บทที่ 1509 ทุกอย่างอยู่ภายใต้การควบคุม

ดวงตาของโม่ซินเบิกกว้างและมองแล้วมองเล่าเพื่อความมั่นใจ

บริเวณข้อมือของเธอที่มีเลือดวิญญาณลั่วหลินสิบสามหยดได้หายไปแล้ว!

และแน่นอนว่าหลินหยางเป็นคนขโมยไป

"เลือดวิญญาณลั่วหลินของฉัน! เลือดวิญญาณลั่วหลินของฉัน? ทำไม? ทำไมเลือดวิญญาณลั่วหลินของฉันไปอยู่ที่คุณได้?" โม่ซินตื่นตระหนกและพูดออกมาซ้ำๆ

ทุกคนต่างก็ประหลาดใจด้วยเช่นกัน และทุกคนต่างจ้องมองไปที่ข้อมือของหลินหยางอย่างงุนงง

เลือดวิญญาณลั่วหลินถูกขโมยไปตอนไหนกัน?

อีกอย่าง ทำไมโม่ซินกลับไม่รู้สึกตัวเลยว่าถูกขโมยไป? อีกทั้งยังไม่รู้สึกว่าพลังได้ลดน้อยลงไปด้วย!

นับว่าแปลกประหลาดอย่างมาก

การแสดงมายากลก็ยังไม่รู้สึกน่าทึ่งขนาดนี้เลย!

โม่ซินจับจ้องมองข้อมือของตัวเอง และจินตนาการไปเองว่าตัวเองตาฝาดไปหรือเปล่า

ทันใดนั้น ดูเหมือนว่าเธอจะเห็นอะไรบางอย่างเข้าและรูม่านตาของเธอก็เบิกกว้าง และจ้องมองไปที่หลังมือ

ทำให้เห็นเข็มเงินเล่มหนึ่งที่มีขนาดเล็กกว่าเส้นผมกว่าร้อยเท่า

เข็มเงินนี้มีความนุ่มมาก หากไม่สังเกตให้ดีจะไม่สามารถรู้ได้เลยว่ามันมีอยู่จริง เพราะมันเหมือนกับขนแขนอย่างมาก

"คุณ...ปักเข็มมาที่ฉันตั้งแต่เมื่อไร?" ท่าทีของโม่ซินเปลี่ยนไป

"ตอนที่คุณแทงเข็มมาที่ผม..." หลินหยางกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

ร่างกายของโม่ซินสั่นสะท้านและจู่ๆ ก็เข้าใจทุกอย่างได้ทันที สีหน้าของเธอซีดเผือดลงอย่างมาก

"ก่อนหน้านี้ฉันใช้เข็มซี่โครงปักไปที่หัวใจของคุณ แล้วคุณก็จับแขนของฉันไว้ หรือว่า...คุณแอบฝังเข็มมาที่ฉันตอนนั้น! แล้วขโมยเลือดวิญญาณลั่วหลินของฉันไป?"

"ไม่งั้นคุณคิดเหรอว่าเข็มซี่โครงจะทิ่มแทงเข้ามาที่ร่างกายของผมได้อย่างง่ายดายได้ยังไง? หากไม่เข้าใกล้คุณ แล้วเมื่อไรผมจะมีโอกาสลงมือ?" หลินหยางกล่าวเสียงเรียบ

โม่ซินตกใจจนถอยหลังไปหลายก้าวและแทบไม่อยากเชื่อสิ่งที่เกิดขึ้น

อาวุโสห้า เจ้าตำหนักเวิน เจิ้งถงหยวนและคนอื่นๆ ต่างก็รู้สึกตื่นตระหนกด้วยเช่นกัน!

และรู้สึกว่าเรื่องทั้งหมดนี้เป็นแผนการของหลินหยางทั้งหมด!

จงใจติดกับดัก! และหาโอกาสขโมยเลือดวิญญาณลั่วหลินสิบสามหยดของโม่ซินไป!

และเพราะเข็มเงิน ทำให้การกระตุ้นเพิ่มเลือดวิญญาณลั่วหลินของโม่ซินถูกล็อกไว้ จึงทำให้โม่ซินไม่รู้สึกตัวตั้งแต่แรก!

และ...ระดับความคุ้นเคยของหลินหยางที่มีต่อเลือดวิญญาณลั่วหลินนั้นมีมากกว่าโม่ซินหลายร้อยเท่า

ที่แท้หลินหยางก็เล็งเลือดวิญญาณลั่วหลินของโม่ซินไว้ตั้งแต่แรกแล้ว

เพียงแต่เขาไม่ได้แสดงออกอย่างร้อนรนเหมือนที่โม่ซินแสดงออกมาก็เท่านั้นเอง

"ดี! ดี! ดีมาก! ไม่คิดเลยว่าฉันก็มีวันที่ถูกลอบกัดกับคนอื่นเขาด้วย! ไม่เลวเลย! แต่คุณอย่าคิดว่าขโมยเลือดวิญญาณลั่วหลินของฉันไปแล้วคุณก็จะแข็งแกร่งไม่มีใครเทียบได้! ที่นี่คือสำนักสวรรค์นิรันดร มีคนของฉันนับพันนับหมื่นคน! แม้ว่าคุณจะมีเลือดวิญญาณลั่วหลินสามสิบสามหยดก็อย่าคิดว่าจะได้ออกไปจากที่นี่เลย! กำจัดเขาซะ!" โม่ซินตะโกนออกไปและรีบวิ่งตรงไปที่หลินหยางทันที

เธอถูกกระตุ้นจนเดือดพล่านและพร้อมจะระเบิดได้ตลอดเวลา

เชียนเย่รู้สึกกดดันและยังฝืนพยายามวิ่งเข้าไป

ทว่าหลินหยางกลับเร็วกว่าเขาหนึ่งก้าว เขาเคลื่อนไหวราวกับสายฟ้าและต่อยหมัดไปที่โม่ซิน

ตุ่บ!

ทั้งสองปะทะเข้าด้วยกันกลางอากาศ

นอกจากการปะทะกันแล้ว ยังมีพลังการข่มขู่ไปทั่วบริเวณ

จากนั้นก็ได้เห็นร่างของโม่ซินกระเด็นลอยขึ้นไปบนอากาศ

เธอพยายามประคองร่างของตัวเองและปรับท่าทางการตกลงมา แต่หลังจากที่ตกลงมาสองขาของเธอก็ไม่สามารถยืนขึ้นได้ โชคดีที่มีลูกศิษย์สองคนคอยประคองอยู่ ทำให้เธอไม่ล้มลง ดูแล้วน่าเวทนาสงสารอย่างมาก

"อ๋า?"

ทุกคนต่างพากันตกตะลึง

โม่ซิน...ได้รับบาดเจ็บเหรอเนี่ย?

ถูกหมัดของชายสวมหน้ากากจนได้รับบาดเจ็บ?

เป็นไปได้เหรอ?

คนของสำนักสวรรค์นิรันดรล้วนต่างงุนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้นและทำอะไรไม่ถูก...

"โม่ซิน ผมว่าคุณคงไม่รู้ว่าเลือดวิญญาณลั่วหลินสามสิบสามหยดหมายถึงอะไร! จนถึงตอนนี้แล้ว คุณคิดว่าจำนวนคนสามารถตัดสินผลแพ้ชนะของการต่อสู้ในครั้งนี้ได้งั้นเหรอ?"

หลินหยางกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง และทันใดนั้นแววตาของเขาก็เผยให้เห็นความน่าสะพรึงกลัว จากนั้นเขาก็พุ่งไปที่โม่ซิน

"อ๊า!!"

โม่ซินตะโกนกรีดร้องและรีบหยิบเข็มเงินออกมาปักบนร่างกายเพื่อเพิ่มพละกำลังมาต่อต้านหลินหยาง!

แต่พละกำลังของหลินหยางในตอนนี้น่ากลัวอย่างมาก!