บทที่ 1502 ผิดปกติไป

"รีบปลอมตัวออกไป ปกปิดตัวตนให้ดีและรอจังหวะที่เหมาะสมเพื่อพาตัวหลินหยางออกไป! จำไว้ว่าอย่าให้เขาได้รับอันตรายเด็ดขาด!"

เชียนเย่กล่าวน้ำเสียงทุ้มต่ำ "หากพาหลินหยางกลับไปสำนักสวรรค์อินทนิลของผมได้ เพียงแค่มีอสูรร้ายไร้เทียมทานคนนี้เพียงคนเดียว สำนักสวรรค์อินทนิลของผมก็ไม่จำเป็นต้องเกรงกลัวใครอีกต่อไปแล้ว!"

"รับทราบ!"

ทุกคนต่างขานรับ

ทว่าขณะนี้เอง

"ฮ่าๆๆ..."

เสียงหัวเราะได้ดังกึกก้องไปทั่วท้องฟ้า

ทุกคนต่างพากันตื่นตระหนกและเงยหน้าขึ้นมอง

ที่แท้แล้วคนที่หัวเราะเสียงดังกังวานก็คือเจ้าสำนักโม่ซินนั่นเอง

เมื่อเห็นว่าใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยรอยยิ้มและแววตาที่ลุกเป็นประกายจับจ้องไปที่หลินหยาง "สหาย! ขอบคุณมาก! ขอบคุณจริงๆ! ฮ่าๆๆ..."

"ขอบคุณ?" หลินหยางพึมพำและจ้องมองเธอ

"วันนี้ฉันบังเอิญได้เลือดวิญญาณลั่วหลินสิบหยดมาครอบครอง เดิมทีก็คิดว่าวันนี้เป็นวันที่โชคดีมากแล้ว แต่คิดไม่ถึงเลยว่าคุณจะนำเลือดวิญญาณลั่วหลินยี่สิบหยดมามอบให้ฉันอีก แล้วแบบนี้ทำไมฉันจะไม่ขอบคุณคุณล่ะ" เจ้าสำนักโม่ซินหัวเราะเสียงดัง

"โม่ซิน คุณอย่าเพิ่งได้ใจไปหน่อยเลย! คุณมีเพียงแค่สิบสามหยดเท่านั้น ผมมีถึงยี่สิบหยด ระหว่างผมและคุณใครจะเป็นฝ่ายชนะก็ยังไม่แน่เสมอไป!" หลินหยางกล่าวน้ำเสียงเรียบ

"คุณไม่อยู่สถานการณ์ตรงหน้าให้ดีหน่อยเหรอ?" เจ้าสำนักโม่ซินหัวเราะและกล่าวว่า "คุณลืมไปแล้วเหรอว่าตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน? ยี่สิบหยด? สิบสามหยด? คุณคิดว่าฉันจะต่อสู้กับคุณเพียงลำพังงั้นเหรอ?"

หลังจากพูดจบ เจ้าสำนักโม่ซินได้หยิบท่อนไม้ขนาดเท่ากับปากกาออกมาจากด้านหลังและยกขึ้นสูง จากนั้นได้หักท่อนบนลงด้วยมือเปล่า

ในชั่วพริบตา

ฟิ้ว!

จากนั้นก็มีประกายแสงสีแดงพุ่งออกมาจากท่อนไม้นั้นและเข้าไปยังท้องฟ้าและแตกกระจาย

ทุกคนต่างพากันเงยหน้าขึ้นมอง

จากนั้นก็เห็นลวดลายนกศักดิ์สิทธิ์เหมือนลายนกฟีนิกซ์สีแดงเพลิงปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าแล้วก็สลายไป

คือพลุส่งสัญญาณ!

หลายคนพอจะเข้าใจอะไรบางอย่างได้

ทว่าวินาทีต่อมา เสียงร้องอุทานอย่างตกตะลึงของเจิ้งถงหยวนก็ได้ดังขึ้น

"คำสั่งนกศักดิ์สิทธิ์! นี่คือคำสั่งนกศักดิ์สิทธิ์!!"

"อะไรนะ? คำสั่งนกศักดิ์สิทธิ์?"

"นี่เป็นคำสั่งเตือนขั้นสูงสุดในการต่อสู้ของสำนักสวรรค์นิรันดรของเราไม่ใช่เหรอ?"

"เจ้าสำนักหมายความว่า? หรือว่าต้องการ...รวบรวมกำลังคนของทั้งสำนักสวรรค์นิรันดรมาเพื่อรับมือกับชายคนนั้น?"

เกิดความโกลาหลขึ้นในที่เกิดเหตุ และผู้คนของสำนักสวรรค์นิรันดรก็ต่างพากันวิตกกังวลเล็กน้อย

จากนั้นได้มีเจ้าตำหนักคนหนึ่งรีบตะโกนออกไป "ทุกคนรีบเตรียมตัวรับมือ และเตรียมพร้อมกับการต่อสู้ทุกขณะ!"

และเมื่อเสียงนี้ดังออกไป ทุกคนจึงได้สติและรีบรวมตัวเพื่อเตรียมพร้อมกับการต่อสู้ตลอดเวลา

และในขณะเดียวกัน ทั้งสำนักสวรรค์นิรันดรก็เกิดความวุ่นวายอลหม่านเกิดขึ้น

อาวุโสห้าได้นำลูกศิษย์จำนวนมากพากันมาสมทบที่วังสุริยาจันทราดารา

"รองหัวหน้าพันธมิตร นี่มันเกิดอะไรขึ้น?" คนของยอดเขากูเฟิงมองไปรอบๆ ที่มีผู้คนเข้ามาไม่หยุดด้วยความตกใจ และอดไม่ได้ที่จะถามออกมา

"ยังดูไม่ออกอีกเหรอ? เพราะโม่ซินต้องการจะครอบครองเลือดวิญญาณลั่วหลินยี่สิบหยดนั่นยังไงล่ะ! เธอรู้ดีว่าเลือดวิญญาณลั่วหลินสิบสามหยดของเธอไม่สามารถรับมือเจ้าหมอนั่นได้ จึงได้ส่งสัญญาณเรียกรวบรวมกองกำลังของสำนักสวรรค์นิรันดรทั้งหมดมาเพื่อล้อมเขา! เพื่อไม่ให้เขาหนีไปได้! นับว่าเลือดวิญญาณลั่วหลินยี่สิบหยดนั้นน่าเกรงกลัวมาก แต่ก็ไม่ได้เป็นเพียงหนึ่งเดียว บนโลกนี้อาจจะไม่มีใครสามารถต้านทานต่อเลือดวิญญาณลั่วหลินยี่สิบหยดได้เพียงคนเดียว แต่ในสำนักสวรรค์นิรันดรนี้ ผู้คนจำนวนนับหมื่น ชายคนนั้นจะหลุดพ้นไปได้ยังไงล่ะ?" หยานชางไห่พึมพำอย่างเคร่งขรึม

"หมายความว่า เจ้าสำนักโม่ซินจะเป็นผู้ครอบครองเลือดวิญญาณลั่วหลินสามสิบสามหยดงั้นเหรอ?" คนข้างๆ ถามออกไปด้วยความสงสัย

หยานชางไห่ถอนหายใจและกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง "หากปล่อยให้เธอได้ครอบครองเพียงคนเดียว บนโลกนี้คงได้ตกเป็นของเธอ และเมื่อถึงตอนนั้น ยอดเขากูเฟิง สำนักสวรรค์อินทนิลก็จะเป็นเพียงเรื่องตลกในสายตาของเธอเท่านั้น..."

"อะไรนะ?"

"งั้น...งั้นจะทำยังไงกันดีล่ะรองหัวหน้าพันธมิตร!"

"เราหันหน้าโอนอ่อนไปหาพวกเขาดีไหม เข้าร่วมเป็นพันธมิตรกับพวกเขาดีไหม?"

ทุกคนโดยรอบต่างพากันตกตะลึงและรีบกล่าวกระซิบ

"ร่วมเป็นพันธมิตร? งั้นคุณคิดว่าเราจะยังมีหัวหน้าพันธมิตรอีกไหม? จะยังมีวันคืนที่แสนสบายแบบนี้อีกไหม? ถึงตอนนั้นเจ้าสำนักโม่ซินจะต้องฆ่าเราให้ตายทั้งเป็น คุณอยากเอาชีวิตของตัวเองไปฝากไว้ที่คนอื่นงั้นเหรอ?"

"งั้นรองหัวหน้าพันธมิตรหมายความว่า..."

"เดี๋ยวเราหาโอกาสจังหวะเหมาะแล้วไปแย่งชิงมา!" หยานชางไห่กล่าวอย่างเขี้ยวแค้น

"รับทราบ รองหัวหน้าพันธมิตร!"

ทุกคนต่างขานรับด้วยเสียงต่ำ และสายตาที่แน่วแน่

หลังจากที่โม่ซินปล่อยพลุสัญญาณเตือนขั้นสูงสุดออกไป ทั้งวังสุริยาจันทราดาราก็เต็มไปด้วยผู้คนที่มาปิดล้อม

ทุกคนต่างพากันจับจ้องไปที่หลินหยางอย่างกระตือรือร้น และพร้อมจะฉีกเลือดฉีกเนื้อของเขาทุกเมื่อ

ในขณะนี้ หลินหยางดูไร้ความช่วยเหลือ!

และไม่มีใครรู้ว่าหลินหยางกำลังคิดอะไรอยู่

นำเลือดวิญญาณลั่วหลินยี่สิบหยดมาที่สำนักสวรรค์นิรันดรเพื่อยั่วยุเจ้าสำนัก?

นี่ไม่เป็นการนำเลือดวิญญาณลั่วหลินมามอบให้อย่างเปิดเผยเหรอ?

เจ้าสำนักก็ไม่ใช่คนโง่ที่จะต่อสู้กับเขาเพียงลำพัง

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเลือดวิญญาณลั่วหลิน โม่ซินจะต้องทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้เลือดวิญญาณลั่วหลินมาครอบครองให้ได้!

และตอนนี้หลินหยางก็ตกอยู่ในสภาวะที่ถูกปิดล้อมอย่างแน่นหนา แม้จะมีปีกก็ยากจะบินหนีออกไป นอกจากนอนรอความตายแล้ว เขายังมีตัวเลือกอื่นอีกเหรอ?

คนของสำนักสวรรค์นิรันดรต่างไม่ละสายตาไปจากเขา ทุกคนต่างเฝ้าจับตามองอย่างกระตือรือร้น

ทว่าหลินหยางกลับเฉยเมยและไม่ร้อนรน

"สหาย! ฉันจะไม่ทำให้คุณลำบากใจเกินไป หากคุณยอมจำนนและมอบเลือดวิญญาณลั่วหลินยี่สิบหยดออกมาแต่โดยดี ฉันจะไม่ฆ่าคุณ" เจ้าสำนักโม่ซินหัวเราะเบาๆ

"โม่ซิน คุณคิดว่าเรื่องแค่นี้จะสามารถทำอันตรายกับผมได้ยังงั้นเหรอ? ถ้าเป็นแบบนั้นความคิดของคุณช่างไร้เดียงสาเหลือเกิน" หลินหยางส่ายหน้าและกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"คุณคิดว่าพวกเขาไม่มีทางฆ่าคุณได้งั้นเหรอ?"

"บางครั้งคนเยอะก็ไม่ได้จะดูมีประโยชน์เสมอไป! ในเมื่อผมกล้ามาที่นี่ ผมก็ไม่มีทางกลัวพวกเขา โม่ซิน ผมเตือนคุณไว้เลยว่าอย่าให้พวกเขาลงมือ คุณบอกให้พวกเขาลงมือก็เหมือนการส่งพวกเขามาตาย! ถือว่าได้ไม่คุ้มเสีย" หลินหยางกล่าว

"ฮ่าๆ น่าสนใจ! น่าสนใจมาก! สำนักสวรรค์นิรันดรของฉันกลับถูกดูถูกเหยียดหยามโดยคนที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงอย่างคุณ! ดี! ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นฉันจะทำให้คุณได้เห็นความสามารถอันเก่งกาจของคนในสำนักสวรรค์นิรันดรดูสักหน่อย!" โม่ซินพูดจบและได้ตะโกนออกมา "ได้ยินที่ฉันพูดไหม?"

"ได้ยิน!"