บทที่ 1532 ผมไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา

หลงซินไม่ยอมเดิมพัน

หากบอกว่าแม้แต่หมอเทวดาชิวก็ไม่มั่นใจว่าจะสามารถรักษาหลงเจียงเฟิงให้หายได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ ทำให้ตอนนี้เขาเหลือเพียงหนทางเดียวนั่นก็คือขอร้องหลินหยาง

แต่หลงซินคิดไม่ถึงเลยว่าหลินหยางจะกล้าพูดออกมาแบบนี้

"กล้าดีนัก!"

ทันใดนั้นหลงซินก็โมโหขึ้นมาและลุกขึ้นตะคอก "หมอเทวดาหลิน! คุณกล้าดียังไง! คุณรู้ไหมว่าคุณกำลังพูดอะไรออกมา? ให้ผมขอโทษคุณในนามของสมัชชาใหญ่? แบบนี้มันดูถูกกันเห็นๆ! คุณกำลังดูถูกสมัชชาใหญ่! คุณรู้ไหมว่าผลที่ตามมาจะเป็นยังไง?"

"ผลที่ตามมา? ผมไม่รู้ ผมรู้เพียงทุกเรื่องต้องทำตามกฎเกณฑ์ สมัชชาใหญ่ก็เป็นสถานที่ที่ยึดหลักกฎระเบียบ อย่างที่ว่ากันว่า ไม่มีสิ่งใดสามารถบรรลุได้หากไม่มีกฎบรรทัดฐานหรือมาตรฐาน ผมรู้ว่าผมได้ตกเป็นผู้ต้องสงสัยในเรื่องการหายตัวไปของกลุ่มพิพากษาเทียนชี่และผู้ลงทัณฑ์ในเจียงเฉิน ฉะนั้นผมจึงให้ความร่วมมือสมัชชาใหญ่ในการตรวจสอบ แต่หลงเจียงเฟิงลูกชายของคุณไม่เพียงกระทำการชั่วช้า แต่ยังรังแกคนอื่นอย่างอุกอาจซึ่งหน้าและทำให้คนอื่นเดือดร้อนในนามของสมัชชาใหญ่ และยังลามมาถึงคนของผม! การกระทำของเขาเหล่านี้เป็นไปตามกฎระเบียบของสมัชชาใหญ่เหรอ? หากสมัชชาใหญ่เข้ามารับรู้ ระหว่างเราสองคนใครจะเป็นคนซวยก็ยังไม่รู้! คุณหลงซิน! ผมพูดกับคุณแบบนี้แล้วกัน ให้ลูกชายของคุณขอโทษในที่สาธารณะ หรือไม่คุณก็กลับไปจัดการเรื่องงานศพให้ลูกชายของคุณ! และอย่าลืมรายงานเรื่องนี้ไปที่สมัชชาใหญ่ ดูว่าทางนั้นเขาจะเข้าข้างใครกันแน่" หลินหยางดูดบุหรี่ด้วยสีหน้านิ่งเฉย

"คุณ..." ดวงตาของหลงซินแข็งกร้าวและความอดทนของเขาแทบหมดลง

สมัชชาใหญ่สูงส่งออกขนาดนั้น จะออกมาขอโทษในที่สาธารณะได้ยังไง?

แบบนั้นความน่ายำเกรงของสมัชชาใหญ่ไม่ตกต่ำลงหรอกเหรอ? และหากทำแบบนี้ เกรงว่าหลงซินคงไม่มีหน้าอยู่สมัชชาใหญ่ต่อไปแน่ๆ

เขารู้ว่าอะไรควรไม่ควร นี่ไม่ใช่เรื่องของการเสียหน้าหรือไม่เสียหน้า แต่นี่เป็นปัญหาเรื่องอนาคตความเป็นอยู่ของหลงซินในภายภาคหน้า

"คุณพ่อ! จะไปเสียเวลากับประเภทนี้ทำไมกัน? เราลงมือและจัดการเจ้าหมอนี่ซะก่อน หากเขาไม่ชอบยื่นมือช่วยรักษาผม งั้นเราก็ฆ่าเขาซะ! อย่างมากก็แค่แลกกันด้วยชีวิต!" หลงเจียงเฟิงกล่าวด้วยน้ำเสียงโมโห

เมื่อพูดจบ หลงซินพยักหน้าเล็กน้อย "ลูกพูดถูก หมอเทวดาหลิน หากลูกชายของผมเป็นอะไรไป คุณก็ไม่มีทางมีชีวิตรอดไปได้! ผมหวังว่าคุณจะคิดให้รอบคอบกว่านี้! ไม่งั้นผมก็จะไม่เกรงใจคุณเช่นกัน"

"เห็นแบบนี้ดูเหมือนทั้งสองจะไม่ได้มาเพื่อเจรจากับผมสินะ" หลินหยางดับก้นบุหรี่และถามขึ้นมา

"ใช่ ฉันมาเพื่อสั่งนาย! นายไม่มีสิทธิ์เลือก!" หลงเจียงเฟิงตะโกนด่าทอ

"ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นก็ไม่มีอะไรจะต้องพูดอีก"

หลินหยางกล่าว "หากพวกคุณอยากกลับออกไป ประตูใหญ่อยู่ทางนั้น หากพวกคุณต้องการลงมือ งั้นก็เข้ามาเลย! แต่ผมขอเตือนไว้ก่อนว่าพวกคุณต้องคิดให้ดูล่ะ เพราะหากลงมือเมื่อไรก็อย่ามาเสียใจภายหลัง! คุณลงมือละก็ นั่นก็หมายความว่าผมจะไม่มีทางรักษาลูกชายของคุณอย่างแน่นอน! คุณหลง คุณเข้าใจใช่ไหม?"

เมื่อฟังมาถึงตอนนี้ หลงซินก็รู้สึกลังเลขึ้นมา

ทว่าหลงเจียงเฟิงกลับไม่สนใจเรื่องเหล่านี้

เขาไม่ชอบขี้หน้าหลินหยางนานแล้ว เขาด่าพลางและเดินมุ่งไปทางหลินหยาง

ตุ่บ!

หลงเจียงเฟิงทุบหมัดไปที่โต๊ะหน้าหลินหยาง

ความโกรธแค้นที่มีทำให้โต๊ะทำงานแตกหักลง

"โอ้?" หลินหยางไม่ได้ตกใจสักนิด "เห็นแบบนี้แสดงว่าคุณมีหมอเทวดามารักษาให้ลูกชายของคุณแล้ว? ไม่งั้นเขาจะมีพละกำลังมากขนาดนี้เหรอ?"

"หมอเทวดาหลิน คนที่สามารถทำให้ผมก้มหัวได้มีไม่กี่คนเท่านั้น ผมอุตส่าห์มาหาคุณด้วยตัวเอง แต่คุณกลับไม่ให้เกียรติผม ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นก็อย่าหาว่าผมไม่เกรงใจล่ะ!"

หลงซินกัดฟันกรอดและตัดสินใช้กำลังเพื่อให้หลินหยางยอมช่วย

แต่ในขณะที่เขากำลังจะลงมือ

ก๊อกๆๆ

เสียงประตูห้องทำงานถูกเคาะ จากนั้นหม่าไห่ก็รีบเดินเข้ามา

"ประธานหลิน! มีแขกคนสำคัญมาขอพบครับ!"

"ใคร?"

"หมอเทวดาหลิน ทำไมคุณถึงลืมผมไปได้? ฮ่าๆๆ..."

มีใครคนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมกับเสียงที่ดังขึ้น

เมื่อมองไป คนที่เดินเข้ามาคือเชียนเย่แห่งสำนักสวรรค์อินทนิล!

"รองเจ้าสำนักเชียน?" หลงซินตกตะลึง

เขาเคยเจอเชียนเย่มาก่อน

ทว่าเชียนเย่กลับทำเหมือนมองไม่เห็นหลงซิน และสายตาของเขาเฝ้าจับจ้องไปที่หลินหยางเท่านั้น

"รองเจ้าสำนักเชียน คุณมาที่เจียงเฉินได้ยังไงกัน?" หลินหยางรู้สึกแปลกใจ

"หมอเทวดาหลิน เจ้าสำนักให้ผมมาเยี่ยคุณน่ะ และถือโอกาสมาถามเรื่องการตัดสินของคุณ..." เชียนเย่ยิ้มและเฝ้ารอ