บทที่ 1497 คุณต้องการเลือด ผมให้คุณ

และหลังจากที่เธอพูดจบ บรรดาอาวุโสและเจ้าตำหนักทั้งหมดต่างพากันพุ่งออกมาปิดล้อมอาวุโสสองเอาไว้

ส่วนหลินหยางก็ถูกลูกศิษย์จำนวนหนึ่งปิดล้อมเอาไว้ หากคิดจะหนีถือเป็นเรื่องยากอย่างมาก

"อย่าคิดทำอะไรอาวุโสของผม!"

บรรดาลูกศิษย์ของวังเวหาต่างพากันกรูเข้ามา ทว่าพวกเขาสามารถรับมือกับสำนักสวรรค์นิรันดรได้ทั้งหมดงั้นเหรอ? ยังไม่ทันจะเข้าประชิดตัวอาวุโสสองก็ถูกหน่วยผู้คุมกฎพากันเข้ามาปิดล้อม ทำให้แต่ละคนล้วนไม่อาจขยับไปมาได้

สถานการณ์ดูตึงเครียดและชุลมุน

"รองหัวหน้าพันธมิตรหยาน ต้องขอโทษด้วยที่ทำให้คุณเห็นเรื่องน่าตลกขบขัน"

เจ้าสำนักโม่ซินลุกขึ้นยืนและเดินลงจากตำหนัก

"ไม่เป็นไร เจ้าสำนักจัดการเรื่องราวภายในสำนักสวรรค์นิรันดรของพวกคุณก่อนเลย เรื่องงานชุมนุมน้ำชาสามารถเลื่อนออกไปก่อนได้ ไม่ต้องเป็นห่วงพวกเรา" หยานชางไห่กล่าวหัวเราะ

"เห็นเรื่องตลกขบขัน"

เจ้าสำนักโม่ซินพยักหน้าเล็กน้อย จากนั้นเดินไปทางอาวุโสสองและหลินหยาง

"อาวุโสสอง! คุณเปลี่ยนไป! คุณไม่เคยทรยศหักหลังต่อคำสั่งของฉัน และไม่เคยหักหลังต่อสำนักสวรรค์นิรันดร แต่วันนี้ คุณกลับยืนอยู่คนละฝั่งกับสำนักสวรรค์นิรันดรเพื่อลูกศิษย์เพียงคนเดียว คุณ คุณช่างโง่เขลาอย่างมาก ฉันรู้สึกผิดหวังในตัวคุณจริงๆ!"

"เจ้าสำนัก ที่ผมยังคงจงรักภักดีต่อสำนักสวรรค์นิรันดรก็เป็นเพราะสำนักสวรรค์นิรันดรเคยช่วยชีวิตผมเอาไว้ และเคยช่วยชีวิตแม่ของผม ตอนนั้นหากเจ้าสำนักคนก่อนหน้าไม่ได้รับผมเอาไว้ ผมและแม่ก็คงอดตายอยู่ข้างนอก ผมเติบโตที่สำนักสวรรค์นิรันดร สำนักสวรรค์นิรันดรให้ทุกอย่างกับผม ฉะนั้นผมเคยบอกกับตัวเองว่า ไม่ว่าจะรู้สึกลำบากหรือได้รับความไม่ยุติธรรมมากเพียงใด และไม่ว่าจะได้รับการปฏิบัติที่แย่มากเพียงใด ผมก็จะไม่มีทางทรยศหักหลังสำนักสวรรค์นิรันดร!

แต่วันนี้...ไม่เหมือนเก่า! เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ หากผมไม่ทำอะไรเลยหรือไม่สนใจ แบบนั้นผมจะรู้สึกผิด และถือเป็นการอกตัญญูต่อคำสั่งเสียของแม่!"

อาวุโสสองพูดออกมาเสียงดังด้วยแววตาที่แน่วแน่และน้ำเสียงที่ดังฟังชัด

ไม่รู้สึกละอายใจ!

"งั้นคุณให้เกียรติเจ้าสำนักบ้างไหม? ให้เกียรติสถานที่ที่อบรมเลี้ยงดูคุณมาบ้างไหม? คุณทำแบบนี้เพื่อเป็นการตอบแทนงั้นเหรอ?" เจ้าสำนักโม่ซินถามอย่างเคร่งขรึม

"ไม่งั้นผมขอแลกด้วยชีวิต!" อาวุโสสองตะโกนออกไป

เสียงตะโกนนี้ทำให้ทุกคนพากันตกตะลึง

ลูกศิษย์ของสำนักสวรรค์นิรันดรจำนวนไม่น้อยต่างพากันอ้าปากค้างและดวงตาเบิกกว้างจ้องมองไปยังอาวุโสสอง ใครจะไปเชื่อว่านี่จะเป็นคำพูดที่ออกมาจากปากของอาวุโสสอง?

อาวุโสสาม อาวุโสสี่ก็อึ้งพูดไม่ออก และจ้องมองเขา

ทว่ากลับเห็นเขายังคงพูดอย่างหนักแน่น "ผม! รู้ดีว่าอะไรผิดอะไรถูก!"

"อาจารย์!"

เหล่าลูกศิษย์ของวังเวหาต่างพากันร้องตะโกนขึ้นมา

ใครจะไปคาดคิดว่าวันนี้อาวุโสสองจะเตรียมสละชีวิตของตัวเอง!

แววตาของหลินหยางเย็นชาและเขาก็ดูดุร้ายมากขึ้น แววตาของเขาเต็มไปด้วยรังสีของการฆ่า

สำนักสวรรค์นิรันดรบีบบังคับและทำให้เขาต้องตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้!

ในเมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้ ก็คงเหลือเพียงการฆ่าฟันกันสักตั้งเท่านั้น!

ทว่าในขณะเดียวกันก็มีเสียงหัวเราะดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

เชียนเย่!

"ฮ่าๆ ฮ่าๆ! คิดไม่ถึงเลยว่าเป็นถึงสำนักสวรรค์นิรันดร! ก็มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น บีบบังคับให้อาวุโสที่มีคุณงามความดีและความสามารถสูงต้องตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ และปล่อยให้ลูกศิษย์ที่มีความอัฉจริยะและเป็นเลิศต้องหมดหนทาง! เจ้าสำนักโม่ซิน! ผมจำเป็นต้องมองคุณใหม่อีกครั้งจริงๆ!"

เชียนเย่เดินออกมาและพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม

"รองเจ้าสำนักเชียน! ฉันเคยพูดเอาไว้ว่านี่คือเรื่องภายในสำนักสวรรค์นิรันดร หากคุณยังคิดเข้ามายุ่งเกี่ยว งั้นก็อย่าหาว่าฉันไม่เตือน!" เจ้าสำนักโม่ซินหมดความอดทนและพูดตักเตือนเขาออกไปด้วยสีหน้านิ่งเฉย

ทว่าเชียนเย่กลับไม่สนใจและหันไปพูดกับหลินหยาง "เด็กน้อย หากคุณคิดอยากรักษาชีวิตของตัวเองและอาจารย์ของคุณ งั้นคุณก็ตัดสินใจว่าจะเข้าร่วมกับสำนักสวรรค์อินทนิลของผม! และเดี๋ยวผมจะคอยปกป้องคุ้มครองความปลอดภัยของพวกคุณให้ออกไปจากที่นี่เอง!"

"รองเจ้าสำนักเชียน! คุณเห็นคำพูดของฉันเป็นเพียงลมที่พัดผ่านงั้นเหรอ?" เจ้าสำนักโม่ซินโกรธจัดและจ้องมองเชียนเย่จนแทบจะอยากลงมือฆ่าเขา

นี่ถือเป็นการละเลยอย่างโจ่งแจ้ง!

ในฐานะที่เป็นเจ้าสำนัก เธอจะรับได้อย่างไร?

"เจ้าสำนักโม่ซิน! คนที่มีความสามารถเหล่านี้คุณไม่คิดเสียดาย ผมก็แค่รับไว้แทนไม่ได้เหรอ? ในเมื่อคุณเป็นผู้นำของสำนักสวรรค์นิรันดร ทำไมถึงไม่มีความอดทนแบบนี้?" เชียนเย่กล่าวออกไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"ฉันจะไม่พูดต่อล้อต่อเถียงกับคุณ! ฟังนะเชียนเย่ คุณรีบพาคนของคุณออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้ ไม่งั้นฉันจะทำให้คุณต้องสังเวยชีวิตตัวเองที่นี่!" เจ้าสำนักโม่ซินกล่าวน้ำเสียงเคร่งขรึม

"โอ้ะ? คุณกำลังข่มขู่ผม?" เชียนเย่ขมวดคิ้วและแววตาของเขาเต็มไปด้วยความต้องการอยากต่อสู้

"ฉันกำลังข่มขู่คุณแล้วจะทำไม?"

เจ้าสำนักโม่ซินพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและโบกมือต่อไป

ควับๆ...

บรรดาอาวุโสและเจ้าตำหนักทั้งหลายต่างพากันละเลยอาวุโสสองและพุ่งเข้ามา จากนั้นทำการปิดล้อมเชียนเย่เอาไว้และรอฟังคำสั่งของโม่ซินเท่านั้นว่าจะจัดการลงมือเมื่อไร