บทที่ 143 เจิ้งหนานเทียนฟื้นฟู

การล้มครั้งนี้ทำให้เจิ้งหนานเทียนรู้สึกเจ็บปวดมาก ขาทั้งสองข้างที่เหลือแต่หนังหุ้มกระดูกไม่สามารถขยับได้แล้ว ทำได้แต่รอให้คนที่อยู่ด้านข้างมาช่วยประคองเขาด้วยความเจ็บปวด

เขาหลับตาลง พยายามอดกลั้นไม่ให้น้ำตาไหลออกมา

แม้แต่ยืนก็ยังยืนไม่ไหวเลยเหรอ?

มันช่างน่าเจ็บปวดอะไรขนาดนี้+

อันที่จริงเขารู้ดี เขาไม่รู้อะไรเลย

การที่เขาปฏิเสธการรักษาเหตุผลเป็นเพราะเขาต้องการให้ตัวเองจากไปทั้งแบบนี้

อย่างไรก็ตามผู้ที่ถูกขนานนามว่าเป็นเทพเจ้าแห่งสงครามในกองทัพ กลับกลายมาเป็นคนแก่ที่ไร้เรี่ยวแรงไม่สามารถประคองได้แม้แต่ร่างกายของตัวเอง เรื่องแบบนี้ไม่ว่าใครก็ไม่สามารถรับได้

เจิ้งหนานเทียนสูดลมหายใจเข้าลึกๆสงบสติอารมณ์ของตัวเอง หลังจากนั้นลืมตามองผู้คนที่กำลังเป็นห่วงโดยรอบ ทันใดนั้นเขาเกิดความรู้สึกเหนื่อยล้าอย่างกะทันหัน

"ช่างเถอะ ไปเรียกหมอมาเถอะ……."

"ได้ครับหัวหน้า!" เสี่ยวจ้าวที่อยู่ด้านข้างรีบพยักหน้า หลังจากนั้นหันไปพูดกับหลินหยาง "คุณหมอ รีบตรวจร่างกายของหัวหน้าเร็วเข้า ดูซิว่าตกลงหัวหน้าเป็นอะไรกันแน่!"

"โกรธจนธาตุไฟเข้าแทรกหัวใจ บวกกับอารมณ์ที่ฉุนเฉียวบ่อยครั้งทำให้ความดันโลหิตสูง เส้นเลือดเกิดความยุ่งเหยิงจึงส่งผ่านให้กระอักออกมาเป็นเลือด ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร"

หลินหยางพูดพร้อมกับฝังเข็ม

"งั้นก็ดีแล้ว" เสี่ยวจ้าวถอนหายใจอย่างโล่งอก

"คุณหมอ ผมจะอยู่ได้อีกนานแค่ไหนถึงจะตาย?" เจิ้งหนานเทียนถามอย่างไร้เรี่ยวแรง

สำหรับเขาแล้ว การมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้มันคือความทุกข์…

"คุณยังอยู่ได้อีกนาน"

หลินหยางตอบกลับ

บนใบหน้าของเจิ้งหนานเทียนเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

กลับเห็นหลินหยางหยิบเข็มเงินขึ้นมาเล่มหนึ่ง หลังจากนั้นแทงลงบนแขนของเขาอย่างเบามือ

ปลายของเข็มเงินสั่นเล็กน้อย แต่เข็มสามารถแทงลงบนผิวหนังของเจิ้งหนานเทียนเหมือนกับเต้าหู้โดยตรง

ร่างกายของเจิ้งหนานเทียนสั่นสะท้าน หลังจากนั้นเขาหันไปมองแขนของตัวเอง

ไม่รู้เพราะอะไร เขารู้สึกว่าแขนข้างนั้นมันรู้สึกอุ่นและคัน ราวกับเหมือนมีความอบอุ่นไหลเวียนอยู่ด้านใน

แต่หลังจากที่เห็นหลินหยางหยิบเข็มเงินออกมาแทงลงบนแขนอีกข้างหนึ่งของเจิ้งหนานเทียน

ทันใดนั้น กระแสที่รู้สึกอุ่นสายนั้นเริ่มปรากฏขึ้นที่แขนอีกข้าง

"รู้สึกดีมาก…" เจิ้งหนานเทียนทนไม่ไหวจนพูดออกมา

ผู้คนที่อยู่โดยรอบรู้สึกประหลาดใจขึ้นมาทันที

เมื่อก่อนท่านหัวหน้าคนนี้ไม่เคยให้ความร่วมมือในการรักษา แต่ทำไมวันนี้ถึงให้ความร่วมมือขนาดนี้?

หลินหยางกำลังฝังเข็มอย่างตั้งใจ ผู้คนที่อยู่ด้วยแล้วไม่กล้าส่งเสียงดังแม้แต่นิดเดียว

เป็นแบบนี้อยู่ประมาณครึ่งชั่วโมง หลังจากที่หลินหยางฝังเข็มลงบนแขนขาของเจิ้งหนานเทียนจนเต็มไปหมดถึงจะหยุด

"พ่อหนุ่ม ผมไม่เคยเห็นคุณมาก่อนเลย คุณเป็นหมอที่เพิ่งย้ายมาใหม่เหรอ?" เจิ้งหนานเทียนมองไปทางหลินหยางแล้วถามด้วยความประหลาดใจ

"คงใช่มั้ง"

หลินหยางตอบอย่างไม่ใส่ใจ

"เมื่อก่อนก็เคยมีแพทย์แผนจีนมาดูอาการป่วยของผม แต่ทักษะการฝังเข็มของพวกเขากับผลลัพธ์ที่ได้มันแตกต่างกันราวกับฟ้าดิน คิดไม่ถึงว่าคุณอายุแค่นี้แต่กลับมีทักษะที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้ หาได้ยาก"

เจิ้งหนานเทียนพูด

"ขอบคุณที่ชม"

"นี่ไม่ใช่การชม แต่มันคือเรื่องจริง แต่น่าเสียดายผมกลายเป็นคนไร้ประโยชน์ไปแล้ว ถึงทักษะการแพทย์ของคุณจะยอดเยี่ยมแค่ไหน ฝีมือการฝังเข็มจะร้ายกาจแค่ไหน มันก็ไม่สามารถทำให้ผมกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้อีกแล้ว" เจิ้งหนานเทียนถอนหายใจแล้วพูด

ในมุมมองของเขา การกระทำของหลินหยางมันไม่มีความหมายอะไรเลย

หลินหยางไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ยืนรออยู่ตรงนั้น

ผ่านไปสักพัก เขายื่นมือออกไปขยับแขนขาของเจิ้งหนานเทียน

"เอ้อ…"

ร่างกายของเจิ้งหนานเทียนสั่นสะท้าน ความเจ็บปวดที่รุนแรงสายหนึ่งทำให้ร่างกายของเขาสั่นเทาและบนหน้าผากเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ

"คุณทำอะไร?"

เสี่ยวจ้าวที่อยู่ด้านข้างรีบเข้ามาหยุดการกระทำของหลินหยาง หลังจากนั้นผลักเขาออกไป

"ผมขอเตือนคุณเอาไว้ก่อน ได้คืบจะเอาศอก ถ้าหากท่านหัวหน้าเป็นอะไรขึ้นมา ผมใช้ปืนยิงคุณตายแน่!" เสี่ยวจ้าวพูดด้วยความโกรธ

"คนที่อยู่ข้างกายของคุณเป็นคนนิสัยแบบนี้หมดเลยเหรอ?" หลินหยางมองเสี่ยวจ้าวด้วยสายตาที่แปลกประหลาดแวบหนึ่ง หลังจากนั้นหันไปถามเจิ้งหนานเทียน

"หลบไป!" เจิ้งหนานเทียนพูดตำหนิ

เสี่ยวจ้าวรู้สึกอึ้ง หลังจากนั้นถอยไปยืนด้านข้าง

"พวกคุณเป็นคนหาคนมารักษาให้ผม แต่พวกคุณกลับกังวลไม่เข้าท่า ตกลงพวกคุณจะเอายังไงกันแน่?" เจิ้งหนานเทียนส่งเสียงฮึ่ม

"หัวหน้า ผม…" เสี่ยวจ้าวอ้าปากแต่ไม่รู้คนจะพูดยังไง

หลินหยางเริ่มขยับและนวดแขนขาของเจิ้งหนานเทียนต่อ

เจิ้งหนานเทียนยังคงรู้สึกเจ็บปวดจนร่างกายสั่นเทา

ผ่านไปสักพัก หลินหยางหยุดการกระทำของตัวเอง

"คุณหมอเหนื่อยแล้วเหรอ? ถ้าเหนื่อยแล้วก็กลับไปพักผ่อนเถอะ แค่ทำเป็นพิธีก็พอแล้ว โรคของผม…มันรักษาไม่ได้ คุณอย่าเสียเวลาเลย" เจิ้งหนานเทียนยิ้มอย่างอ่อนแรงแล้วพูด

หลินหยางยังคงไม่ได้พูดอะไร เขาเริ่มลงมือดึงเข็มเงินออกจากแขนขาของเจิ้งหนานเทียนทีละเล่ม