บทที่ 1546 แผนการชั่วร้ายของตระกูลหลินแห่งเยี่ยนจิง (หนึ่ง)

"คุณชายหลง ไม่แปลกที่คุณไม่เคยเจอวิธีการแบบนี้ เพราะนี่คือวิธีการเฉพาะตัวของตระกูลเรา คนธรรมดามักดูไม่ออก!" ชายคนนั้นกล่าวอย่างเคร่งขรึม

"ในเมื่อเป็นแบบนี้ ทำไมประธานหลินถึงรู้วิชาเฉพาะของตระกูลพวกนายล่ะ?" หลงเจียงเฟิงถามกลับทันที

"เพราะหมอเทวดาหลินหยางผู้น่ารังเกียจคนนี้เคยแอบบุกเข้าไปยังสุสานของตระกูลของผม และขโมยมรดกที่สืบทอดกันมาของตระกูลไป และยังแอบฝึกฝนวิชาเฉพาะของตระกูลผมไปไม่น้อยเลย!" ชายคนนั้นกัดฟันกรอดและพูดด้วยความโมโห

"ฉะนั้นนายจึงคาดหวังให้ฉันฆ่าเขา?" หลงเจียงเฟิงถามด้วยความสงสัย

"ใช่! คุณฆ่าหมอเทวดาหลิน ตระกูลของผมก็จะนำยาอายุวัฒนะวิเศษที่สามารถกำจัดพิษให้คุณ!"

"ตระกูลของนาย...มียากำจัดพิษประเภทที่อยู่ในร่างกายของฉันจริงเหรอ?"

"ฮ่าๆ สิ่งที่ตระกูลผมมี แม้แต่หมอเทวดาหลินก็แอบบุกเข้าไปขโมยโดยไม่ลังเลใจ ทำไมถึงจะไม่มียาที่สามารถกำจัดพิษในร่างกายของคุณ? คุณเพียงแค่นำศีรษะของหมอเทวดาหลินมา ยากำจัดพิษก็จะตกเป็นของคุณ!"ชายคนนั้นหัวเราะ

"แต่น่าเสียดายที่ล้มเหลว...เดี๋ยวก่อน! ศีรษะนี่เป็นของปลอม...งั้นแสดงว่าจางซั่วก็รู้สิ?" ทันใดนั้นหลงเจียงเฟิงก็นึกอะไรขึ้นมาได้และสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป

"ผมว่าเขาน่าจะรู้! นำศีรษะปลอมมาหลอกคุณ...คุณชายหลง กลัวว่าจางซั่วคนนั้นจะหันหน้าเข้าหาหมอเทวดาหลิน และตอนนี้หมอเทวดาหลินคงรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว" ชายคนนั้นหัวเราะ

"งั้น...งั้นควรทำยังไงดี?" หลงเจียงเฟิงตื่นตระหนก "หมอเทวดาหลิงจะมาคิดบัญชีกับฉันไหม..."

"เป็นไปได้ยังไง? คุณชายหลง ที่นี่คือสมัชชาใหญ่ เขาจะกล้าดียังไงมาถึงหลงหลิงซานได้? ถ้าเป็นแบบนั้นไม่ดีเข้าไปใหญ่เหรอ คุณจะได้ฆ่าเขาได้อย่างราบรื่น!" ชายคนนั้นหัวเราะ

"แต่เรื่องนี้ฉันยังไม่บอกพ่อของฉันเลย...งั้นเอาอย่างนี้แล้วกัน ฉันเหลือเวลาไม่มากแล้ว ไม่งั้นนายเอายากำจัดพิษมาให้ฉันก่อน ให้ฉันกินก่อน หลังจากนั้นฉันค่อยคิดหาทางจัดการกับหมอเทวดาหลิน เป็นไง?" หลงเจียงเฟิงกล่าว

"คงไม่ได้!" ชายคนนั้นส่ายหน้า

"ต่อรองไม่ได้?"

"ทางตระกูลต้องไม่ตกลงแน่"

"นาย...บัดซบ! ถ้าฉันเป็นอะไรไป! อย่าคิดเลยว่าตระกูลของนายจะหลุดพ้นจากเรื่องนี้!" หลงเจียงเฟิงโมโห

"เราจะอธิบายเรื่องทั้งหมดกับพ่อของคุณและสมัชชาใหญ่ และเราจะรับผิดชอบในสิ่งที่เราควรรับผิดชอบ แต่คุณชายหลง นี่คือสิ่งที่คุณเลือกเองจะโทษใครไม่ได้ เราไม่ได้บังคับให้คุณไปก่อเรื่องหมอเทวดาหลิน" ชายคนนั้นกล่าวอย่างดูถูก

หลงเจียงเฟิงโมโหจนไม่รู้จะพูดอะไร

ชายคนนั้นยิ้มและหันหลังเดินออกไป

"คุณชายหลง คุณลองคิดหาวิธีจัดการกับหมอเทวดาหลินในครั้งหน้าดูอีกครั้งแล้วกัน ถ้ามีอะไรคืบหน้าติดต่อผมได้ทุกเมื่อ! ผมไปก่อนล่ะ!"

เมื่อพูดจบ เขาก็เดินออกจากป่าไผ่

หลงเจียงเฟิงโกรธจนกัดฟันกรอดและจ้องมองชายคนนั้น

และในขณะที่ชายคนนั้นเดินออกมาจากป่าไผ่ ทันใดนั้นก็ปรากฏเงาของใครคนหนึ่งขึ้นและคว้าตัวชายคนนั้นโยนไปทางหลงเจียงเฟิง

ปัง!

ร่างของชายคนนั้นกระแทกลงสู่พื้นอย่างแรงและเกือบจะเป็นลมหมดสติไป

"อะไรกัน?"

หลงเจียงเฟิงก็ตกใจมาก

และเมื่อมองออกไปก็พบเงาหนึ่งที่คุ้นเคยกำลังเดินเข้ามาอย่างช้าๆ

รูปร่างนั้นดูสูงใหญ่และหล่อเหลา ดวงตาที่ลึกลงไป คิ้วที่แหลมราวกับดาบคม ซึ่งดูเหมือนเทพเทวดาที่ตกลงมาจากสวรรค์

"หมอ...หมอเทวดาหลิน?"

หลงเจียงเฟิงตกใจจนปากสั่น ขาทั้งสองข้างสั่นอย่างควบคุมไม่ได้และเขาก็ยืนต่อไปไม่ได้

"หลงเจียงเฟิง ฉันให้โอกาสนายแล้วไม่ใช่เหรอ? ทำไมนายถึงยังไม่หวงแหนเอาไว้ แต่กลับมาก่อเรื่องให้ฉัน? นายคิดอยากตายจริงๆ งั้นเหรอ?"

หลินหยางเอามือไพล่หลังและจ้องมองเขาอย่างเฉยเมย

"หมอเทวดาหลิน ผม...ผม...ผม..." หลงเจียงเฟิงตกใจจนติดอ่างและพูดไม่ออก

หลินหยางก็ไม่อยากสนใจเขา จากนั้นจึงหันไปมองชายคนนั้นด้วยสายตาที่เคียดแค้น

"นายคงเป็นคนของตระกูลหลินใช่ไหม?"

หลินหยางถาม

"หมอเทวดาหลิน...คุณปรากฏตัวขึ้นที่นี่?" ชายคนนั้นดึงสติและกัดฟันถามออกไป "คุณคงเข้ามาพร้อมกับจางซั่วใช่ไหม? คุณแอบดูเราสองคนมาโดยตลอด?"

"ใช่" หลินหยางพยักหน้า "น่าเสียดายที่พวกนายรู้ช้าไป!"

"ฮึ ครั้งนี้ฉันยอมแพ้! หมอเทวเดาหลิน อยากทำอะไรก็เชิญ!" ชายคนนั้นกล่าวอย่างโมโห

"ไม่ต้องรีบร้อน! ฉันยังไม่ฆ่านาย! ฉันคิดว่าในท้องของนายจะต้องมีของที่ฉันสนใจมากแน่ๆ"

หลินหยางพูดน้ำเสียงเรียบเฉยและจากนั้นก็หยิบโทรศัพท์ออกมากดโทร