บทที่ 1590 โทรเรียกให้เขามา!

"อาจารย์! อาจารย์เป็นอะไรไป?"

"อาจารย์! ไม่เป็นไรใช่ไหม?"

"อาจารย์..."

"แค่กๆ...แค่กๆๆ..."

ชายวัยกลางคนอาเจียนออกมาเป็นเลือด และเลือดที่อาเจียนออกมาจากในปากของเขาก็เพิ่มมากขึ้น

และด้วยสภาพเช่นนี้ เห็นได้ชัดว่าเขาไม่มีทางต่อสู้ได้อีก

คนของสำนักกายเทียนจงร้อนใจอย่างมาก

"คุณทำอะไรกับอาจารย์ของผม?" ชายคนหนึ่งตะโกนถามออกมา

"คุณ...หรือว่าคุณวางยาพิษให้อาจารย์ของผม?" และมีชายอีกคนถามขึ้นด้วยความสงสัย

"วางยาพิษ? ไม่ถึงขนาดนั้น เพียงแต่วิชาที่อาจารย์ของพวกคุณฝึกฝนนั้นไม่ใช่วิชาที่ถูกต้องสมควร และผลที่ตามมาก็รุนแรงมาก เข็มที่ผมฝังให้อาจารย์ของคุณจะทำให้ผลข้างเคียงที่เขาฝึกฝนไปออกฤทธิ์ขึ้นมาเท่านั้นเอง!" หลินหยางกล่าว

"ฝังเข็ม?"

ดูเหมือนชายวัยกลางคนจะนึกอะไรขึ้นมาได้และหันไปดูแขนทั้งสองข้าง

จากนั้นจึงพบว่าสองแขนของตัวเองกลับมีเข็มเงินขนาดราวกับเส้นผมอยู่สองเล่ม...

เป็นแบบนี้ได้ยังไง?

ทำไมตัวเขาเองก็ถูกเข็มเงิน?

ดูเหมือนชายวัยกลางคนแทบจะไม่เชื่อสายตาตัวเอง

เขามองไปที่หลินหยาง และมองไปที่แขนที่มีเลือดออกของเขา และจากนั้นก็เข้าใจทุกอย่างขึ้นมาได้

"ดูเหมือนว่าก่อนหน้านี้ที่ได้ประลองกัน แกจงใจแสร้งเป็นฝ่ายเสียเปรียบก็เพื่อจะฝังเข็มให้ฉัน?" ชายวัยกลางคนกล่าวอย่างเคร่งขรึม

"ไม่งั้นคุณคิดว่าผมจะยอมถูกทำร้ายอย่างง่ายดายขนาดนั้นเหรอ?" หลินหยางกล่าว

สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไป

คนของสำนักกายเทียนจงต่างตกตะลึง

และรู้สึกว่าที่หลินหยางได้รับบาดเจ็บก่อนหน้านี้ก็เพื่อจะได้ฝังเข็มให้สองพ่อลูกนี้...

"อันตรายที่ซ่อนอยู่จากการฝึกฝนวิชาของคุณได้ปะทุออกมาแล้ว คุณไม่มีทางสู้ได้อีก! คุณแพ้แล้ว! แต่คุณวางใจได้ ผมไม่คิดจะฆ่าคุณก่อน! ผมจะสับลูกชายของคุณให้เละเป็นชิ้นๆ ก่อนแล้วจากนั้นค่อยมาจัดการกับคุณทีหลัง!"

หลินหยางกล่าวหน้าเฉยเมยและจากนั้นก้มลงหยิบดาบหักที่พื้นและเดินไปที่ชายวัยรุ่น

ชายวัยรุ่นตกใจจนตัวสั่น แม้ว่าแขนทั้งสองข้างของเขาจะหักลงและเจ็บปวดอย่างมาก แต่เขาก็ไม่รู้สึกอะไร

ความหวาดกลัวที่เกิดขึ้นในใจต่างหากที่เป็นความทุกข์ทรมานที่สุด

"อย่า! อย่าเข้ามานะ! อย่าเข้ามา!"

เขาร้องตะโกนออกมาอย่างสุดเสียง

แต่กลับไม่เป็นผล

หลินหยางได้เดินมาหยุดตรงหน้าของเขา

"หยุดเดี๋ยวนี้!" ชายวัยกลางคนตะคอกออกมา

หลินหยางไม่สนใจและยกดาบที่หักขึ้นมา

และในขณะที่เขาจะลงมือ จู่ๆ เจียงหนานซงก็ตะโกนออกมา "คุณหลิน! หากคุณกล้าทำอะไรคุณชายจี้ ผมสาบานได้ว่าคุณไม่มีทางมีชีวิตรอดจนถึงวันพรุ่งนี้แน่!"

"หืม?"

หลินหยางหยุดการกระทำลงและมองไปที่เจียงหนานซงอย่างเฉยเมย ทว่าแววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความเยือกเย็นและเกรี้ยวกราด

"เจียงหนานซง คุณ...พูดว่าอะไรนะ?"

เจียงหนานซงสะดุ้งและตัวสั่นเล็กน้อย ทว่าเขายังคงยืนกราน "หมอเทวดาหลิน คุณชายจี้และผู้นำจี้เป็นตัวแทนของทั้งสำนักกายเทียนจง หากพวกเขาเป็นอะไรไปที่นี่ ผมสาบานได้ว่าคุณไม่อาจมีชีวิตรอดจนถึงพรุ่งนี้แน่ ผมจะบอกคุณตรงๆ ยอดฝีมือของสำนักกายเทียนจงได้มาถึงเยี่ยนจิงแล้ววันนี้ และบรรพบุรุษของสำนักกายเทียนจงก็มาด้วย! คุณคงเคยได้ยินชื่อของบรรพบุรุษของสำนักกายเทียนจงมาบ้างใช่ไหม เขาเป็นถึงเทพศิลปะการต่อสู้ที่แท้จริง! หากเขาคิดจะฆ่าคุณก็เป็นเรื่องง่ายนิดเดียวเท่านั้น คุณทำร้ายลูกชายและหลานชายของเขา มีเหรอที่เขาจะปล่อยคุณไปง่ายๆ? ฉะนั้นหมอเทวดาหลิน ผมหวังดีกับคุณ! ผมว่าคุณยอมอดทนหน่อยเถอะ อย่าได้ทำร้ายพวกเขาเลย ไม่งั้นคนที่เสียใจก็มีแค่คุณเองเท่านั้น!"

"บรรพบุรุษของสำนักกายเทียนจง?"

หลินหยางขมวดคิ้ว

สีหน้าของจ้านอี้ตาวที่อยู่ๆ ข้างๆ เปลี่ยนไป และรีบวิ่งเข้ามาคว้าดาบในมือหลินหยาง "คุณหลินอย่าประมาทเชียวนะครับ! บรรพบุรุษของสำนักกายเทียนจงมาถึงเยี่ยนจิงแล้ว แบบนี้คุณห้ามทำอะไรพวกเขาเด็ดขาด ไม่งั้นเราต้องตายแน่ๆ!"

"คุณรู้จักเขาคนนั้นเหรอ?" หลินหยางถามด้วยความสงสัย

จ้านอี้ตาวลังเลครู่หนึ่งและกระซิบ "ตอนนั้นคนที่ทำให้ผมพ่ายแพ้...ก็คือบรรพบุรุษกายเทียนจง!"

"จริงเหรอ?"

"คุณหลิน คุณอาจไม่รู้ว่าสำนักกายเทียนจงใช้วิธีที่ไม่ถูกต้องสมควรในการเพิ่มระดับความสามารถ พวกเขาต้องการมีพละกำลังที่แข็งแกร่งโดยไม่นึกถึงผลที่ตามมา อันที่จริงแล้วความสามารถและพละกำลังของผมไม่แพ้บรรพบุรุษกายเทียนจง แต่พวกเขากลับใช้ทักษะวิชาชั่วร้ายและต้องห้ามเพื่อเพิ่มระดับความสามารถของตัวเองให้เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว บรรพบุรุษกายเทียนจงใช้เวลาฝึกฝนสามสิบปี แต่กลับสามารถเอาชนะผมที่ฝึกมากว่าหกสิบปีได้ ทำให้ตอนนั้นเขาสามารถเอาชนะผมได้ และตอนนี้เวลาก็ผ่านไปหลายปีแล้ว ความสามารถของเขาเพิ่มไปมากแค่ไหน ไม่อาจมีใครรู้ได้ คุณหลิน ถ้าคาดเดาไม่ผิด เกรงว่าพละกำลังของเขา คนธรรมดาคงไม่สามารถมีใครต้านทานและรับมือได้ หากคุณคิดเป็นศัตรูกับเขา ผมกลัวว่า..."

เมื่อพูดถึงตรงนี้ จ้านอี้ตาวก็ไม่กล้าพูดอีก

หลินหยางพยักหน้าและเข้าใจในสิ่งที่จ้านอี้ตาวเป็นกังวล

ถ้าบอกว่าแม้แต่เขาเองยังกลัว งั้นบรรพบุรุษกายเทียนจงคนนี้ต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ