บทที่ 1496 ใครกล้าแตะต้องเขา!

อาวุโสสองก็ร้อนใจด้วยเช่นกันจึงรีบวิ่งออกไปและยกมือขึ้นคำนับต่อเจ้าสำนักโม่ซิน "เจ้าสำนัก หลินหยางอายุยังน้อย และเผลอพูดผิดไป ขอให้เจ้าสำนักอย่าถือโทษโกรธเคืองเขาเลย!"

"ฉันรู้และฉันก็เข้าใจ แต่ลูกศิษย์คนนี้ช่างจองหองบ้าคลั่ง และจำเป็นต้องอบรมสั่งสอนอย่างดีในอนาคต ไม่งั้นจะก่อเรื่องใหญ่ขึ้นแน่! เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ ฉันจะไม่เอาผิดต่อเขา แต่จำเป็นต้องควบคุมดูแลเขาอย่างเคร่งครัด!" เจ้าสำนักโม่ซินกล่าวอย่างเคร่งขรึม

"ควบคุมดูแลอย่างเคร่งครัด?" อาวุโสสองตกตะลึง

ทว่ากลับเห็นเจ้าสำนักโม่ซินโบกมือขึ้น "หลินหยาง! อันที่จริงเหตุผลที่คุณสามารถเอาชนะคุนเสวี่ยได้นั้น ไม่ใช่เพราะจากศิลปะการต่อสู้ทางการแพทย์ของคุณเอง แต่เป็นเพราะเลือดวิญญาณสิบหยดที่อยู่ในมือคุณ! ฉันรู้ดีอย่างละเอียด! คุณอายุยังน้อย คุณลงมือออกไปโดยไม่คิดอะไร และกลับใช้เลือดวิญญาณสิบหยดโดยไม่เกรงกลัวอะไร! ฉันจำเป็นต้องควบคุมดูแลคุณอย่างเคร่งครัด! ฉะนั้นเลือดวิญญาณสิบหยดของคุณต้องเก็บไว้ให้ฉันเป็นคนดูแลแทน!"

"อะไรนะ?"

ทุกคนต่างพากันตกตะลึง

ทุกคนต่างคิดไม่ถึงว่าเจ้าสำนักโม่ซินจะหันไปให้ความสนใจกับเลือดวิญญาณลั่วหลิน

"หลินหยางมีเลือดวิญญาณลั่วหลินสิบหยดจริงๆ เหรอ?" ผู้คนของตระกูลจั่วพากันร้องอุทาน

"น่าสนใจ! น่าสนใจมาก..." หยานชางไห่หรี่ตาลง และความโลภก็แวบผ่านเข้ามาในแววตาของเขา

"เจ้าสำนัก นี่มัน..." อาวุโสสองพูดไม่ออก นอกจากการร้องอุทานแล้ว เขายังพยายามพูดเกลี้ยกล่อม ทว่ากลับถูกเจ้าสำนักขัดจังหวะ

"อาวุโสสอง ไปเถอะ รีบนำเลือดวิญญาณลั่วหลินสิบหยดของหลินหยางออกมา!"

"อะไรนะ? นี่..."

อาวุโสสองตกตะลึงจนพูดไม่ออก

อาวุโสสามแอบยกนิ้วโป้งขึ้นมาและหัวเราะเบาๆ "เจ้าสำนักช่างอัจฉริยะภาพมาก ใช้สิ่งนี้เป็นข้ออ้างในการยึดเลือดวิญญาณลั่วหลินกลับไป นับว่าฉลาดอย่างมาก!"

"แค่หลินหยางเพียงคนเดียว แม้ว่าจะมีเลือดวิญญาณลั่วหลินในมือ แต่จะมีประโยชน์อะไรที่นี่? หากเจ้าสำนักยอม เพียงแค่มือเดียวก็สามารถทำให้ที่นี่พังทลาย ก็เพียงแค่รักษาชื่อเสียงของตัวเองเท่านั้น" อาวุโสสี่พึมพำออกมา

"หลินหยางถูกโจมตีอย่างหนักแล้วคราวนี้!"

"ฮ่าๆ เขาไม่มีเลือดวิญญาณลั่วหลินแล้ว!"

"ไม่มีเลือดวิญญาณลั่วหลินแล้ว ดูสิว่าเขาจะยังผยองก้าวร้าวได้อีกไหม"

หลายคนต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์หัวเราะเยาะกับความเดือดร้อนของคนอื่น โดยเฉพาะคนตระกูลจั่ว แต่ละคนล้วนพากันเห็นดีเห็นงามและปรบมือเห็นด้วยอย่างออกนอกหน้า

หลินหยางเย็นชาและแอบกำหมัดแน่น

เขารับรู้แล้วว่า การที่เขาจะอยากออกไปจากสำนักสวรรค์นิรันดรอย่างสงบนั้น เป็นเรื่องที่ไม่อาจเป็นไปได้เลย

"อาวุโสสอง! คุณยังมัวทำอะไรอยู่? ยังไม่รีบนำเลือดวิญญาณลั่วหลินออกมาอีก?" เจ้าสำนักโม่ซินกล่าวตำหนิขึ้นอีกครั้ง

และเสียงที่ดังขึ้น ทำให้อาวุโสสองไม่มีทางเลือก!

สถานการณ์ตรงหน้าเงียบสงบอย่างน่ากดดัน

สายตานับไม่ถ้วนกำลังจับจ้องไปที่อาวุโสสองเพื่อรอการลงมือของเขา

"แน่นอน! แน่นอนมาก! ไม่แปลกเลยที่โม่ซินเป็นถึงเจ้าสำนักของสำนักสวรรค์นิรันดร วิธีการนี้ช่างวิเศษอย่างมาก" หยานชางไห่ที่ยืนอยู่อีกฝั่งหรี่ตาลงและแอบยิ้มออกมา

"รองหัวหน้าพันธมิตรหยาน วิเศษยังไงเหรอ? ทำไมผมถึงดูไม่ออก?" คนที่อยู่ข้างๆ ต่างพากันงุนงง และอดไม่ได้ต้องถามออกไป

"ทำไมเหรอ? คุณดูไม่ออกเหรอ? เจ้าสำนักโม่ซินต้องการเลือดวิญญาณลั่วหลินสิบหยดของหลินหยาง! เกรงว่าเธอคงคาดหวังในสิ่งนี้ตั้งแต่แรกแล้ว แต่เลือดวิญญาณลั่วหลินเป็นทุกอย่างของหลินหยาง เธอจึงไม่มีข้ออ้างอื่น แต่เจอเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น เธอก็สามารถใช้ข้ออ้างในการนำมาดูแลครอบครองเองได้อย่างราบรื่น! หลินหยางทำไปเพื่อปกป้องอาวุโสสองจึงทำให้บาดหมางต่อโม่ซิน และตอนนี้โม่ซินสั่งให้อาวุโสสองปลดเลือดวิญญาณลั่วหลินจากหลินหยาง หลินหยางจะยอมให้หรือไม่? หากไม่ให้ หลินหยางก็จะกลายเป็นศิษย์ที่อกตัญญูต่ออาจารย์ เขายังมีเหตุผลอะไรในการสร้างความลำบากใจให้กับตระกูลจั่ว? หากเป็นเช่นนี้ หลินหยางไม่สามารถทำอะไรตระกูลจั่วได้ และโม่ซินก็มีข้ออ้างในการจัดการกับหลินหยาง! ไม่รู้สึกวิเศษงั้นเหรอ?"

"แต่...หากอาวุโสสองไม่ฟังคำสั่งของโม่ซินล่ะ?"

"เป็นไปไม่ได้! เป็นที่รู้กันดีว่าอาวุโสสองจงรักภักดีต่อสำนักสวรรค์นิรันดรอย่างมาก! ต่อให้เขาจะลำบากใจมากแค่ไหน เขาก็ทำได้เพียงแค่ฝืนอดทน เขาไม่มีทางทรยศต่อคำสั่งของเจ้าสำนักเพื่อหลินหยางหรอก!" หยางชางไห่ส่ายหน้าและหัวเราะออกไป

"อ้อ? ถ้าเป็นแบบนี้ หลินหยางก็จะลงจากหลังเสือได้ยาก? น่าสนใจ! น่าสนใจมาก! ฮ่าๆ..." ทุกคนพากันปรบมือหัวเราะชอบใจ

"รอจับตาดูกันว่าอาวุโสสองจะจัดการยังไงดีกว่า"

ทุกคนต่างพากันจ้องมองอย่างใจจดใจจ่อ

อาวุโสสองก้มศีรษะลงไม่พูดไม่จาและไม่ขยับเขยื้อน เห็นได้ชัดว่าเขากำลังเคร่งเครียด

หลินหยางจ้องเขม็งและดูเหมือนกำลังพิจารณาเกี่ยวกับการรับมือ

และขณะนี้เอง รองเจ้าสำนักเชียนก็ได้ลุกขึ้นยืนและกล่าวออกมา "เจ้าสำนักโม่ซิน คุณกำลังทำอะไร? ในฐานะที่เป็นผู้อาวุโสกว่า ทำไมคุณถึงต้องสร้างความลำบากใจให้กับลูกศิษย์ด้วย? คุณทำแบบนี้มันไม่เกินไปหน่อยเหรอ?"

"รองเจ้าสำนักเชียน นี่คือเรื่องในสำนักสวรรค์นิรันดรของฉัน ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับสำนักสวรรค์อินทนิลของคุณเลยสักนิด"

"หลินหยางกำลังจะเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของสำนักสวรรค์อินทนิล จะไม่เกี่ยวกับพวกเราได้ยังไง?"

เชียนเย่ตะคอกออกไปและหันไปพูดกับหลินหยาง "ศิษย์น้องหลิน คุณไม่ต้องกลัว! เพียงแค่คุณพูดออกมาว่ายอมรับที่จะเข้าร่วมสำนักสวรรค์อินทนิลของผม ผมจะคอยปกป้องคุ้มครองความปลอดภัยของคุณเอง!"

"บังอาจ!"

"ช่างกล้านัก!"

"รองเจ้าสำนักเชียน! คุณคิดว่าสำนักสวรรค์นิรันดรคือที่ไหนกัน?"

บรรดาอาวุโสและเจ้าตำหนักทั้งหลายต่างพากันตำหนิ

"ฮึ แค่ฝูงไก่งวงและสุนัข ไม่ถึงทีที่พวกคุณจะพูดแทรกออกมา!" รองเจ้าสำนักเชียนพูดออกไปอย่างไม่สบอารมณ์

"คุณ..."

ทุกคนต่างพากันหัวร้อนด้วยความโกรธ ทว่าก็ไม่กล้าลงมือ

ถึงแม้ว่าเชียนเย่จะเป็นเพียงรองเจ้าสำนัก ทว่าเพียงแค่ความสามารถที่แท้จริงที่ไม่อาจประเมินได้ ทำให้ทุกคนต่างพากันเกรงกลัวที่จะรับมือกับเขา ยกเว้นเจ้าสำนักโม่ซิน

ทว่าคำพูดของเชียนเย่ที่พูดออกมา ก็เห็นได้ชัดว่าทำให้เจ้าสำนักโม่ซินโกรธเคือง