บทที่ 1503 ทักษะวิชาเข็มปีศาจสวรรค์

ทุกคนต่างทำสีหน้าตื่นตระหนก

เจ้าสำนักที่เมื่อครู่ยังมีความมั่นอกมั่นใจเต็มที่ ทว่าตอนนี้กลับแสดงสีหน้าท่าทีแบบนี้?

"เลือด? เจ้าสำนัก? คุณเป็นอะไรรึเปล่า? เลือดบนพื้นนี้มีปัญหาอะไรเหรอ?" อาวุโสห้าถามขึ้นอย่างระมัดระวัง

"พวกคุณไม่คิดว่าอีกฝ่ายจงใจให้เลือดของลูกศิษย์ของสำนักสวรรค์นิรันดรถูกปล่อยออกมาเหรอ?" เจ้าสำนักสวรรค์นิรันดรกล่าว

"จงใจ?"

คำพูดนี้ทำให้ทุกคนต่างพากันตกตะลึง

มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นด้วยเหรอ?

น่าแปลกมาก

สองฝ่ายต่อสู้กันก็เป็นเรื่องธรรมดาที่จะมีการนองเลือด ใครบ้างที่ทำการต่อสู้โดยไม่คิดจะทำให้อีกฝ่ายต้องสูญเสียเลือดเนื้อ?

"เจ้าสำนัก พวกเราไม่เข้าใจเลย" เจิ้งถงหยวนกล่าวอย่างเคร่งขรึม

"พวกคุณดูไม่ออกเหรอ? ชายที่สวมหน้ากากปิดบังใบหน้าจงใจใช้เข็มเงินทิ่มทำลายไปยังเส้นหลอดเลือดของลูกศิษย์สำนักสวรรค์นิรันดรของเรา ที่จริงแล้วการลงมือด้วยลักษณะนี้จะไม่ทำให้ถึงตายในตอนแรก ส่วนคนที่ยังคงมีความตั้งใจแน่วแน่จะยังคงอดทนกับความเจ็บปวดและฝืนสู้กลับ! วิธีการนี้มันไม่เป็นการยืดเยื้อไปหน่อยเหรอ? เห็นได้ชัดว่าเขามีวิธีการอื่นที่สามารถฆ่าลูกศิษย์เหล่านี้ได้อย่างง่ายดาย แต่เขากลับไม่ทำ! เป็นแบบนี้จะไม่ให้สงสัยได้ยังไง?" เจ้าสำนักสวรรค์นิรันดรกล่าวอย่างเคร่งขรึม

เมื่อทุกคนได้ยินก็ต่างพากันพยักหน้าเห็นด้วย

"มันก็น่าสงสัยจริงๆ"

"อีกอย่าง ชายคนนี้ยังใช้กำลังลมปราณพร้อมกับเข็มเงิน โดยใช้ลมปราณขับเคลื่อนเข็มเงินไปทำลายเส้นหลอดเลือดของลูกศิษย์ เมื่อเป็นแบบนี้จะสูญเสียลมปราณอย่างมาก และการใช้พลังอย่างไร้ประโยชน์แบบนี้จะต้องมีวัตถุประสงค์อื่นแน่ๆ! ฉันคิดว่าคนคนนี้ต้องมีอุบายเล่ห์เหลี่ยมแน่ๆ!" โม่ซินกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

"เจ้าสำนักคิดว่าเขาจะเล่นเล่ห์เหลี่ยมอุบายอะไรออกมา?" ใครบางคนถามขึ้นอย่างระมัดระวัง

เจ้าสำนักโม่ซินครุ่นคิดเรื่องนี้ และจากนั้นก็มองไปยังพื้นที่เต็มไปด้วยเลือดและกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง "ฉันกังวลว่า...คนคนนี้จะใช้วิชาเข็มโลหิตเสวี่ยหลัว!"

"อะไรนะ? วิชาเข็มโลหิตเสวี่ยหลัว?"

ทุกคนต่างพากันตกตะลึง

"เป็นไปไม่ได้! ไม่มีทางเป็นไปได้! เจ้าสำนักนี่คือเทคนิควิชาเข็มในตำนาน! ไม่มีใครทำได้มาก่อน คนคนนี้จะมีวิชาเข็มโลหิตเสวี่ยหลัวได้ยังไง? คุณดูผิดไปรึเปล่า!" เจิ้งถงหยวนดึงสติและพูดออกไปอย่างไม่อาจยอมรับได้

"ว่ากันว่าวิชาเข็มโลหิตเสวี่ยหลัวมีพลังมหาศาลที่สามารถทำลายล้างโลกมนุษย์ได้ มันใช้เข็มเงินในการดึงดูดเลือดของผู้คนนับพันนับหมื่น ใครที่ผ่านการฝึกฝนวิชานี้ไปได้จะถือเป็นผู้ไร้เทียมทานที่ไม่อาจต้านได้...แต่การจะฝึกฝนวิชาเข็มโลหิตเสวี่ยหลัวเป็นเรื่องที่แทบเป็นไปไม่ได้ และจนถึงตอนนี้ก็ไม่เคยได้ยินว่ามีใครเคยฝึกฝนมาก่อน มีคนบอกว่าแท้จริงแล้วทักษะวิชาเข็มนี้ไม่มีอยู่จริง...อาจเป็นเพียงข่าวลือเท่านั้นตั้งแต่แรก..." อาวุโสห้ากล่าวขึ้นมาขณะที่ยังจ้องมองไปยังหลินหยางที่ถูกล้อมเอาไว้

และขณะนี้เอง น้ำเสียงเรียบก็ได้ดังขึ้น

"ทักษะวิชาเข็มโลหิตเสวี่ยหลัวไม่ได้เป็นเพียงตำนาน มันมีอยู่จริง และ...ผมเคยเห็นทักษะวิชาเข็มโลหิตเสวี่ยหลัวนี้กับตาตัวเอง!"

ทันทีที่มีเสียงดังออกมา ทุกคนต่างพากันตกตะลึง

และเมื่อเงยหน้าขึ้นมอง ผู้ที่กำลังพูดอยู่ก็คืออาวุโสสองนั่นเอง!

"โอ๊ะ? อาวุโสสอง! คุณเคยเห็นทักษะวิชาเข็มโลหิตเสวี่ยหลัวเหรอ?" เจิ้งถงหยวนขมวดคิ้วถาม

"แต่ก็ไม่ได้เห็นคนจริงๆ เห็นเพียงแค่รูปภาพ เมื่อเจ็ดปีก่อน ผมเคยไปเก็บพืชสมุนไพรที่ขั้วโลกเหนือที่หนาวเหน็บ และบังเอิญหลงเข้าไปยังถ้ำหนึ่งและได้เห็นภาพจำนวนหนึ่งที่เกี่ยวกับการฝึกฝนทักษะวิชาเข็มโลหิตเสวี่ยหลัวเข้า แต่ถ้ำนั้นมีคนเข้าไปเยี่ยมชมและสำรวจมาแล้ว และเพราะยุคสมัยที่ผ่านไปทำให้ภาพนั้นผุพังและเสื่อมโทรมลงตามกาลเวลา แม้จะเป็นภาพที่ไม่สมบูรณ์ แต่ผมก็จำได้ดี!"

"ถ้าอย่างนั้น คนคนนี้ใช้ทักษะวิชาเข็มโลหิตเสวี่ยหลัวจริงเหรอ?" อาวุโสห้ารีบถามขึ้นมา

อาวุโสสองเหม่อลอยอยู่นานและส่ายหน้า "ไม่เหมือน! แต่ก็มีความคล้ายคลึง!"

"คล้ายคลึง?"

"เหมือนอย่างที่เจ้าสำนักบอกทักษะวิชาเข็มโลหิตเสวี่ยหลัวคือการใช้เข็มดึงดูดเลือดของคนนับพัน และการลงมือของคนคนนี้ไม่ได้ทำร้ายเพียงแค่คนนับพันเท่านั้น แต่...ทักษะวิชาเข็มโลหิตเสวี่ยหลัวต้องการเลือดในไขกระดูกของคน แต่ชายคนนี้กลับไม่ได้ดึงเลือดจากไขกระดูกออกมา...แม้ว่าจะเป็นการใช้เข็มในทักษะวิชาเข็มโลหิตเสวี่ยหลัวก็ตาม" อาวุโสสองกล่าว

"แล้วชายคนนี้ต้องการอะไรกันแน่?"

ทุกคนต่างพากันสงสัย

"ไม่ว่าเขากำลังทำอะไร แต่เขาต้องมีจุดประสงค์ของเขาแน่ๆ จะปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้แล้ว!"

โม่ซินถอนหายใจและเอามือไพล่หลังเดินตรงไปทางหลินหยาง

ทุกคนต่างพากันตื่นตระหนก

โม่ซิน...จะลงมือแล้วเหรอ?

แต่ในขณะเดียวกัน จู่ๆ ร่างกายของหลินหยางก็มีเลือดออกจำนวนมาก

ก๊าซในกระแสเลือดเหล่านี้ได้แปรเปลี่ยนเป็นคลื่นที่จู่โจมไปโดยรอบ

เหล่าบรรดาลูกศิษย์ที่วิ่งกรูกันเข้ามาต่างล้มระเนระนาดเลือดตกยางออก เพราะคลื่นก๊าซเลือดที่ลอยอยู่

"หืม?"

โม่ซินตกตะลึง

ทว่ากลับเห็นหลินหยางหยิบเข็มเงินออกมาและทิ่มไปที่ร่างกายของตัวเอง

และในขณะที่เข็มเงินทิ่มแทงเข้าไปในผิวหนัง