บทที่ 142 เทพแห่งสงครามเจิ้งหนานเทียน

"ประธานหลิน นี่…ถ้าพวกเขาซื้อคนของเราแล้วสั่งให้แอบทำอะไรบางอย่าง หลังจากนั้นแจ้งให้ทางภาครัฐมาตรวจสอบ ถ้าเป็นแบบนั้นถึงพวกเราจะบริสุทธิ์แต่ก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว" หม่าไห่พูดด้วยความร้อนรน

"ในเมื่อฝ่ายใต้ตัดสินใจที่จะลงมือกับหยางหัวกรุ๊ป นั่นก็หมายความว่าพวกเขาต้องการเอาเราให้ถึงตายอย่างไม่มีที่ฝัง พวกเราคุณจะโต้ตอบ!"

"ประธานหลินมีวิธีอะไรหรือเปล่า?" หม่าไห่ถาม

"คุณให้ผมไปลงที่ป้ายรถเมล์หน้าก็พอ คุณกลับบริษัทไปก่อนเถอะ ผมจะไปพบใครบางคน!"

"นี่…ก็ได้"

หม่าไห่ส่งหลินหยางลงป้ายรถเมล์หน้าพร้อมกับความมึนงง

หลังลงจากรถ หลินหยางสั่งให้หม่าไห่กลับบริษัทไปก่อน

หลังจากที่หลินหยางจากไป รถเมล์ถนนหมายเลข2มาถึงพอดี หลินหยางขึ้นรถนั่งจนไปถึงป้ายสุดท้าย เขาลงรถที่เขตชานเมืองทางเหนือ

เขาเดินตามเส้นทางที่ไม่ค่อยมีผู้คนสัญจรไปมา จนกระทั่งมาถึงหน้าบ้านพักคนชราแห่งหนึ่งแล้วเคาะประตู

"สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าคุณมีธุระอะไรหรือเปล่า?"

ประตูถูกเปิดออก มีหญิงสาวสวมชุดพยาบาลคนหนึ่งเดินเข้ามายิ้มแล้วถาม

"สวัสดีครับ ผมมาเป็นอาสาสมัคร" หลินหยางยิ้มแล้วพูด

"จริงเหรอ? ไม่ทราบว่าคุณมีใบรับรองหรือเปล่า? หรือไม่ก็เอกสารที่เกี่ยวกับการผ่านฝึกอบรม?" พยาบาลถาม

"มี"

หลินหยางยิ้มแล้วพูด หลังจากนั้นยื่นมือเข้าไปในกระเป๋าเพื่อหยิบของ แต่ผ่านไปสักพัก บนใบหน้าของเขาปรากฏให้เห็นอารมณ์ของความประหลาดใจ

"ฮืม? ไปไหนแล้ว? เมื่อกี้มันยังอยู่ที่นี่อยู่เลย…ไปไหนแล้วเนี่ย?"

ท่าทางของเขาดูร้อนรนมาก สองมือคนทำกระเป๋าเสื้อและกางเกงอยู่หลายรอบ

"ของหายเหรอ?" พยาบาลถาม

"ดูเหมือนจะใช่"

หลินหยางทำหน้าช่วยไม่ได้ เขาถอดหมวกออกเผยให้ใบหน้าที่หล่อเหลาเหมือนเทพบุตร

พยาบาลมองตาค้าง

แววตาทั้งคู่ของเธอดูเหม่อลอย จ้องมองใบหน้าที่อยู่ตรงหน้าไม่กระพริบตา วิญญาณของเธอแทบจะลอยออกจากร่างแล้ว

"คุณครับ คุณเป็นอะไรหรือเปล่า?"

หลินหยางสวมหมวกอีกครั้ง แล้วถามด้วยความระมัดระวัง

แต่แล้วพยาบาลกลับไม่มีการตอบสนอง

เขาถอนหายใจในใจ

อันที่จริงเขาก็ไม่อยากใช้แผนหนุ่มงามแบบนี้ แต่ตอนนี้มันไม่มีวิธีอื่นแล้วจริงๆ เขาก็เลยลองเรียกพยาบาลคนนั้นอีกสองสามครั้ง

"หา…ฉัน…ฉันไม่เป็นไร!" ในที่สุดพยาบาลคนนั้นก็ดึงสติกลับมา เธอรีบพูดขึ้น

"ต้องขออภัย เอกสารของผมน่าจะตกหายระหว่างทาง หรือไม่เดี๋ยวผมกลับไปทำมาใหม่ก็แล้วกัน"

"โอ๊ย แบบนั้นมันยุ่งยากเกินไป คุณเป็นถึงอาสาสมัครมาทำความดี จะปล่อยให้คุณมาเสียเวลาแบบนี้ได้ยังไง? เอาแบบนี้ก็แล้วกัน คุณทำงานที่นี่ไปก่อนก็แล้วกัน ส่วนเรื่องเอกสารอะไรพวกนี้ค่อยไปทำพรุ่งนี้ก็ได้!" พยาบาลโบกมือแล้วพูดอย่างเขินอาย

"จริงเหรอ? งั้นต้องขอบคุณมาก"

"คุณตามฉันมา ฉันจะพาคุณไปเดินดูสถานที่ของบ้านพักคนชราก่อน"

"ได้เลย….เออ ผมรู้สึกไม่สบายท้องนิดหน่อย ไม่ทราบว่าห้องน้ำอยู่ทางไหน?"

"อ๋อ…อยู่ทางใต้ จะให้ฉันพาคุณไปหรือเปล่า?"

"ไม่ต้อง ผมไปเองก็ได้"

"ได้ แต่คุณไปถึงโซนทางใต้แล้วห้ามเดินเพ่นพ่านเด็ดขาด โดยเฉพาะป่าไผ่ที่อยู่ตรงนั้นห้ามเข้าไปเด็ดขาด เข้าใจหรือเปล่า?"

"เพราะอะไร?"

"ที่นั่นเป็นที่พักของคนใหญ่คนโต คนทั่วไปเข้าไปไม่ได้" พยาบาลพูดด้วยสีหน้าที่จริงจัง

"อ๋อ ผมเข้าใจแล้ว"

หลินหยางยิ้มแล้วยิ้มอีก หลังจากนั้นเดินออกมา

รอยยิ้มของเขาทำให้พยาบาลรู้สึกตัวลอยอีกครั้ง

แววตาของพยาบาลลุกวาวเป็นประกาย ส่วนหลินหยางเดินตรงไปที่ทิศทางของป่าไผ่แล้ว

เป้าหมายที่เขามาที่นี่ก็เพื่อจะพบกับคนใหญ่คนโตที่พูดถึง

แต่แล้วทันทีที่เขาเพิ่งเข้าใกล้ป่าไผ่…