้าแล้วหรอ?