บทที่ 1523 เทพแห่งดาบ

ขาทั้งสองข้างของหยวนซิงได้หมดเรี่ยวแรงลงและเงยหน้าขึ้นมองลุงเฮ่ออย่างยากลำบาก และใบหน้าซีดเผือด

"นี่คงเป็น...ปราณดาบหลิงซี...ถ้าผมทายไม่ผิด! คนคนนี้...คงจะเป็นเทพแห่งดาบในตำนาน เฮ่อเจี้ยนซิน! ประมาทเกินไปแล้ว! ประมาทเกินไปแล้ว..." หยวนซิงกระอักเลือดออกมาและพูดอย่างยากลำบาก

"คิดไม่ถึงเลยว่าผ่านไปหลายปีคุณยังจำผมได้อีก หยวนซิง!"

จู่ๆ ลุงเฮ่อก็พูดขึ้นมาพร้อมกับเปิดหมวกที่สวมปิดบังใบหน้าลง

ทุกคนต่างดวงตาเบิกกว้าง

"เทพแห่งดาบ?"

"เฮ่อเจี้ยนซิน?"

"เขา...เขาเป็นใครกัน?"

ทักคนต่างพากันสงสัยอย่างมาก

แต่ไม่ว่ายังไง ได้รับสมญานามว่าเป็นเทพแห่งดาบจะต้องเป็นคนที่ไม่ธรรมดาแน่ๆ

"เทพแห่งดาบเฮ่อเจี้ยนซิน! ว่ากันว่าคือยอดปรมาจารย์ที่ลงมือด้วยดาบเพียงเล่มเดียวเมื่อห้าปีก่อน และไม่เคยพ่ายแพ้แม้แต่ครั้งเดียว! และทักษะความเชี่ยวชาญด้านการใช้ดาบก็ไม่เคยเป็นรองใคร! เมื่อห้าปีก่อนเขาได้ต่อสู้กับนักดาบผู้ยิ่งใหญ่แห่งยุค ฮุ่ยฉีอิงและหายตัวไปอย่างไร้ข่าวคราว ตอนนั้นคนจำนวนมากต่างพูดกันว่าหลังจากที่เขาพ่ายแพ้ให้กับฮุ่ยฉีอิงเขาก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสและได้ตายไปแล้ว แต่ผมคิดไม่ถึงเลยว่า เขากลับไปอยู่กับกลุ่มธุรกิจซางเหมิง และกลายเป็นสุนัขรับใช้ให้กับกลุ่มธุรกิจซางเหมิง!" หยวนซิงพูดขึ้นและสายตาก็เต็มไปด้วยความไม่เต็มใจ

"หยวนซิง! คุณก็ไม่ต่างไปจากผมหรอก คุณก็เป็นสุนัขรับใช้ไม่ต่างจากผม แต่นายของผมดูจะมีระดับกว่าคุณอยู่บ้าง ผู้ชายคนนี้สามารถเป็นเจ้านายของคุณ คุณไม่รู้สึกอายอะไร แต่ผมกลับรู้สึกอายแทนคุณจริงๆ" เฮ่อเจี้ยนซินพูดสีหน้าไร้ความรู้สึก

"กล้ามาก! เฮ่อเจี้ยนซิน! คุณคิดว่าเขาเป็นใคร? เขาเป็นถึงเทพเจ้าตงหวง! เป็นถึงผู้นำของนิกายของผมเชียวนะ!" หยวนซิงโกรธมาก

"อะไรนะ? ก็แค่คนคนหนึ่งที่ปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมก็สามารถเป็นผู้นำนิกายตงหวงของคุณได้งั้นเหรอ? เห็นทีนิกายตงหวงของคุณคงไม่มีอนาคตแล้วจริงๆ!" เฮ่อเจี้ยนซินรู้สึกแปลกใจ แต่ยังคงพูดจาเสียดสี

"งั้นคนแบบไหนสมควรเป็นผู้นำนิกายตงหวงงั้นเหรอ?" เวลานี้หลินหยางที่อยู่ข้างๆ ก็ได้พูดแทรกขึ้นมา

คิ้วของเฮ่อเจี้ยนซินกระตุกเล็กน้อย และเมื่อหันกลับไป

ทันใดนั้นก็มีใบหน้าใครคนหนึ่งปรากฏขึ้น

คนนั้นคือหลินหยางนั่นเอง!

เขากลับปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าของเฮ่อเจี้ยนซินโดยไม่ทันตั้งตัว

แย่แล้ว!

เฮ่อเจี้ยนซินตั้งตัวทันและรีบถอยไป ขณะเดียวกันก็พยายามสร้างปราณดาบออกมาสู้กลับ

แต่วินาทีถัดมา มือของหลินหยางเร็วราวกับสายฟ้า และยกมือขึ้นทุบไปบนศีรษะของเฮ่อเจี้ยนซินอย่างแรง

ตุ่บ!!

จู่ๆ ดาดฟ้าหอชมเมืองก็ถล่มลงมา

พลังที่ถูกปลดปล่อยออกมาได้ทำให้ถนนบริเวณรอบๆ แตกร้าวเป็นเสี่ยงๆ

แรงสั่นสะเทือนนี้ทำให้แม่น้ำทุกสายในเมืองเจียงเฉินเกิดคลื่นยักษ์ขึ้น...

ริมทะเลว่างเปล่าลง

คนบนท้องถนนต่างพากันกรีดร้อง

"เกิดอะไรขึ้น? แผ่นดินไหวเหรอ?"

"น่ากลัวมาก!"

"รีบแจ้งตำรวจเร็วเข้า! แจ้งตำรวจ!"

"แม่..."

เสียงแห่งความหวาดกลัวยังคงดังต่อเนื่องไม่ขาดสาย

มีความโกลาหลเกิดขึ้นบนท้องถนน หลายคนรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อแจ้งตำรวจ

และบริเวณดาดฟ้าหอชมเมืองก็ได้มีฝุ่นควันกระจัดกระจาย

คนที่อยู่บนหอชมเมืองได้พากันวิ่งหนีออกไป

ยกเว้นแต่หลินหยาง ซูเหยียน หยวนซิงและคนอื่นๆ และยังมีเฮ่อเจี้ยนซินและอี้เซียนเทียน

ตอนนี้อี้เซียนเทียนรู้สึกตกตะลึง ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองไปที่หลินหยาง

ในหัวของเขามีเสียงก้องกังวานและดูเหม่อลอย

ทว่าเฮ่อเจี้ยนซินกลับถูกหลินหยางกดลงกับพื้น โดยมีแผลเหวอะหวะบนศีรษะและมีเลือดไหลออกมา ดูแล้วน่าสะพรึงกลัวมาก

"ลุงเฮ่อ!" อี้เซียนเทียนรีบร้องอุทาน

เฮ่อเจี้ยนซินคำรามเสียงต่ำและคิดพยายามดิ้นรนเพื่อลุกขึ้น

ทว่าหลินหยางเสมือนมีน้ำหนักหลายสิบล้านกิโล ไม่ว่าเขาพยายามดิ้นรนยังไงก็ไม่สามารถหลุดพ้นไปได้

"อ๊า!!"

ดูเหมือนเฮ่อเจี้ยนซินจะไม่ยอม เขาคำรามขึ้นอีกครั้งและพลังปราณในร่างกายก็เดือดพล่านและแปรเปลี่ยนเป็นดาบปราณขนาดเล็กที่ทิ่มแทงไปที่หลินหยางราวกับตั๊กแตน

"หืม?"

หลินหยางขมวดคิ้วด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดใจ แต่กลับไม่สนใจและยกมืออีกข้างขึ้นมาดีดออกไป

ปี้ว ปิ้ว ปิ้ว...

พลังปราณจำนวนมากถูกดีดออกไปและกลายเป็นเข็มปราณ พุ่งไปยังดาบที่กำลังลอยเข้ามา

แม้ว่าดาบจะมีความแหลมคม แต่กลับสู้เข็มปราณไม่ได้สักนิด

หลังจากการพุ่งชนปะทะเข้าหากัน ดาบทั้งหมดที่ลอยเข้ามาก็ถูกเข็มปราณกระแทกจนกระเด็นกระจัดกระจาย

ดวงตาของเฮ่อเจี้ยนซินเบิกกว้าง

ครั้งนี้หยวนซิงก็ดวงตาเบิกกว้างด้วยเช่นกัน

เฮ่อเจี้ยนซินเป็นคนยังไงเขารู้ดี

เมื่อห้าปีก่อน คนคนนี้เป็นคนที่อันธพาลมากที่สุด

ทว่าวันนี้เมื่อเผชิญหน้ากับหลินหยาง เขากลับถูกกด...

เหลือเชื่อมาก!

"ความสามารถของเจ้าลัทธิเปลี่ยนไปจนน่าเหลือเชื่อแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?" หยวนซิงพึมพำ