บทที่ 1531 คุกเข่าโขกศีรษะกับพื้น

"มีคนกำลังเพ่งเล็งกลุ่มธุรกิจซางเหมิงและคิดลอบฆ่าคนของซางเหมิง เพื่อขัดขวางการดำเนินงานของซางเหมิง ครั้งนี้ฉันได้ตรวจสอบคนนั้นผ่านทางสมัชชาใหญ่ เดิมทีสมัชชาใหญ่จะเป็นคนจัดการปัญหานี้ให้ซางเหมิง แต่เพราะการประชุมใหญ่กำลังจะมาถึง ทำให้กำลังคนของทางนั้นมีไม่พอ ฉันจึงตัดสินใจจัดการด้วยตัวเอง! เดี๋ยวฉันจะส่งตำแหน่งให้คุณ คุณรีบนำกำลังคนไปที่นั่นด่วนและกำจัดคนที่อยู่ที่นั่นให้หมด! และนำศีรษะของพวกเขามาพบฉัน เข้าใจไหม?"

"ครับ!" ท่านถงรีบตอบรับและรู้สึกประหลาดใจ

มีคนกล้าคิดลงมือกับกลุ่มธุรกิจซางเหมิง? ถือว่ามีความกล้าบ้าบิ่นมาก!

ไม่แปลกที่จู่ๆ ไป๋ฮั่วสุ่ยสั่งคนจำนวนมากออกไปโจมตีกลางดึกแบบนี้

แต่จะพูดไปแล้ว เรื่องการฆ่าฟันกันแบบนี้ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของสมัชชาใหญ่ไม่ดีกว่าเหรอ?

ยอดฝีมือที่กลุ่มธุรกิจซางเหมิงจ้างมีก็มีแค่บอดี้การ์ด สั่งให้พวกเขาฆ่าคน จะทำได้ดีขนาดนั้นเชียวเหรอ?

ท่านถงรู้สึกสงสัย

ไม่รู้ทำไม เขายังรู้สึกมีบางอย่างผิดปกติไป แต่กลับคิดไม่ออกว่ามีปัญหาตรงไหน

ช่างเถอะ

ท่านถงยกโทรศัพท์ขึ้นมาและโทรหาลูกน้องที่มีความสามารถจำนวนหนึ่ง และสั่งให้พวกเขาเตรียมพร้อมและคิดจะไปด้วยตัวเอง

แต่ขณะที่เขาเตรียมจะลงมือ เขาก็เริ่มลังเลอีกครั้ง

จากการครุ่นคิดไตร่ตรอง เขาตัดสินใจสั่งให้ลูกน้องของเขาไปยังสถานที่ที่ไป๋ฮั่วสุ่ยบอกมา และตัวเองยังคงอยู่ที่ซางเหมิงเพื่อเฝ้าสังเกตการณ์

และแน่นอนว่าทางฝั่งไป๋ฮั่วสุ่ยก็ได้รับข่าว

"ท่านถงไม่ได้ไป!"

ภายในห้อง ไป๋ฮั่วสุ่ยวางโทรศัพท์ลงและพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ

"งั้นก็น่าเสียดาย หากเขาไป ผมจะตัดศีรษะของเขาให้หลุดจากบ่า" หลินหยางกล่าว

"เขาเป็นถึงหมาป่าเจ้าเล่ห์! มีความระแวดระวังที่สุด หากคิดจะฆ่าเขาคงไม่ใช่เรื่องง่ายอะไร" ไป๋ฮั่วสุ่ยกล่าว

"คนของซางเหมิงของคุณมีใครบ้างที่ไม่เจ้าเล่ห์?"

"ในเมื่อเป็นแบบนี้ คงต้องปล่อยเขาไปก่อน" หลินหยางกล่าวเสียงเรียบ "คุณโทรไปบอกคนของซางเหมิงก่อนว่าช่วงนี้คุณจะอยู่ในเจียงเฉินสักระยะ"

ไป๋ฮั่วสุ่ยรีบทำตามที่สั่ง

ขณะนี้ หยวนซิงได้เดินเข้ามาในห้อง

"เจ้าลัทธิ มีคนมาหาคุณ"

"มาหาผม? ใครกัน?" หลินหยางถามออกไปด้วยความสงสัย

หยวนซิงชำเลืองมองไป๋ฮั่วสุ่ยและกระซิบ "คนของสมัชชาใหญ่! หลงเจียงเฟิงและพ่อของเขาหลงซิน!"

เมื่อพูดออกไป สีหน้าของหลินหยางก็เคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย

"หลงซินอยู่ในตำแหน่งไหนของสมัชชาใหญ่?"

"ฉันพูดได้เพียงว่า ตำแหน่งและอำนาจสูงส่ง!" ไป๋ฮั่วสุ่ยกล่าว

หลินหยางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและกล่าวน้ำเสียงเรียบ "พาไปพบที่ห้องทำงานของผม"

"ครับ"

ไม่นาน ภายใต้การนำทางของหยวนซิงและหม่าไห่ หลงซินและหลงเจียงเฟิงก็ได้เดินเข้าไปยังห้องทำงานของซีอีโอบริษัทหยางหัว

"ประธานหลินของพวกคุณล่ะ?" หลงเจียงเฟิงกวาดสายตามองห้องทำงานที่ว่างเปล่าและถามออกไปอย่างไม่พอใจ

"กรุณารอสักครู่ ประธานหลินของเรากำลังมา เชิญทั้งสองท่านนั่งลงก่อน ผมได้บอกให้เลขาไปเตรียมน้ำชามาให้พวกคุณแล้วครับ" หม่าไห่พูดออกมาด้วยรอยยิ้ม จากนั้นจึงเดินออกไป

เหลือเพียงหยวนซิงที่ยังยืนอยู่หน้าห้องทำงาน ราวกับกำลังเฝ้าจับตามองสองพ่อลูก

หลงเจียงเฟิงดูไม่มีความอดทนและเดินไปเดินมาอยู่ในห้องทำงาน

ทว่าหลงซินกลับนิ่งเฉยและคอยเฝ้าสังเกตมองไปรอบๆ และสุดท้ายสายตาก็มาตกที่หยวนซิง เขาสังเกตอยู่นานและดูค่อนข้างประหลาดใจ

"คิดไม่ถึงเลยว่าข้างกายของหมอเทวดาหลินจะมีคนที่มีความสามารถขนาดนี้ น่าสนใจ!" หลงซินพึมพำ แววตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย

"คนมีความสามารถอะไร? คุณพ่อ พวกหมาพวกแมวนี้น่ะเหรอ! คุณพ่อเรียกใครมากำจัดก็ทำได้ง่าย! กลัวพวกเขาทำไม?" หลงเจียงเฟิงพูดด้วยความไม่พอใจ

"แล้วทำไมแกยังถูกคนอื่นจัดการได้ล่ะ?" หลงซินถามกลับ

"ผม...ผมก็แค่ประมาทไปเท่านั้นเอง!"

"แพ้แล้วก็ต้องยอมรับ! ครั้งนี้นายยังมีชีวิตรอดกลับไป แต่ครั้งหน้าอาจไม่แน่เสมอไป! ไม่ใช่ทุกครั้งที่จะโชคดีแบบนี้!" หลงซินกล่าวเสียงเรียบ

หลงเจียงเฟิงอ้าปากค้างเพราะไม่สามารถปฏิเสธได้ ทำให้สีแดงของเขาแดงด้วยความโกรธ

"คุณหลง รอนานเลยสินะ!"

ขณะนี้ เงาหนึ่งได้เดินเข้ามาในห้องทำงาน นั่นก็คือหลินหยาง

หลงเจียงเฟิงหันไปมองด้วยสายตาโกรธแค้นและกำหมัดแน่น และอดไม่ได้ที่จะสับเขาให้เละเป็นชิ้นๆ

ทว่าหลงซินกลับแสดงออกด้วยสีหน้านิ่งเฉยอย่างมาก

"คุณก็คือหมอเทวดาหลินเหรอ? คุณดูหล่อเหลาทำให้ยากจะลืมเลือนจริงๆ น่านับถือ! น่านับถือ!"