บทที่ 1591 แกอยากตายลงด้วยวิธีไหน

และคนของสำนักกายเทียนจงกลับยิ่งโมโหเดือด และแต่ละคนแทบอยากฉีกร่างของหลินหยางออกเป็นส่วนๆ

"บังอาจ! แก...แกกล้าลบหลู่บรรพบุรุษของเรางั้นเหรอ?"

"แกไม่รู้เหรอว่าคำว่าตายสะกดยังไง!"

"คนที่ไม่รู้จักความเป็นความตายแบบนี้ อย่าปล่อยให้ตายดีเลย!"

"ต้องให้เขาตายอย่างไร้ซากศพ!"

"ใช่ ต้องให้เขาตายอย่างไร้ซากศพ!"

ลูกศิษย์ของสำนักกายเทียนจงต่างร้องตะโกนออกมาอย่างดุเดือด

จี้ไป๋ซานก็โมโหอย่างมาก

เขาไม่เคยเจอใครที่ไม่แยแสพ่อของเขาแบบนี้มาก่อน!

แบบนี้มันเหยียดหยามกันมากเกินไปแล้ว!

จี้ไป๋ซานพยักหน้าและกล่าวอย่างเคร่งขรึม "ดี! ดีมาก! หมอเทวดาหลิน ในเมื่อแกเชื่อมั่นในตัวเองขนาดนี้ งั้นคงต้องให้พ่อของฉันมาจัดการสั่งสอนแกสักหน่อยแล้ว! หมอเทวดาหลิน! หวังว่าแกจะไม่เสียใจทีหลัง!"

จี้ไป๋ซานกล่าวและหยิบโทรศัพท์ออกมากดโทรออก

ผ่านไปครู่หนึ่งเขาก็วางโทรศัพท์ลงและหลับตาลงเพื่อรอคอย

บรรยากาศเป็นไปอย่างเงียบสงัด

อากาศดูเยือกเย็นขึ้นมา

เวลาราวกับหยุดลง

ทุกคนต่างไม่กล้าหายใจ

ประมาณสามนาทีหลังจากนั้น เสียงโทรศัพท์ของจี้ไป๋ซานก็ดังขึ้นอีกครั้ง

เมื่อกดรับสายและสนทนา

เวลาผ่านไปครู่หนึ่งเขาก็วางลงอีกครั้งและกล่าวขึ้นมา

"พ่อของฉันมาถึงหน้าประตูแล้ว!"

ทุกคนต่างเงียบไม่พูดอะไร

คนจำนวนมากต่างจับจ้องไปที่จี้ไป๋ซาน

คนจำนวนมากต่างคิดว่าจี้ไป๋ซานเพียงแค่จงใจหลอกให้หลินหยางตกใจ

แต่ขณะเดียวกันก็มีกลุ่มคนเดินเข้ามาจากประตูใหญ่อีกครั้ง

กลุ่มคนเหล่านี้สวมชุดสีดำด้วยท่าทางที่เคร่งขรึมและดุดัน

ผู้ที่เดินนำมาเป็นชายชราหัวล้านคนหนึ่ง

ชายชราดูซูบผอมเนื้อติดกระดูก ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยและรอยเหี่ยวย่น

ทว่าท่าทีของเขากลับเคร่งขรึมมากและเอามือไพล่หลัง รัศมีของเขาแผ่ซ่าน แค่เดินเข้ามาก็จ้องเขม็งมาทางนี้

เมื่อเขาปรากฏตัวขึ้นมา คนของสำนักกายเทียนจงต่างดีใจและคุกเข่าข้างเดียวเพื่อแสดงความเคารพชายชราคนดังกล่าว

"คารวะบรรพบุรุษขอรับ!"

"คารวะท่านบรรพบุรุษ!"

เสียงร้องตะโกนดังกึกก้องทั่วทั้งงานเลี้ยง

สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่ตรงนั้น และเกิดความโกลาหลขึ้นมา

"ชายคนนี้คือบรรพบุรุษกายเทียนจงเหรอ?"

"มาเร็วมากเลย..."

คนจำนวนหนึ่งกระซิบกระซาบ

แต่ก็มีคนที่แสดงความคิดเห็นแตกต่างออกไป

"ดูไปแล้วบรรพบุรุษกายเทียนจงก็ไม่ได้เก่งกาจเท่าไร! ก็แค่ชายชราที่ซูบผอมคนหนึ่ง เขาแข็งแกร่งขนาดนั้นเลยเหรอ? ถ้าต่อสู้กับหมอเทวดาหลิน เกรงว่าจะถูกหมอเทวดาหลินจัดการจนตายได้นะสิ!" แขกในงานคนหนึ่งพูดขึ้นมาเบาๆ

แต่เมื่อเขาพูดจบ

เพี๊ยะ!

ทันใดนั้นฝ่ามือข้างหนึ่งก็ลอยเข้าไปที่แก้มของแขกคนนั้นอย่างแรง

ทันใดนั้นเอง ปากของแขกคนนั้นก็ถูกตบจนบิดเบี้ยวจนมีฟันหลุดออกมา

เมื่อมองออกไปก็เห็นว่าฟันได้ร่วงออกมาหมดปาก และในปากก็ไม่เหลือฟันสักซี่ และคนที่ตบปากของเขาก็คือชราที่ซูบผอมคนนั้นนั่นเอง!

บรรพบุรุษกายเทียนจง!

แขกคนนั้นเวียนหัวและยืนงงอย่างเหม่อลอย

แต่วินาทีต่อมา บรรพบุรุษกายเทียนจงก็กดไหล่ของเขาและเหวี่ยงลงกับพื้นอย่างแรง

ฉึก!

แขกคนนั้นกระแทกลงกับพื้นด้วยท่าทางแปลกประหลาด จากนั้นก็ล้มตัวนอนกับพื้นและไม่สามารถลุกขึ้นมาได้ ราวกับตายไปแล้วยังไงยังงั้น ทว่าทุกคนยังเห็นได้ชัดว่าเขายังมีลมหายใจอยู่!

"อ๋า?"

ทุกคนต่างตกตะลึงจนหน้าถอดสี

"กล้าที่จะดูหมิ่นฉันงั้นเหรอ สมควรตาย! ถ้าไม่ใช่เยี่ยนจิง แกจะต้องตายลงอย่างไร้ศพแน่!"

บรรพบุรุษกายเทียนจงกล่าวและเดินไปข้างหน้า

"เขา...เขาตายแล้วเหรอ?"

"ยัง แต่กระดูกตามร่างกายของเขาแตกหักทุกส่วนเลย! และศิลปะการต่อสู้ของเขาก็ถูกทำลายลง..."

"อะไรนะ? ทำลายศิลปะการต่อสู้? กระดูกหัก? ทำไมถึงเป็นแบบนี้? บรรพบุรุษกายเทียนจงเพียงแค่ผลักเขาเบาๆ เอง..."