บทที่ 1507 พวกเขาไม่คู่ควรให้ผมต้องถอยหนี

"ร่างกายของเขาถูกทำลายลงแล้ว!"

"ยอดเยี่ยมมากเลย! นี่คือทักษะวิชาลับเฉพาะของสำนักสวรรค์นิรันดรเหรอ?"

เสียงแห่งความตกอกตกใจดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

หยานชางไห่และคนอื่นๆ ต่างพากันเตรียมพร้อมอีกครั้ง

"ฉึก!"

ขณะนี้เอง อาวุโสห้าก็ตะโกนออกมาและกุมเข็มซี่โครงพุ่งออกมา

"ฉึก!"

"ฉึก!"

"ฉึก!"

...

เจิ้งถงหยวนและคนอื่นๆ ก็รีบตามไปสมทบ

เข็มซี่โครงได้ทิ่มแทงเข้าไปยังร่างกายของหลินหยางอย่างดุเดือด

ร่างกายของหลินหยางสั่นสะท้านขึ้นอีกครั้ง และได้กระอักเลือดออกมาจากทั้งทวารทั้งห้า ซึ่งดูแล้วน่าสยดสยองมาก

อาวุโสสองเริ่มรู้สึกลังเลขึ้นมาอย่างอดไม่ได้

"อาวุโสสอง ทำไมคุณถึงยังยืนอยู่กับที่ไม่ขยับล่ะ?"

โม่ซินตำหนิ

"เอ่อ...เจ้าสำนัก ทำไมถึงไม่จับเป็นชายคนนี้?" อาวุโสสองลังเลใจก่อนจะพูดออกไป

"จับเป็น? คนชั่วช้าขนาดนี้ฆ่าเขาให้ตายจะดีซะกว่า! คุณคิดเล็กคิดน้อยซะแบบนี้จะทำการใหญ่ได้ยังไง?"

โม่ซินบ่นออกมาอีกครั้งและเบื่อหน่ายที่จะพูดกับอาวุโสสองแล้ว จากนั้นกุมช่วงท้องของตัวเองและหยิบเอากระดูกซี่โครงออกมาบดให้กลายเป็นเข็ม และจากนั้นก็เพ่งเล็งไปที่บริเวณจุดฝังเข็มบนหน้าอกของหลินหยางแล้วปักลงไป

ฟิ้ว!

พลังปราณแตกเป็นเสี่ยงๆ

เข็มซี่โครงของโม่ซินนั้นมีความแข็งแกร่งอย่างน่าตกใจ

เมื่อเข็มถูกปักลงไป ราวกับปลุกกระตุ้นวิญญาณทั้งสวรรค์และนรก เพียงชั่วขณะหนึ่งก็มีเมฆหมอกเคลื่อนเข้ามาอย่างมืดฟ้ามัวดิน และทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกนี้เสมือนมารวมตัวกันบนเข็มเล็กๆ อันนี้

ทุกคนต่างเฝ้าจับตาดู

เข็มนี้เกรงว่าจะไม่ได้เอาเพียงชีวิตของชายคนนี้ไป

"เตรียมตัวลงมือ!"

หยานชางไห่อยู่ไม่ติดและรีบตะโกนออกไปก่อนจะมุ่งเดินไปข้างหน้า

หัวหน้าและสำนักพรรคอื่นๆ ต่างก็เตรียมลงมือด้วยเช่นกัน

หากชายสวมหน้ากากเหล็กคนนี้ตายลงและหากพวกเขายังไม่รีบเข้าไปแย่งชิงเลือดวิญญาณลั่วหลิน หลังจากนี้ก็คงไม่มีโอกาสนั้นอีกแล้ว

ทว่าคนของสำนักสวรรค์อินทนิลก็ได้โผล่พุ่งออกมาจากมุมลับมุมหนึ่ง

"เร็วเข้า! นำตัวหลินหยางออกไป!"

"ลงมือเร็วเข้า!"

เชียนเย่ออกคำสั่งอย่างเคร่งขรึมด้วยแววตาที่เกรี้ยวกราด และพุ่งออกมาอย่างบ้าคลั่ง

ทว่าการเคลื่อนไหวของพวกเขากลับช้าเกินไป!

หลินหยางเงยหน้าขึ้นมองสายตาที่แดงเดือดของโม่ซินอย่างนิ่งเฉย และปล่อยให้เข็มซี่โครงนั้นปักลงมา

สุดท้าย

ฉึก!

เข็มซี่โครงของโม่ซินได้ปักเข้าไปในร่างกายของเขาจนมิด

ผิวหนังทั่วร่างกายของเขาแตกเป็นเสี่ยงๆ อวัยวะทั้งห้าราวกับจะระเบิดออกมา และเส้นเลือดจำนวนมากถูกทำลายลง และเสมือนทั้งร่างกายของเขาดูเหมือนจะแตกเป็นเสี่ยงๆ ภายใต้การโจมตีในครั้งนี้

แต่...เขายังคงฝืนต่อไป มือข้างหนึ่งของเขาจับไปยังมือของโม่ซินที่ถือเข็มซี่โครงเอาไว้ ราวกับพยายามจะผลักเธอออกไปอย่างสุดแรง

ทว่าโม่ซินไม่มีทางปล่อยให้เขาทำแบบนั้น

"สหาย ครั้งนี้คุณคงไม่มีโอกาสรอดอีกแล้ว!"

โม่ซินหัวเราะชอบใจ

อาวุโสและเจ้าตำหนักจำนวนมากต่างรุมล้อมหลินหยางเอาไว้ แต่ละคนล้วนจับเข็มซี่โครงในมือของตัวเองแน่นไม่ยอมปล่อย

และโม่ซินก็ได้ปักเข็มซี่โครงของตัวเองเข้าไปในร่างกายของเขาแล้ว

และขณะนี้ โม่ซินเพียงแค่ใช้เข็มซี่โครงเป็นตัวช่วยในการส่งผ่านพลังปราณอันแข็งแกร่งของตัวเองเข้าไปในร่างกายของหลินหยางอย่างต่อเนื่อง เช่นนี้ร่างกายของหลินหยางก็จะแตกสลายและตายลง

หลินหยางกระอักเลือดออกมา เลือดยังคงหยดพุ่งขึ้นมาบนใบหน้าของเขาและไหลหยดย้อยลงมา แววตาของเขาแดงเป็นสีเลือด

เขาหายใจเหนื่อยหอบขณะที่จับมือของโม่ซินเอาไว้แน่น จากนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง "คิดจะฆ่าผม? เกรงว่าจะไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกนะ!"

"ทำไมเหรอ? จนถึงตอนนี้คุณยังคิดจะหนีอีกเหรอ? หรือว่าจะมีใครสามารถมาช่วยคุณได้?" โม่ซินหัวเราะ

"คุณคิดว่าไม่มีใครมาช่วยผมเหรอ?" หลินหยางกล่าวขึ้นมาทันที

ทุกคนต่างพากันตกตะลึง

"หืม?"

โม่ซินขมวดคิ้ว ทันใดนั้นเหมือนเธอจะคิดอะไรได้ขึ้นมาและได้หันกลับไปทันที

และได้เห็นหยายชางไห่ถือดาบอันแหลมคมเพ่งตรงมาที่เธอ

แย่แล้ว!

โม่ซินอุทานเสียงหลง ทันใดนั้นพลังปราณในร่างกายก็ได้ระเบิดออกกระจายไปทั่วบริเวณ

ปัง ปัง ปัง...

อาวุโสห้า เจิ้งถงหยวน เจ้าตำหนักเวินและคนอื่นๆ ที่อยู่ข้างๆ ต่างไม่ทันตั้งตัว พวกเขากระเด็นออกไปจากแรงกระแทกและตกลงพื้นอย่างรุนแรง

หยานชางไห่ก็ไม่ประมาทและได้รับผลกระทบ ทำให้เขาไม่สามารถเข้าไปใกล้ได้

ทว่าเขากลับไม่ยอมแพ้ เขาสูดลมหายใจและใช้ดาบเปิดทางพุ่งเข้าไปประชิดโม่ซิน จากนั้นแตะไปที่ลำคอของโม่ซิน!

ไม่รู้ว่าดาบนี้มีความแหลมคมและร้ายกาจมากขนาดไหน

หากเป็นคนปกติคงหลบไม่ทัน