ตอนที่ 1532
บทที่ 1533 เกิดเรื่องขึ้นกับกองถ่าย
October 21, 2026
หลินหยางไม่ต้องการให้สำนักสวรรค์อินทนิลเข้ามาพัวพัน จึงพูดออกไป "รองเจ้าสำนักเชียน คุณไปรอที่ห้องรับแขกสักครู่ เดี๋ยวผมจะให้หม่าไห่พาคุณไปเดินเล่น ผมยังมีเรื่องให้ต้องจัดการอีกนิดหน่อย แล้วหลังจากนี้ผมจะไปพูดคุยกับคุณดีไหม?"
"ได้ครับ งั้นผมไม่รบกวนแล้ว แต่หมอเทวดาหลิน หากคุณเจอปัญหาอะไร คุณบอกผมได้ทุกเมื่อ สำนักสวรรค์อินทนิลของเรายืนเคียงข้างคุณเสมอ ไม่ว่าใครก็ตามหาเรื่องคุณ!"
เชียนเย่มองไปที่หลงซิน จากนั้นหันหลังกลับออกไป
หลงซินทำสีหน้าไม่ถูก
เชียนเย่หมายความว่ายังไง?
เอาอกเอาใจจนออกนอกหน้า?
เกินไปรึเปล่า?
เขาเป็นถึงรองเจ้าสำนักสวรรค์อินทนิลเชียวนะ!
ต้องทำขนาดนี้เลยเหรอ?
หรือความสามารถของหมอเทวดาหลินจะไม่ธรรมดาจริงๆ และทำให้เชียนเย่ถึงกับต้องก้มหัวให้?
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ หลงซินก็สะดุ้งขึ้นมา
"เอาล่ะ คุณหลงกลับมาจัดการเรื่องของเรากันดีกว่า! คุณลงมือได้แล้ว หากคุณจัดการผมได้ ผมยอมให้คุณทำอะไรกับผมก็ได้" หลินหยางกล่าว
"นายพูดเองนะ!" หลงเจียงเฟิงตะโกนออกมาและเตรียมลงมือ
แต่เมื่อเขาก้าวเท้าออกมา
เพี๊ยะ!
หลงซินตบไปที่ใบหน้าของหลงเจียงเฟิงอย่างแรง
หลงเจียงเฟิงหน้าหันและใบหน้าก็ปรากฏรอยฝ่ามือขึ้น
"คุณพ่อ...ตบผมทำไม?" หลงเจียงเฟิงถาม
"หุบปากเดี๋ยวนี้!" หลงซินแอบด่าและจากนั้นก็หันไปยกกำปั้นไปทางหลินหยาง "หมอเทวดาหลิน เมื่อครู่...เสียมารยาทไป อย่าถือโทษโกรธกันเลยนะครับ ผม...ขอโทษด้วยจริงๆ..."
"ทำไมเหรอ? ไม่ลงมือเหรอ?" หลินหยางถาม
"ไม่ครับ...ไม่กล้า..."
"ในเมื่อไม่กล้า งั้นก็ให้ลูกชายของคุณขอโทษในที่สาธารณะซะ ในนามของสมัชชาใหญ่" หลินหยางกล่าว
"เอ่อ..."
หลงซินลังเล
ให้เขาทำอะไรก็ได้
เพื่อรักษาชีวิตลูกชายของเขา เขายอมก้มศีรษะให้ แต่หากต้องให้สมัชชาใหญ่เข้ามามีส่วน เรื่องนี้จะไปกันใหญ่
"หมอเทวดาหลิน หากคุณต้องการให้ลูกชายของผมขอโทษโดยการคุกเข่าลงโขกศีรษะกับพื้น นั่นไม่มีปัญหาเลยสักนิด อย่าว่าแต่โขกศีรษะเลย! ต่อให้ต้องตัดขาเขาทั้งสองข้างและให้เขาคลานต่อหน้าคุณก็ไม่มีปัญหา แต่หากต้องให้สมัชชาใหญ่เข้ามาเกี่ยวข้อง...นั่นจะนำความเดือดร้อนมาให้ผมอย่างไม่มีที่สิ้นสุด หมอเทวดาหลิน...ก็จะวางตัวลำบากไปด้วย..." หลงซินลำบากใจ
"ผมรู้ ผมต้องการให้พวกคุณลำบาก คุณคิดให้ดี ครั้งนี้ลูกชายของคุณมาแตกต้องคนของผม! และยังมาทำเรื่องชั่วช้าในพื้นที่ของผม! ผมพูดง่ายๆ แล้วกัน เดิมทีผมคิดจะฆ่าเขาทิ้ง! ถ้าไม่ใช่เพราะสมัชชาใหญ่จะมีการประชุมเร็วๆ นี้ ผมจึงไม่อยากมีปัญหากับสมัชชาใหญ่ ยังไงวันนี้พวกคุณทั้งสองไม่มีทางได้ออกไปจากเจียงเฉินแน่" หลินหยางกล่าวอย่างเย็นชา
"นายหลิน นายพูดอะไรของนาย?" หลงเจียงเฟิงโมโหและยังพูดแทรกขึ้นมา
"หุบปาก!"
หลงซินโกรธจัดและหันไปตบหน้าหลงเจียงเฟิงอีกครั้ง
หลงเจียงเฟิงนั่งลงกับพื้นและร้องโอดครวญ
"คุณพ่อ..."
"ไร้ประโยชน์ที่สุด! หุบปากเดี๋ยวนี้! หากยังเสียมารยาทต่อหมอเทวดาหลินอีก ฉันจะเอาแกไปโยนลงจากตึกเลยคอยดู!" หลงซินโกรธจนหน้าแดงและตะคอกออกไป
หลงเจียงเฟิงสะดุ้งและไม่กล้าพูดอะไรอีก
ครั้งแรกที่เขาเห็นพ่อของเขาโมโหขนาดนี้...
"หมอเทวดาหลิน! ผมรู้ว่าลูกชายของผมทำเรื่องเดือดร้อนและทำให้ทุกคนโกรธเคืองและยากที่จะอภัยให้ได้ แต่ผมมีลูกชายเพียงคนเดียว คุณพอจะมีวิธีอื่นบ้างไหม ขอเพียงไม่ให้สมัชชาใหญ่เข้ามาเกี่ยวข้อง คุณต้องการให้ผมทำอะไรผมยอมทุกอย่าง! ไม่งั้น...ผมคุกเข่าให้คุณ!" หลงซินกล่าวและคุกเข่าลง
หลินหยางขมวดคิ้วแต่ไม่ห้ามปราม ทว่ากลับพูดออกมา "หลงซิน! คุณคุกเข่าแล้วจะมีประโยชน์อะไร?"
"หมอเทวดาหลิน..."
"เอาล่ะ เห็นแก่ความรักที่คุณมีให้ลูกชายของคุณ ผมก็ไม่อยากทำให้คุณลำบากใจอะไร!"
หลินหยางส่ายหน้าและหยิบยาเม็ดหนึ่งออกมาจากกระเป๋า จากนั้นวางไว้ที่โต๊ะ "ให้ลูกชายของคุณกินนี่เข้าไป!"
"นี่คือ?"
หลงซินดีใจมากและรีบคว้ายาเม็ดนั้นยัดเข้าปากหลงเจียงเฟิง
หลงเจียงเฟิงรีบกลืนเข้าไปและจากนั้นจึงถามขึ้นมา "นี่คือยาถอนพิษเหรอ?"
"ไม่ใช่ แต่เป็นยาพิษอีกประเภทหนึ่ง" หลินหยางกล่าว
เมื่อพูดจบ สองพ่อลูกก็ตกตะลึง
หลงเจียงเฟิงตกใจจนตัวเกร็งกับพื้น
พิษชนิดนี้ยังไม่กำจัด และยังกินเข้าไปอีกชนิดหนึ่ง?
"หมอเทวดาหลิน คุณ..."
"หลงซิน เรื่องนี้ไม่มีทางประนีประนอมได้ แต่ผมจะให้โอกาสคุณ การประชุมของสมัชชาใหญ่จะเริ่มขึ้นเร็วๆ นี้ และผมไม่มีเส้นสายอะไรในสมัชชาใหญ่ ฉะนั้นผมอยากให้คุณจัดการอะไรแทนผมสักหน่อย หากทำสำเร็จ ผมจะถอนพิษที่อยู่ในร่างกายของลูกชายคุณ!"