บทที่ 1504 มีดสังหารกระดูกอันล้ำค่า

แม้ว่าชายคนนั้นจะทำให้เขารู้สึกคุ้นเคย แต่เพราะความจงรักภักดีต่อสำนักสวรรค์นิรันดรของเขา ทำให้เขายังคงเดินนำหน้าอย่างไม่เกรงกลัว

"วิชาเข็มศักดิ์สิทธิ์แปดทิศ!"

เจ้าสำนักโม่ซินร้องอุทานออกมาและประสานฝ่ามือเข้าหากัน จากนั้นยิงเข็มเงินจำนวนกว่าสิบเล่มไปที่บนร่างกายของคนเหล่านั้น

เพียงชั่วพริบตา ความฮึกเหิมของอาวุโสและเจ้าตำหนักทั้งหลายก็เดือดพล่านอย่างอุกอาจ

พวกเขาล้อมหลินหยางไว้รอบด้าน

เมื่อเห็นเช่นนี้ ลูกศิษย์ที่อยู่รอบๆ ก็ต่างพากันถอยออกมา

"อาวุโสทั้งหลายลงมือจัดการแล้ว!"

"ดีไปเลย!"

บรรดาลูกศิษย์ต่างพากันถดถอยออกมาและไม่กล้ายั่วยุชายที่น่ากลัวคนนั้นอีก

ตอนนี้หลินหยางยังคงใช้เข็มในการดึงดูดเลือดด้วยทักษะวิชาเข็มปีศาจสวรรค์ และดูดซับพลังอันน่าสะพรึงกลัวนี้

ผิวหนังของเขาค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงและรูม่านตาของเขาก็ผิดปกติไป ร่างกายของเขาปกคลุมไปด้วยรัศมีอันหนาวเหน็บ เป็นความหนาวเย็นที่ไม่อาจอธิบายออกมาได้

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับอาวุโสและเจ้าตำหนักที่พุ่งตรงมาที่เขา เขาเพียงแค่กวาดสายตามองออกไปอย่างไม่แยแส และยังคงดูดซับพลังจากเลือดต่อไป

เมื่อเจ้าสำนักโม่ซินเห็นเข้าก็แสดงสีหน้าตกตะลึงและรู้ว่าไม่ง่ายที่จะรับมือกับชายคนนี้ จากนั้นจึงได้นั่งขัดสมาธิลงและหยิบกิ่งไม้แปลกประหลาดออกมาหนึ่งอัน หักเป็นชิ้นเล็กๆ จากนั้นใส่เข้าไปในปากและแทงด้วยเข็ม

"กล้าเพิกเฉยต่อพวกเรางั้นเหรอ? กล้าดีนัก!"

"ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นจะทำให้คุณได้เห็นความร้ายกาจของศิลปะการต่อสู้ทางการแพทย์ของเจ้าสำนักของเรา!"

"ฆ่า!"

เสียงร้องตะโกนหยุดลง เจิ้งถงหยวนและอาวุโสห้ายกฝ่ามือขึ้นมาประสาน ฝ่ามือของทั้งสองเต็มไปด้วยความโกรธจัด และนี่คือฝ่ามือมังกรฟีนิกซ์อัคคีน้ำแข็งที่มีชื่อเสียงของสำนักสวรรค์นิรันดร

ฝ่ามือหนึ่งเสมือนไฟที่ร้อนระอุ ฝ่ามือหนึ่งเสมือนน้ำแข็งที่เยือกเย็นหนาวเหน็บเข้ากระดูก พลังของทั้งสองฝ่ามือก็เพียงพอจะทำลายโลกทั้งใบลงได้

จากนั้น

เพี้ยะ!

เพี้ยะ!

ฝ่ามือทั้งสองได้ตบลงไปยังร่างกายของหลินหยาง ทว่าร่างกายของเขากลับไร้การตอบสนองและไม่แม้แต่จะเคลื่อนไหวสั่นสะเทือนเลยสักนิด

"อะไรกัน?"

สีหน้าของทั้งสองเปลี่ยนไปทันที

"ผิวหนังของชายคนนี้จะต้องไม่ธรรมดา! ดูผมนะ! ทักษะเข็มศักดิ์สิทธิ์เหลียนหยุนคุน!"

อาวุโสสองตะโกนออกไป ร่างกายของเขาราวกับสายฟ้าและราวกับเมฆที่ไหลรินที่พุ่งไปยังหลินหยาง ฝ่ามือของเขาราวกับวิญญาณที่เคลื่อนไหวไปมาอย่างต่อเนื่อง และเข็มเงินจำนวนมากก็พุ่งไปที่นิ้วมือของเขาราวกับสายน้ำไหล และเจาะทิ่มเข้าไปบนร่างกายของหลินหยางทันที

กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง...

เสียงที่ดังกังวานยังคงดังอย่างต่อเนื่อง

อย่างไรก็ตาม แม้ว่าอาวุโสสองจะมีทักษะวิชาเข็มที่ยอดเยี่ยม ทว่าเมื่อต้องเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้ที่คงกระพันไร้ที่ติและฟันแทงไม่เข้าแบบนี้ ต่อให้ทักษะของเขาจะดีมากแค่ไหนก็ดูไร้ประโยชน์ เพราะเข็มเงินไม่สามารถทิ่มแทงเข้าไปในผิวหนังของเขาได้เลย...

สีหน้าของอาวุโสสองแย่ลง

"อาวุโสสอง คุณกับผมประสานพลังกัน ใช้วิชาจุดฝังเข็มสวรรค์และโลกเทียนตี้ไท่เซวียน เพื่อปลดปล่อยพลังที่ปกป้องร่างกายของเขา! และทำให้กระดูกของเขาอ่อนลงราวกับเต้าหู้ ผิวหนังเสมือนกระดาษ!" เจ้าตำหนักเวิน เจ้าตำหนักฝึกจิตได้ตะโกนขึ้นมา

"ได้!"

อาวุโสสองพยักหน้าและรีบร่วมมือกับพันธมิตรเวิน จากนั้นรวบรวมเข็มเงินและชี้ไปที่จุดฝังเข็ม จากนั้นทิ่มไปที่ร่างของหลินหยาง

ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว...

นิ้วมือของอาวุโสสองราวกับดาวตก ทุกครั้งที่โบกมือจะมีพลังที่ปลายนิ้วมือฟุ้งกระจายออกมาอย่างเจือจาง เสมือนกับแสงที่เปล่งประกายของดวงดาว ซึ่งเห็นแล้วแพรวพราวอย่างมาก

เวลาผ่านไปเพียงสิบกว่าวินาทีเท่านั้น จุดฝังเข็มกว่าร้อยจุดบนร่างกายของชายคนนั้นก็ถูกพวกเขาทั้งสองจัดการลงได้

หากเป็นคนธรรมดาก็คงจะระเบิดตายไปนานแล้ว

ทว่าเมื่อทั้งสองถอยกลับ ชายคนนั้นยังคงยืนนิ่งอยู่ไกลออกไปโดยไม่ขยับ

"ไม่ได้ผล?" เจ้าตำหนักเวินพึมพำและรู้สึกประหลาดใจ

"ทำไมถึงเป็นแบบนี้? ชายคนนี้แทงไม่เข้า จุดฝังเข็มก็ไม่เป็นผล...เขา...เขาเป็นใครกันแน่?" เจิ้งถงหยวนและอาวุโสห้าต่างพากันตกตะลึง

อาวุโสสองขมวดคิ้ว

และทันใดนั้นเอง ดูเหมือนเขานึกอะไรขึ้นมาได้ รูม่านตาของเขาหดลงอย่างรวดเร็วและร่างกายของเขาก็สั่นสะท้านอย่างไร้เหตุผล แต่ไม่นานเขาก็คุมสติได้และพึมพำออกมาอย่างอดไม่ได้ "เป็นไปไม่ได้! ไม่มีทางเป็นไปได้! จะเป็นเจ้าคนนั้นไปได้ยังไง? ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด!"

ที่แท้อาวุโสสองก็กำลังคาดเดาว่า หรือชายคนนี้จะเป็นหลินหยาง

เพราะหลินหยางมีร่างเทพยุทธ และหากมีร่างเทพยุทธก็จะมีคุณสมบัตินี้

ทว่าเมื่อสังเกตดีๆ ก็รู้สึกเป็นไปไม่ได้

หากหลินหยางมีความสามารถเช่นนี้จริง ทำไมตอนนั้นเขาถึงไม่จัดการเจ้าสำนัก? ทว่ากลับมอบเลือดวิญญาณลั่วหลินให้เธอแต่โดยดี?

อีกอย่าง...หลินหยางจะไปรู้ทักษะวิชาเข็มปีศาจสวรรค์ได้ยังไงกัน?

แม้ว่าชายคนนั้นจะเป็นปีศาจร้าย แต่ก็ไม่ถึงขั้นชั่วร้ายถึงขั้นนี้หรอก?

อาวุโสสองถอนหายใจและริเริ่มการโจมตีร่วมกันกับทุกคนอีกครั้ง

และในขณะเดียวกัน น้ำเสียงอันเยือกเย็นก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

"ทุกคนอย่าได้เสียพละกำลังอย่างไร้ประโยชน์เลย ถอยกันไปให้หมดเถอะ สั่งให้บรรดาลูกศิษย์ถอยออกไปด้วย ที่นี่ฉันจะเป็นคนจัดการเอง!"

ทันทีที่คำพูดนี้ดังออกมา ทุกคนต่างพากันตกตะลึงและต่างถอยออกไป

และเมื่อเห็นการเปลี่ยนแปลงของเจ้าสำนักโม่ซินในตอนนี้ สีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนไปอย่างน่าสะพรึงกลัว

"เจ้าสำนัก คุณ..."

"หรือว่านี่คือ...วิชาเข็มวิญญาณห้าธาตุ?"

ทุกคนต่างพากันตกตะลึงและขนลุก

"เจ้าสำนัก รับมือกับคนแบบนี้ทำไมถึงกับต้องใช้กระบวนท่าวิชานี้ด้วย? ผลที่ตามมาของมันน่ากลัวมาก แม้จะทำลายศัตรูลงได้ แต่ตัวเองก็ได้รับความเสียหายไม่น้อย ใช้กระบวนวิชานี้จัดการกับคนสารเลวคนนั้น ถือว่าได้ไม่คุ้มเสียเลยนะ!" เจ้าตำหนักเวินขมวดคิ้วและอดไม่ได้ที่จะพูดออกมา

"ฮึ วางใจได้ ฉันได้จัดการปัญหาของผลที่ตามมาของวิชาเข็มวิญญาณห้าธาตุไปเรียบร้อยแล้ว คุณไม่ต้องเป็นกังวล ส่วนชายคนนั้นจำเป็นต้องรีบกำจัดทิ้งซะ หากยังปล่อยให้เขาดูดซับพลังของเลือดบนพื้นอยู่ต่อไปแบบนี้ เขาจะแข็งแกร่งมากขึ้นเรื่อยๆ! ที่ฉันสั่งให้บรรดาลูกศิษย์ถอยออกมาก็เพราะไม่ต้องการให้พวกเขาต้องมาสละชีวิตของตัวเองลง และปล่อยให้คนชั่วคนนั้นดูดซับพลังเลือดไปได้!" เจ้าสำนักโม่ซินกล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น

ทุกคนต่างพากันพยักหน้าเห็นด้วย "รับทราบ เจ้าสำนัก"

"ดูว่าฉันจะกำจัดเขายังไง!"