บทที่ 1508 งั้นคุณนับเป็นอะไรในสายตาของผม?

และขณะนี้เอง มีเพียงหลินหยางคนเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสายตาของทุกคน!

ในสายตาของพวกเขาแล้ว การที่หลินหยางถูกทิ่มแทงด้วยเข็มซี่โครงจำนวนมากขนาดนี้ ร่างกายของเขาจะต้องได้รับบาดเจ็บสาหัสอย่างมาก และคงไม่มีแรงต้านได้ การจะแย่งชิงวิญญาณลั่วหลินยี่สิบหยดมาได้นั้นจะต้องเป็นเรื่องง่ายดายแน่ๆ

ตอนนี้หากใครคิดจะมาขัดขวางหยานชางไห่ละก็ หยานชางไห่จะลงมือฆ่าทุกคน

ส่วนคนที่สวมหน้ากากปิดบังใบหน้าที่อยู่ข้างหน้าเขานั้น หยานชางไห่ไม่สนใจว่าเขาจะเป็นใครและจะลงมือฆ่าด้วยเช่นกัน

อย่างไรก็ตาม ในขณะเดียวกันใบมีดหักอันแหลมคมได้ทาบไปยังคอของเจิ้งฮั่นซาน

ฉวับ!

จู่ๆ สองนิ้วมือก็ได้จับไปที่ใบมีดหักอย่างแม่นยำ

ทำให้ใบมีดหักอันแหลมคมไม่สามารถขยับไปข้างหน้าได้อีกแม้แต่นิดเดียว

"อะไรกัน?"

หยานชางไห่สูดลมหายใจและจ้องมอง

ทำให้เห็นว่าเจ้าของนิ้วมือสองนิ้วนั้นก็คือหลินหยางนั่นเอง!

เป็นไปได้ยังไง?

คนคนนี้ไม่ได้ถูกเจ้าสำนักโม่ซินและอาวุโสทั้งหลายทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัสไปแล้วไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงยังมีแรงมาขัดขวางเขาได้อีก?

หยานชางไห่ประหลาดใจเล็กน้อยและรีบออกแรง

ทว่า...ไม่ว่าเขาจะพยายามมากแค่ไหน ก็ไม่สามารถผลักใบมีดนั้นออกไปได้

หรือว่าพละกำลังของเขาจะสู้เจ้าหมอนี่ไม่ได้งั้นเหรอ?

หยานชางไห่รู้สึกสงสัยตัวเองขึ้นมาเล็กน้อย

และในเวลานี้ นิ้วมือที่จับใบมีดอยู่ก็ได้ดีดออก

กริ๊ง!

แรงสั่นสะเทือนจากการบีบอัดและระเบิดออกไปผ่านทางใบมีดหักของหยานชางไห่

"อ๋า?"

สีหน้าของหยานชางไห่เปลี่ยนไปอย่างมาก และรีบปล่อยดาบลง ทว่ากลับช้าเกินไป

ปัง!

คนของยอดเขากูเฟิงต่างรีบวิ่งเข้าไปประคองหยานชางไห่อย่างรวดเร็ว

หยานชางไห่สูดหายใจลึกสองครั้งเพื่อควบคุมพลังปราณที่เดือดพล่านในร่างกาย และเขายังคิดจะลุกขึ้นต่อสู้อีกครั้ง ทว่าเพียงเขาขยับตัว ทุกคนก็พากันตกตะลึง

พวกเขาเห็นยอดฝีมือของสำนักอื่นได้เข้าปิดล้อมไปทางหลินหยางแล้ว

หลินหยางที่เดิมได้รับบาดเจ็บสาหัสและมีบาดแผลเต็มตัวกลับไม่เกรงกลัวและพร้อมสู้ด้วยมือเปล่า

ความแข็งแกร่งของเขานั้นยิ่งใหญ่มาก แต่ละกระบวนท่าของเขาแทบทำให้คนอื่นแขนขาหักลงได้ และยังสามารถทำให้คนอื่นกระเด็นออกไปได้อีกด้วย

หากได้ลองหมัดของเขาเข้าไป หากไม่เป็นลมหมดสติไปตรงหน้า ก็คงล้มลงดิ้นทุรนทุรายอย่างเจ็บปวดแน่นอน

ไม่ว่าใครหน้าใคร หากได้เผชิญกับกับเขาจะต้องถูกเขาจัดการจนแทบพิการแน่ๆ

ช่างน่าสะพรึงกลัวอย่างมาก

หยานชางไห่ขนลุกและตื่นตระหนก และไม่กล้าลงมืออีก

เชียนเย่เมื่อเห็นว่าหลินหยางไม่เพียงไม่ถอยหนี แต่ยังเตรียมพร้อมที่จะโจมตีกลับ พวกเขาก็รู้สึกร้อนใจจนกระทืบเท้า

"หลินหยาง! คุณกำลังทำอะไรกันแน่?"

เจิ้งฮั่นซานพยายามคลานขึ้นมาจากพื้นและกล่าวตำหนิ

"คุณเจิ้ง ผมขอให้พวกคุณรีบออกไปจากที่นี่เถอะนะ หากพวกคุณยังคอยช่วยผมอยู่แบบนี้ มีแต่จะทำให้พวกเขาคิดว่าเป็นพวกเดียวกัน ถึงตอนนั้นพวกคุณอาจเดือดร้อนเอาได้ ผมไม่มีปัญญาไปสนใจพวกคุณหรอกนะ!" หลินหยางกล่าวน้ำเสียงเรียบ

"คุณ..." เจิ้งฮั่นซานโมโหจนพูดไม่ออก

"หลินหยาง! ที่เราเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายมาขนาดนี้ก็เพื่อคุณ! ต่อให้คุณไม่อยากเข้าร่วมสำนักสวรรค์อินทนิลก็ไม่เป็นไร ผมเพียงหวังว่าคุณจะรักชีวิตของตัวเองบ้าง หวงแหนโอกาสที่เข้ามาหาคุณอย่างไม่ง่าย อย่าคิดว่าคุณมีเลือดวิญญาณลั่วหลินยี่สิบหยดแล้วจะใหญ่ค้ำฟ้า! เมื่อต้องเผชิญหน้ากับผู้ที่มีความสามารถมากมายขนาดนี้ หากคุณยังยืนกรานจะอยู่ที่นี่ ก็มีแต่เสียกับเสียเท่านั้น ทำไมคุณต้องฝืนทำแบบนี้ด้วย?"

เชียนเย่ก็ร้อนใจด้วยเช่นกัน จากนั้นยกมือขึ้นต่อยศัตรูคนหนึ่งและรีบเข้าไปเกลี้ยกล่อมกระซิบหลินหยาง

แต่สถานการณ์ตรงหน้าอันตรายอย่างมาก คนของสำนักสวรรค์อินทนิลไม่สามารถควบคุมได้อีกต่อไป

จากนั้นก็ได้เห็นหัวหน้าของสำนักอื่นๆ ร่วมมือกันมากดดันและมุ่งหน้าไปที่หลินหยาง

"ระวัง! รีบขัดขวางพวกเขาไว้!"

เจิ้งฮั่นซานตะโกนออกไป และตั้งแนวรับพร้อมกับยอดฝีมือของสำนักสวรรค์อินทนิลทั้งหลาย

ทว่าพวกเขาหรือจะเป็นคู่ต่อสู้ของหัวหน้าสำนักเหล่านั้น? เพียงแค่ลงมือก็พ่ายแพ้ไปอย่างราบคาบและไม่อาจขัดขวางคนเหล่านั้นได้เลยสักนิด

สถานการณ์ตรงหน้ายิ่งอันตรายมากขึ้น

และในเวลานี้เอง

ควับ!

ใครคนหนึ่งได้พุ่งเข้ามาทางนี้

คนของสำนักสวรรค์อินทนิลหลายคนเงยหน้าขึ้นมองและทำสีหน้าตื่นตระหนกอย่างมาก

และเมื่อมอง คนคนนั้นก็คือโม่ซินนั่นเอง!